Aom's Life in the KSA

เจดสองขวบหนึ่งเดือน: เด็กสามภาษา

2010-06-16T21:54:00.009-05:00

ปัดฝุ่นบล้อกหน่อย จากที่ตั้งใจว่าจะเขียนบ่อยกว่านี้ก็ไม่ได้ทำเพราะเหนื่อยจากงานและหนูเจดก็ทำให้แม่ยุ่งหัวหมุนได้ตลอดเวลาจริงๆ ตอนนี้เจดก็ 25 เดือนแล้ว ตอนสองขวบไปหาหมอฉีดวัคซีน ชั่งนน.ได้ 11 กิโล ส่วนสูง 83 ซม. ตัวไม่ใหญ่แต่ก็ไม่เล็ก แค่นี้ก็หนักจะแย่ อุ้มนานๆไม่ไหวแล้ว

ขอเปิดด้วยภาพเก่าๆที่ถ่ายสะสมมาตั้งแต่เขียนบล็อกที่แล้ว

ไปเมืองไทยช่วงสงกรานต์มาสิบวัน เพื่อร่วมงานแต่งงานลุงแอ้ม รูปอื่นๆในทริปนี้ค่อยเอามาลงอีกที

ปิดท้ายด้วยรูปงานวันเกิดสองขวบ เป่าเทียนไปสองรอบเลย

ที่อยากเขียนบล็อกนี้ก็เพราะว่าอยากบันทึกเรื่องภาษาของเจดสักหน่อย เจดนี่ exposed to สามภาษา ไทย อังกฤษ อารบิค ตั้งแต่ยังเล็ก แม่พูดไทยเป็นส่วนใหญ่ (90%) พ่อพูดอังกฤษตลอด กับที่เดย์แคร์ก็อารบิค (และอังกฤษเพี้ยนๆหน่อย) ความสามารถในการพูดของเจด ถ้าเทียบกับเด็กอื่นในวัยเดียวกันนี่คงเรียกว่าช้ามาก เพราะเจดยังพูดได้เป็นคำๆเท่านั้น คำศัพท์ก็ยังไม่เยอะมาก ยังขัดใจเวลาสื่อสารอะไรไม่ได้ และก็ยังพูดภาษาต่างดาวอยู่เลย แต่อ้อมกับคริสก็ไม่ห่วงอยู่แล้วเพราะเด็กหลายภาษามักจะเป็นอย่างนี้ มาดูกันดีกว่าว่าเจดพูดคำไหนภาษาอะไรบ้าง ตอนนี้ยังพูดๆปนกันอยู่ ยังไม่แยกว่าภาษาไหนพูดกับใคร อิแม่ก็เลยต้องพยายามเดาไปเรื่อย ได้เรียนอารบิคจากลูกนี่แหละ

ภาษาไทย: ตาตา(เรียกคุณตา), ยายส์(เรียกยาย), หม่ำ, ย้อน(ร้อน), หนาว , กบ, ช้าง, น้ำ, อุ้ม-อุ้มมะ(แปลว่าให้ลุกขึ้นหรือ get up ด้วย), หมวก, เต้น, นก, โหมะ(มด), ปิด, อิบิน(เครื่องบิน) , แซ่บ(แสบ), เจ็บ, เต่า

ภาษาอังกฤษ: Mommy, Daddy, yummy, game (ให้พ่อกะแม่เล่น wii), sit, down, phone (iPhone), water (แต่ออกเสียงว่าวอเบอ), all done, bus, book, ซอบี (strawberry), ball, balloon, bubble, open, please, shoes, no no no (พูดทีต้องสามโนว์แบบ โน โน้ โน ได้อารมณ์มาก), elephant (ออกเสียงว่า เอแฟ้น), baby, sun, moon

ภาษาอารบิค: บาห์ (empty, all done), กุม (go), ตหาล (come), มอยอิ (water), เซียร่า (car), ชุฟฟี (look เวลาชี้ให้ดูอะไร), กัว (ball), อิ (yes), ฟิล (elephant), นูนู (baby)

ภาษาเจดเอง: บิส (TV) กับภาษาใบ้อีกมากมาย เช่น เอามือลูบหน้าผากขึ้นแปลว่าแว่นตากันแดด กับท่าเต้นที่มากับเพลงทั้งหลายใน youtube ที่แม่เปิดให้ดู เช่น ท่าเป็ดพร้อมร้องก้าบๆแปลว่าเพลง Five Little Ducks เป็นต้น

จริงๆน่าจะพูดได้มากกว่านี้ แต่ตอนนี้คิดได้เท่านี้ เดี๋ยวนึกออกแล้วค่อยมาเพิ่มอีก ไปๆมาๆคิดว่าเจดเข้าใจภาษาไทยมากสุดแต่กลับพูดไม่ได้มาก ไม่รู้เพราะออกเสียงยากรึเปล่า บางคำสอนทั้งสามภาษา ไทยก่อนเพื่อนแต่ก็เลือกพูดภาษาอื่นก่อนซะงั้น เช่น คำว่าช้าง ได้ภาษามือก่อน แล้วก็พูดอารบิคแล้วค่อยพูดไทยและอังกฤษ หรือคำว่าน้ำ ก็พูดไทยก่อน แล้วก็อารบิค ตอนนี้ก็พูดแต่อังกฤษ นี่ถ้ามีเวลาก็อยากทำวิจัยเรื่องนี้จริงๆ อยากรู้ว่าทำไมเด็กถึงเลือกพูดคำไหนก่อน

อ้อมกับคริสตั้งใจว่าหลังซัมเมอร์นี้จะย้ายเจดไปอยู่โรงเรียนอินเตอร์แท้ๆ แต่ก็ยังติดปัญหาเรื่องรับส่งและวันหยุดที่ไม่ตรงกัน ตอนนี้ก็เลยคิดๆอยู่ว่าหรือจะให้เจดอยู่เดย์แคร์อีกสักปีเพราะภาษาอารบิคเจดก็ไปได้ดี แล้วค่อยหาโรงเรียนอินเตอร์ซาอุให้เข้า ยังคิดไม่ตก ก็ต้องไปดูโรงเรียนอื่นๆกันอีกต่อไปอ่ะนะ

เรื่องเล่าจากซาอุ (ตอนที่ 8): ปิคนิคกลางทะเลทราย

2010-02-04T23:16:00.004-05:00

เดือนที่แล้วที่ทำงานจัดไปปิคนิคในทะเลทรายมา งานนี้ผู้หญิงล้วน ตามประสาซาอุ จริงๆตอนแรกก็ไม่อยากไปเพราะมีความรู้สึกว่างานอย่างนี้มันควรจะไปกันทั้งครอบครัว แต่คิดไปคิดมา อยู่ซาอุมาตั้งนานยังไม่เคยออกไปทะเลทรายเลย คราวนี้มีรถไปเสร็จสรรพ อาหารการกินก็น่าจะอุดมสมบูรณ์ก็เลยไปดีกว่า เอาเจดไปด้วย ปล่อยให้คริสอยู่คนเดียวทั้งวัน

เช้านั้นก็เตรียมเสบียงเตรียมเสื้อกันหนาวเจดไปเต็มที่ ไปขึ้นรถบัสที่ในคอมพาวนด์ตอน 11 โมง รอแป๊บเดียว รถก็ออก ในรถก็มีผู้ใหญ่ประมาณ เจ็ดแปดคน เด็กๆอีกร่วมสิบ แม่ๆในรถบัสนี่อาหรับทั้งนั้น มีอ้อมและลูด้า เพื่อนรัสเซียที่ไม่ใช่แขก นั่งรถไปได้ซักพักก็เริ่มส่อเค้า อาการแม่แขกออก ไม่ดูลูกกันอ่ะ เด็กๆเสียงดัง แม่ก็นั่งเม้าธ์กันไป นั่งรถไปนานพอสมควร จนเจดกับลูกๆลูด้าก็หลับกัน เพราะเรานั่งทางหลังรถหน่อย แต่ไอ้เด็กๆที่นั่งข้างหน้านี่เสียงยังเจี๊ยวจ๊าวกันอยู่ แม่ๆก็ไม่เตือนทั้งๆที่ก็เห็นว่ามีเด็กหลับอยู่หลังรถ

กว่าจะไปถึงที่ปิคนิคที่อยู่ที่ Al Thumama ก็เกือบสองชม.ได้มั้ง ขับออกนอกริยาดห์ไปสักชม.นึงได้ วิวก็อย่างที่เห็นในรูป มันแห้งงงงงงงงงงงงงงงงง ทะเลทรายรอบๆริยาดห์นี่ไม่ค่อยสวย มันเป็นกรวดและหินซะมาก ไม่มีเนินทรายสวยๆเท่าไหร่

พอไปถึงก็เอาของไปเก็บในเต้นท์ เด็กๆก็ได้วิ่งเล่นกันล่ะ ทีนี้รู้ซึ้งจริงๆว่าแม่ๆแขกเขาเลี้ยงลูกกันยังไง ตลอดทั้งบ่ายยันค่ำ มีอ้อมกับลูด้าเท่านั้นที่อยู่ข้างนอกกับลูกตัวเอง แม่ๆที่เหลือนั่งเมาธ์นั่งกินกันอยู่แต่ข้างในเต้นท์อ่ะ เด็กเป็นสิบๆเลยนะ วิ่งเล่นกันเอง วัยตั้งแต่ขวบนึงจนถึงเจ็ดแปดขวบ ไอ้ที่โตกว่านี้ก็ไม่ว่ากัน มันโตแล้วดูแลตัวเองได้ แต่มีเด็กขวบนึงตัวเล็กกว่าเจดอีก เดินอยู่คนเดียวตลอดบ่ายเลย มีพี่สาวน้องชายอยู่อีกคู่ ไอ้น้องก็เล่นเอาหินขว้างใส่พี่จนร้องไห้กันกระจาย แม่ก็ไม่เห็นสนใจ เขาก็คงมองว่าอ้อมกับลูด้านี่ก็แปลก ไม่ยอมไปนั่งสังสรรค์กับคนอื่น ให้เราทิ้งลูกเราไปได้ไงอ่ะ จะเอาไปนั่งข้างในด้วยกันก็ไม่ยอม ข้างนอกมันน่าเล่นกว่า

งานนี้หนูเจดล่อแต่อาหารขยะฮ่ะ ขนมที่เขาให้เด็กๆทานมีแต่ขนบขบเคี้ยวถุงๆกับชิปส์ เจดเห็นเด็กอื่นทานกันก็ขอเขาทานบ้าง อ้อมก็หยวนๆปล่อยไป สรุปวันนั้นทั้งบ่ายและเย็นเจดทานแต่ขนมและช็อคโกแล้ต

จริงๆอยากถ่ายรูปมามากกว่านี้ แต่ถ่ายมากไม่ได้ เดี๋ยวไปติดหน้าสาวซาอุ ตอนทานอาหารเย็นก็เหมือนกัน อยากถ่ายรูปอาหารแต่ถ่ายไม่ได้อ่ะ งานนี้เขาจ้างร้านอาหารมาทำบาร์บีคิวให้ทาน อย่างอร่อยเลย

พอทานข้าวเย็นเสร็จก็มีตัวตลกสาวมาเอนเตอร์เทนเด็กๆด้วย เสียดายที่เจดยังเล็กเลยไม่ได้สนุกกับเขาเท่าไหร่ได้แต่ดูเฉยๆ พอตกค่ำอ้อมกับลูด้าก็แทบสลบกันแล้ว พอรถบัสมารอรับกลับตั้งแต่ทุ่มกว่า เราก็ไปเกริ่นๆกับคนที่นั่งรถบัสมาด้วยกันว่าจะกลับกันได้รึยัง เธอๆบอกยังไม่กลับฮ่ะ อากาศกำลังดี กรี๊ดดดดดดดดดในใจ ก็แหงล่ะ เขายังเอนจอยกันอยู่ ไม่ได้ทำอะไรนี่นานั่งกันเฉยๆ อ้อมก็เลยเอาเจดมาดูดนมให้นอนรอไปก่อน ลูด้าก็เอาลูกมานอนเหมือนกัน สองทุ่มกว่าถึงได้ไปขึ้นรถกลับ กว่าจะถึงบ้านก็สามทุ่มกว่า เหนื่อยสุดๆ ขากลับก็อารมณ์เดิม แม่ๆนั่งเมาธ์ ลูกๆเป็นลิง

งานนี้ได้เรียนรู้สองอย่าง หนึ่ง แม่แขกไม่ดูลูก สอง เวลาคนซาอุเขารวมตัวสังสรรค์กันเนี่ย เขาแต่งตัวมาอวดกันเต็มที่จริงๆนะ ไอ้เราก็แต่งตัวแบบไปทะเลทราย ใส่ผ้าใบกางเกงยีนส์ คนอื่นที่มา โห ส้นสูงฮ่ะ เมคอัพเพียบ เราก็ดูเป็นเมดไปทันที ฮ่าๆ จริงๆก็คิดอยู่แล้วล่ะว่าจะเป็นแบบนี้ งานไหนๆก็อย่างนี้

12-20 เดือน: ประมวลภาพเจดไปมาสามทวีป

2010-01-21T22:42:00.010-05:00

ร้างเรื่องเจดไปนานมาก ตั้งแต่ขวบนึง ตอนนี้เจดก็ขวบกับอีกแปดเดือนเข้าไปแล้ว development ทั้งหลายมีมากมาย จำได้ไม่หมด ตอนนี้สูงประมาณ 80 เซ็นต์นิดๆมั้ง นน.สิบกิโลนิดๆอีกแหละ ตัวไม่ใหญ่เท่าไหร่ แต่แค่นี้แม่อุ้มนานๆก็แย่แล้ว แรงก็มากเหลือเกิน ถีบแม่ตอนนอนอีกต่างหาก

ตอนนี้เดินคล่องมาก ขึ้นลงเนินทำได้หมด เดินเร็วเกือบวิ่งก็ได้ ปีนป่ายคล่อง ก้าวขึ้นลงบันไดขั้นเดียวที่ไม่สูงมากได้เอง ถ้ามากกว่านั้นยังให้จูงอยู่ ที่บ้านนี้ไม่มีบันไดให้ฝีกแหละ ได้แค่สามขั้นที่ระเบียงหน้าบ้าน

รู้เรื่องขี้นมากกกกกกกกกก ขอให้ทำอะไรทำได้หมด ชอบเลียนแบบสุดๆ ที่เห็นได้ชัดๆช่วงนี้คือ ทำละหมาด -_-" อาบน้ำหรือเช็ดตัวเสร็จ หนูเจดนั่งคุกเข่า โค้งป้อยๆเลยฮ่ะ ตั้งใจสุดๆ ก็ปล่อยทำไปก่อน แต่สงสัยปีหน้าหาเดย์แคร์อินเตอร์ให้เข้าดีกว่า ที่นี่ถ้าเขาไม่สอน เจดจำมาเลียนแบบเองก็แล้วไป แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าสอนรึเปล่านี่สิ คริสบอกว่าเรื่องแบบนี้ให้คนอื่นสอนไม่ได้นอกจากพ่อและแม่ อีกหน่อยเจดโตแล้วจะเลือกศาสนาไหนก็ตามใจ แต่ครอบหัวกันตั้งแต่เด็กแบบนี้ไม่ได้ อันนี้อ้อมก็เห็นด้วย

เรื่องพูดก็ได้ไม่กี่คำ เห็นมดเรียก โหมะ เอาหนังสือพูด บุ๊ ทำไซน์ด้วยบางที เห็นช้างเอามือมาทำเป็นรูปงวงที่จมูก ไซน์นี้แม่คิดเอง เมื่อคืนเรียกหมี เพราะอยากดูไฟที่เป็นรูปหมีที่เพดานก่อนเข้านอน เห็นแมวเรียก หยำๆๆ ไม่รู้เอามาจากไหน เห็นเครื่องบินก็พ่นปากบรื๋อออออออออ จะกินก็หม่ำๆๆๆ ไม่ยักกะเรียกแม่เรียกแด้ดดี้เท่าไหร่

จับปากกาแบบผู้ใหญ่ได้หลายเดือนแล้ว จำได้ว่าตอนนั้นบินกลับมาเมืองไทยช่วงซัมเมอร์ ก่อนเครื่องลงไม่นาน อ้อมนั่งเขียนบัตร arrival card อยู่ เจดก็นั่งมองผู้โดยสารอีกคนที่เขียนอยู่เหมือนกัน พออ้อมเขียนเสร็จ เจดเอาปากกาไปจับแบบผู้ใหญ่เองเลย อึ้งไปเพราะไม่เคยสอนเลย แต่ตอนนี้ก็ยังไม่วาดไม่เขียนอะไรมาก จับสีเทียนก็ส่งให้แม่วาดรูปให้ดูตลอด

มาเล่าเรื่องด้วยรูปดีกว่า เริ่มที่งานวันเกิดที่ไปจัดพร้อมกับพี่แอนที่คอมพาวนด์ Al Humra อันแสนจะสบาย

เค้กคริสสั่งมาให้เป็นรูปเจด ไม่มีใครกล้าตัดกิน ฮ่า เสร็จงานทานอาหารไทยที่สั่งมากันเสร็จ ผู้ใหญ่ก็โดดลงสระว่ายน้ำกัน

ช่วงนั้นเจดกำลังหัดเดิน ยังต้องให้จูงอยู่

เข้าซัมเมอร์ ไปเมืองไทยก่อนรอบแรก ไปเที่ยวหัวหินกับคุณตาคุณยาย จูงเดินกันเกือบตลอด แต่ก็เดินเองได้สามสี่ก้าวบางครั้ง

แล้วไปเมกาต่อ เดินได้เองที่นี่แหละ มีที่ให้เดินมาก เดินเองได้คล่องเลย ฟันก็ขึ้นพร้อมๆกันหลายซี่ด้วย

ตอนอยู่เมกา อากาศดีมากๆ เจดกินนอนเป็นเวลา ออกไปเดินข้างนอกวันละหลายรอบ ไปสวนมากับเฮนรี่ด้วย ส่วนรูปหลับกับแด๊ดดี้นี่ เพราะแม่หนีไปช้อปปิ้งสองสามชม. กลับมาเจอสภาพนี้

จากนั้นก็กลับมาเมืองไทยอีกรอบ อยู่ได้อาทิตย์นึงก็กลับมาซาอุอีกสิบวัน จากนั้นก็บินไปยุโรปเดือนกันยา

มาอัมสเตอดัมสามสี่วัน วันแรกที่ไปถึงอากาศหนาวมาก แต่หลังจากนั้นก็อุ่นสบายแดดแจ๋ตลอดทั้งทริป อากาศดีกว่าซัมเมอร์ที่แล้วที่ไปมาซะอีก

จากนั้นก็นั่งรถไฟมาเที่ยวปารีสอีกสี่วัน ในรูปเรียงตามเข็มนาฬิกาก็จะมีเจดหน้า Louvre, Arc de Triomphe, Eiffel Tower,ในวัง Versailles, หน้ารูป Van Gogh ใน Musee d'Orsay และที่ Jardin de Luxembourg ที่ปารีสนี่เจดชอบทานครัวซองต์ และคิชมากๆ กลับมาซาอุนี่ไม่แต่คิชห่วยๆที่นี่เลยฮ่ะ ผลไม้ก็เหมือนกัน ได้ลิ้มรสพวก nectarine, peach ที่เมกากับยุโรปแล้ว ของห่วยๆที่ซาอุนี่ กัดไปคำเดียวโยนทิ้งทันที

จากยุโรปกลับมาซาอุ อยู่สองเดือนก็บินไปเมืองไทยเที่ยวอีกสองอาทิตย์ คราวนี้ไปกระบี่กับตาและยาย

ใช้เวลาสองวันกว่าจะยอมลงสระเล่นน้ำ ไปสระมรกตก็ไม่ยอมให้ใครอุ้ม อิแม่อุ้มตลอดทางทั้งขาไปขากลับ แขนล่ำมากๆแล้วเนี่ย

สุดท้ายรวมมิตร ตั้งแต่ร้อนจนหนาว

ดูในรูปเห็นได้ชัดเลยว่าเจดโตขึ้นมากในช่วงแปดเดือนที่ผ่านมา ส่วนผมก็นะ...ยาวขึ้นพอควรแต่ข้างหน้าที่เหม่งยังไงก็ยังงั้นนะ ไอ้เหม่งลูกแม่

เที่ยว UAE (ทำไมมันต่างจากซาอุราวหน้ามือกับส้น...อย่างนี้วะ) Part 2: Abu Dhabi - Shrangi-La Hotel and The Emirates Palace

2010-01-20T22:27:00.009-05:00

หายไปนานมากกกกกกกกกกกกกก เนื่องด้วยลูกเดินได้ ฮ่าๆ ไม่มีเวลาเลยจริงๆ หนูเจดเรียกทำกิจกรรมร่วมกันตลอด ช่วงวันหยุดซัมเมอร์ปีที่แล้วก็เดินทางกระหน่ำ รูปช่วงซัมเมอร์พร้อมสรุปเรื่องก็จะตามมาอีกไม่นาน(หวังว่านะ)

ส่วนทริปดูไบที่ผ่านมาเกือบปีแล้วก็ขอแปะรูปโชว์ไปละกัน

อยู่ในดูไบได้สามวัน ก็ไม่ได้ทำอะไรมากเพราะขี้เกียจ ไปดูลานหิมะเทียมที่ Mall of the Emirates มา (แต่ไม่ได้เข้าไปนะ ไม่เห่ออ่ะ) กับไปอีกมอลล์ชื่อ Ibn Batutta มา ที่นี่แต่งเป็นธีมๆ ก็สวยดี แต่ก็มอลล์อ่ะนะ ไม่ตื่นเต้นมาก

หลังจากอยู่ในดูไบสามวันก็นั่งแท็กซี่ไปอาบูดาบีเพื่อเข้าพักโรงแรมสุดหรู Shangri-La ไม่ได้จ่ายเองหรอกฮ่ะ ริชชี่เพื่อนคริสเป็นสปอนเซอร์ให้ จริงๆคือบริษัทเขาจ่าย ฮ่าๆ เราสวมรอยพักฟรีมีความสุข นั่งรถแท็กซี่มีปัญหานิกหน่อย เพราะคนขับไม่รู้จักทางไปโรงแรม ไอ้ตอนเรียกก็ถามแล้วนะว่ารู้จักมั้ยที่นี่ ก็บอกรู้จัก ที่ไหนได้พาไปหลงซะชม.นึง โรงแรมอยู่นอกเมืองแต่ดันพาไปวนในเมืองแถวๆ Corniche อยู่ตั้งนาน

แต่ไปถึงโรงแรมแล้วก็โอเค ห้องหรูหรามาก ดูในรูปเหมือนไม่มีอะไรมาก แต่จริงๆเป็นห้องสวีทใหญ่สุดๆ

ระเบียงห้อง

วิวจากระเบียงห้องเห็นไนท์คลับ

อีกด้านนึง

ห้องทานอาหารเช้า บุฟเฟต์อลังการมาก

จากสระว่ายน้ำเห็นมอสก์ใหญ่เป็นอันดับสองของโลกมั้งอยู่อีกฝั่งของชายหาดปลอมๆ

ตอนกลางคืน

จากระเบียงห้องตอนกลางคืน ได้ยินเสียงเพลงโป๊ะชึ่งๆนิดหน่อยแต่อดไปฮ่ะ ลูกหลับ

แล้วก็ไปทานข้าวที่ร้านอาหารที่ติดกับโรงแรม เก๋ไก๋มาก ประมาณว่ามีท่าจอดเรือ ขับเรือมาทานข้าวได้นะ

พักได้คืนนึงก็ไปเที่ยว Emirates Palace โรงแรมโคตรหรู ไปนั่งกินเค้กชิ้นนึงกับกาแฟหนึ่งแก้ว

เค้กแพงแต่อร่อย มีทองโรยด้วยนิดนึง

อีกวันก็ไปมอลล์ ฮ่าๆ ไม่ได้ทำอะไรมาก พักผ่อนจริงๆ อยู่ที่โรงแรมแสนสบายได้สามคืนก็กลับมาขึ้นเครื่องบินกลับริยาดห์ที่ดูไบ ไม่มีอะไรมาก ไปแล้วก็รู้สึกว่าดูไบไม่น่าอยู่ อาบูดาบีน่าอยู่กว่าเพราะเมืองเล็กกว่า ดูสบายกว่า

เที่ยว UAE (ทำไมมันต่างจากซาอุราวหน้ามือกับส้น...อย่างนี้วะ) Part 1: Riyadh - Dubai - The Palm

2009-07-01T09:27:00.002-05:00

เมื่อเดือนเมษาได้หยุดอาทิตย์นึงก็เลยไปเที่ยว UAE กัน (ทำงานเป็นครูที่ซาอุสบายอย่างนี้นี่แหละ หยุดบ่อยสุดๆ) ไปคราวนี้เรียกได้ว่าทริปประหยัดเพราะคริสมีเพื่อนทำงานอยู่ที่นั่น ที่พักก็เลยฟรี เขากำลังจะย้ายกลับเมกาเดือนมิถุนาแล้ว เลยรีบไปซะก่อน

เริ่มจากไฟลท์ที่บินไป เนื่องจากจองตั๋วช้า เลยไม่ได้ตั๋วบินตรงราคาประหยัด เลยต้องไปต่อเครื่องที่บาห์เรน ออกจากริยาดห์ได้ก็โล่งไปเยอะ (ถอดอบายาตั้งแต่อยู่ในเครื่องเหมือนยกภูเขาออกจากอก คนที่อยู่ซาอุจะเข้าใจว่าได้ออกนอกประเทศเมื่อไหร่เหมือนได้ไปชุบชีวิตใหม่) เจดก็คึกคักใช้ได้ แต่ไม่งอแงเลย ดูนู่นดูนี่ดูดนมแม่บ้างไปเรื่อย มามีเรื่องให้เสียวตอนจะลงที่บาห์เรน เครื่องค่อยๆลดระดับลงเรื่อย เราก็มองลงไป ก็เห็นเมืองเห็นสนามบินข้างล่าง บาห์เรนเป็นเกาะเล็กนิดเดียวเอง ซักพัก เอ๊ะทำไมเครื่องบินเลยไปอีกเนีย มองลงไปไม่เห็นอะไรเลย ทะเลนี่หว่า ดูเวลา เอ ก็น่าจะแลนด์ได้แล้ว แต่ไม่ยักกะแลนด์ซักที บินไปอีกหลายนาทีมาก แล้วจู่ๆกัปตันก็ดึงเครื่องเชิดหัวขึ้นสุดฤทธิ์ แบบรู้สีกว่าหน้าแหงนหลังติดเบาะเลย เราเริ่มมองหน้ากัน บินมาหลายไฟลท์ในชีวิตนี้ไม่เคยเจอแบบนี้เว้ย อาการไม่ดี อีกซักพักกัปตันก็ประกาศว่ารันเวย์ไม่ว่างต้องรอกันอีก โห แล้วลดความเร็วลดระดับลงต่ำขนาดนั้นทำไมตั้งแต่แรกวะนั่น ถ้าไม่ดึงเครื่องขึ้นขนาดนั้นก็คงได้ลงกลางทะเลไปแล้วสิเนี่ย

พอเครื่องลงก็ต้องไปต่อเครื่องไฟลท์ถัดไปทันที คนก็รอผ่านเครื่องตรวจกันเยอะมาก แต่เจ้าหน้าที่น่ารักมากเห็นเราอุ้มเด็กมาก็กวักมือเปิดที่กั้นให้ไปลัดคิวไปผ่านเครื่องสแกนทันที ไปถึงดูไบก็เจอเจ้าหน้าที่น่ารักอีกแหละ อ้อมไม่ได้ทำวีซ่าไปเพราะมีบัตรคนต่างด้าวที่ซาอุ เข้าดูไบได้ แต่ต้องไปสแกนตาก่อน คุณยามเห็นเราอุ้มเจดก็มาเล่นด้วยแล้วก็พาไปหน้าเคาน์เตอร์เลยอีกเหมือนกัน ไม่ต้องรอ น่ารักจริงๆ เทียบกับที่สนามบินที่ริยาดห์ก็นะ...อย่าให้พูดดีกว่า

หลุดออกมาจาก passport control ได้ก็ต้องมารอกระเป๋ากับรถเข็นและคาร์ซีทอีกนานเหมือนกัน พอได้ของก็แวะเข้า duty free ซื้อเบียร์ซื้อไวน์เพียบ ถือเป็นของฝากเพื่อนคริสไปด้วย คืนนั้นกว่าจะได้เข้านอนก็ดึกพอสมควร อ้อมกินเบียร์ไปกระป๋องนึงก็หลับสบาย ส่วนคริสกินไปหลายอยู่ เช้าวันรุ่งขึ้นแฮงโอเวอร์ซะ ส่วนหนูเจดก็ดันเป็นหวัดขี้มูกยืด ไข้ขึ้นนิดๆ คงเพราะฟันจะขึ้นด้วย วันรุ่งขึ้นเลยไม่ได้ทำอะไร เดินข้ามไปทานข้าวที่ร้านริมหาดเฉยๆ เพื่อนคริสเช่าอพาร์ทเม้นต์อยู่ที่ Palm Jumeirah ตัวตึกอยู่ตรงโคนต้นปาล์มนั่นแหละ ก็หรูหราดี ทะเลก็สวยใช้ได้ หาดทายขาว มันแปลกๆหน่อยที่มองไปดันเห็นตึกสูงระฟ้า แทนที่จะเห็นแต่เส้นขอบฟ้าเหมือนทะเลทั่วไป

หาดทราย(ปลอม)ขาวๆ

โคนต้นปาล์ม

จากคอนโดเพื่อนคริสเดินข้ามถนนไปอีกฝั่งก็จะเป็นคอนโดที่ติดทะ้เล มียิมมีสระว่ายน้ำ ร้านอาหาร เฉพาัะให้คนที่อยู่ใน The Palm เท่านั้น ต้องมีบัตรถึงจะผ่านเข้าไปได้

สระว่ายน้ำติดทะเล

หาดสวยมองเห็นโรงแรมหรูของดูไบ

เย็นนั้นไปทานบาร์บีคิวที่บ้านเพื่อนของเพื่อนคริส อยู่ในปาล์มเหมือนกันแต่เป็นช่วงใบปาล์ม หรูจริงอ่ะ บ้านไม่ถึงกับใหญ่มากแต่ห้องต่างๆก็สวยดี ดูน่าอยู่ มีสระว่ายน้ำเล็กๆอยู่หลังบ้านที่ติดกับหาดทราย ไม่ไดุ้่ถ่ายรูปตัวบ้านมาเพราะเกรงใจเขา หนูเจดก็เป็นไข้อยู่เลยไม่ได้ว่างมาก ได้แต่รูปชายหาดปลอมๆยามเย็นมา

โพสท์นี้ร้างไปนาน ตั้งต้นเขียนตั้งแต่สองเดือนที่แล้วแต่เขียนไม่เสร็จ ลืมรายละเอียดไปเยอะเลยว่าแต่ละวันทำอะไรบ้าง ไม่อยากให้รูปเยอะเกิน เอาเป็นว่าจบที่ The Palm ก่อนละกัน

เด็กหนึ่งขวบ

2009-05-21T23:22:00.005-05:00

ไม่ค่อยมีเวลาเลยไม่ได้เขียนไปซะนาน หนูเจดก็ครบขวบไปแล้วเมื่อวันที่ 12 พฤษภา วันนั้นก็ไม่ได้ทำอะไรเป็นพิเศษเท่าไหร่ เพราะต้องไปทำงาน เพื่อนที่ทำงานให้ของขวัญเป็นตัวหนอนที่เห็นในรูป ส่วนคริสก็ต้องไปทำงานตอนค่ำ แต่ยังดีสั่งเค้กจากลูกศิษย์มาให้เจดได้ งานนี้ไม่ได้เป่าเทียนอ่ะ

มาว่าด้วยเรื่องพัฒนาการเจดดีกว่า จริงก็ไม่มีอะไรมากขึ้นนอกจาก กำลังหัดตั้งไข่ ยืนทรงตัวได้นานแล้วแต่ยังไม่ยอมปล่อยมือก้าวเดินเองซักที จริงๆถ้าซื้อรถเข็นให้หัดเดิน คงเดินได้ไปแล้ว แต่เนื่องจากมันแพงก็เลยไม่ได้ซื้อ ฮ่าๆ แต่เจดชอบเข็นมากๆ บางวันก็เลยเข็นไฮแชร์ตัวเอง ฮ่าๆ

เรื่องพูดก็พูดมากเหมือนเดิมแต่ไม่เป็นคำซักที เรืยกแม่ได้บ้างเวลางอแง ชอบทำเสียงสูงเสียงต่ำ อ้อมกับคริสว่าจะให้เจดเรียนดนตรีแน่ๆ แต่ต้องย้ายไปอยู่ประเทศอื่นก่อนนะ ที่นี่หาเรียนไม่ได้

รู้เรื่องมากขึ้น ส่งกุญแจให้ก็จะไปไขประตู อาบน้ำเสร็จก็หยิบขวดโลชั่นมาทิ่มพุง จะทาโลชั่น ส่งหวีให้ก็เอามาแตะๆ(บางทีก็โขก)หัวตัวเอง ส่วนโทรศัพท์ก็เอาไปแนบหู อ้อ บ๊ายบายคล่องแล้วด้วย บางทีก็จูจุ๊บพ่อกับแม่ด้วย ถ้าอารมณ์ดีๆมีสมาธิ

นน.ตอนนี้ก็แปดโลครึ่งเกือบเก้าโล ส่วนสูงแค่ 73 ซม. หัวยังเหม่งเหมือนเดิม ดูพัฒนาการได้จากในรูปข้างล่าง สิบสองเดือนผ่านไป เหม่งยังไงก็ยังงั้น

แถมรูปตอนไปเที่ยว UAE หน่อย สังเกตได้ว่าผอมไปหน่อย เพราะไม่สบายไปซะสองวัน แถมทานน้อยลง พอกลับมาซาอุไปเดย์แคร์ได้อาทิตย์เดียวก็พองขึ้น แม่ขุนเองไม่ขึ้นอ่ะ -_-"

นั่งรถเข็นทีไรเอาขาขึ้นพาดทุกที เอกเขนกมาก ได้ดูนู่นดูนี่ ชอบออกไปเที่ยวข้างนอกที่สุ

แม่ทุ่มทุนซื้อชุดว่ายน้ำให้ เจดไม่ยอมลงสระฮ่ะ แปลกที่ทีไรกลัวน้ำทุกที อาบน้ำก็ร้อง

แต่งตัวสวยไปดินเนอร์ที่โรงแรม

รอหม่ำบุฟเฟ่ต์อาหารเช้า

ใส่แว่นตากันแดดเท่ห์มั้ยคะ

แม่กับพ่อรักเจดที่สุดในโลกเลย หนูเป็นแก้วตาดวงใจของพ่อและแม่นะ

2009-04-17T00:16:00.001-05:00

เจดสิบเอ็ดเดือนแล้ว

2009-04-16T23:43:00.003-05:00

ไม่อยากจะยอมรับหรือพูด cliche แต่ก็ต้องบอกว่า เวลาผ่านไปไวๆจริงๆ แป๊บๆเจดก็จะขวบนึงแล้ว ไม่ได้ไวขนาดรู้สึกเหมือนเบ่งคลอดออกมาเมื่อวานนี้ แต่ก็ต้องบอกว่ามันเร็วอ่ะนะ รู้สึกได้เลยว่าตอนนี้เจดไม่ได้เป็นเบบี้นอนร้องอุแว้ๆอย่างเดียวเหมือนแต่ก่อนล่ะ

เข้าเดือนที่สิบสองแล้วเจดทำอะไรได้บ้าง:

เกาะยืนคล่องมากๆ ยืนแล้วลงนั่งได้คล่องแล้วด้วย เดินรอบๆเฟอร์นิเจอร์ได้แล้ว แต่ยังไม่กล้าปล่อยมือยืนเอง

ช่วงนี้หนักให้ มีอะไรในมือให้พ่อให้แม่หมด

หยิบแก้วน้ำไปดูดเองได้ ทานน้ำเก่งขึ้นมาก วันละแก้วครึ่งได้

ชี้บอกได้ว่าอยากได้อะไร บางทีไม่ชี้อย่างเดียว มีกำมือขยำๆแบบจะเอาด้วย อะไรที่ไม่เอาก็ปัดทิ้งหรือไม่ก็ส่ายหน้าอย่างแรง

เหมือนรู้เรื่องความสัมพันธ์ของสิ่งของมากขึ้น เช่น ถ้าจะเอาฝาแก้ว พอยื่นให้ก็จะเอาไปปิดแก้ว ยื่นช้อนหรือตะเกียบให้ก็จะเอาไปใส่จานหรือชาม มีของเล่นที่ให้หยิบบล็อกทรงต่างๆออกมาแล้วใส่กลับข้างๆให้ตรงกับทรง เจดก็รู้แล้วว่ามันใส่กลับไปตรงข้างๆได้แต่ยังไม่รู้จักรูปทรงต่างๆเลยยังใส่ไม่เข้า แต่ก่อนหยิบออกมาข้างบนก็ใส่กลับข้างบนอย่างเดียว

รู้มากขึ้นก็รื้อมากขึ้น ริ้อกระจายทุกที่ฮ่ะ

พูดมากเหมือนเดิม แต่ไม่เป็นคำซักที จีบปากจีบคอด้วยนะเวลาพูด

ยังทานนมแม่วันละสามรอบเหมือนเดิม อาหารเพิ่มเป็นสามมื้อ ที่เดย์แคร์ทานซีเรียลตอนเช้า สายๆทานนมขวดใหญ่ (8-9 oz.) ตอนเที่ยงทานผลไม้หนึ่งกระปุก บ่ายกลับมาบ้านทานกล้วยมั่ง บิสกิตมั่งนิดหน่อย ทานนมแม่อีกนิดแล้วนอน ตอนเย็นก็ทานมื้อหนักหน่อยแบบมีโปรตีน กินนมแม่ก่อนนอนอีกรอบ แต่ถ้าอยู่บ้านตื่นสายก็หนักนมหน่อยทานหนักแค่สองมื้อ ชอบกินโยเกิร์ตมาก เริ่มเบื่ออาหารบดฝิมือแม่แล้ว ตอนนี้เลยชักกลุ้มใจไม่รู้จะทำอะไรให้ทาน ถึงเจดจะเคี้ยวได้บ้างแล้วแต่ก็ยังไม่คล่อง ทำ finger food ให้ทานก็เขี่ยเล่น โยนทิ้งซะมากกว่า แค่พ่อกับแม่ทานอะไรขอแจมตลอด

ส่วนนน.ส่วนสูงนี่ไม่รู้แน่ ดูไม่ค่อยโตขึ้นเท่าไหร่ ตัวยืดขึ้น นน.ชั่งคร่าวๆกับอ้อมได้ประมาณแปดโลนิดๆ (แต่นน.รวมแม่ลูกดันมากขึ้นเพราะอ้อมนน.ขึ้น)

เดี๋ยววันพุธจะไปดูไบหกวัน ดีใจมากๆ ซื้อชุดว่ายน้ำห่วงยาง ครีมกันแดด (แสนแพง)ไว้ให้เจดเรียบร้อย อยากเปลี่ยนที่ถ่ายรูปลูกมาก อยู่ที่ซาอุถ่ายได้แต่ในบ้าน เบื่อมากฮ่ะ

ถึงป่วย(หูอักเสบ)ก็ยังสวยได้ค่ะ!

2009-04-01T22:37:00.005-05:00

เจดเป็นหวัดมาตลอด จมูกไม่เคยแห้งตั้งแต่เริ่มไปเดย์แคร์ตอนห้าเดือน เมื่อสองอาทิตย์ก่อนก็เป็นหวัดอีก ขี้มูกมากหน่อย อ้อมก็ช่วยดูดจมูกไปบ้าง ให้ยาหยอดจมูกลดน้ำมูกบ้างนิดหน่อย (แต่ปกติไม่ค่อยให้เพราะให้นานๆไปไม่ดี) หลังจากนั้นไม่นาน จำได้ว่าเป็นวันพุธก็ป้อนข้าวเย็นเจดตามปกติ เจดทานได้เยอะซะด้วย อิแม่ก็ป้อนใหญ่ กินข้าวไปแล้วถ้วยนึง แล้วก็กินโยเกิร์ตต่ออีกถ้วย ทานเสร็จก็จับขึ้นรถจะไปหาซื้อชั้นรองเท้าที่ IKEA กัน ตอนนั่งในรถเจดก็ดูอึดอัดนิดๆ เพราะไม่ยอมหลับ พอคริสจะจอดรถเท่านั้นแหละ เจดอ้วกเลย ที่กินไปออกมาหมดเยอะมากๆ ก็ขับรถกลับบ้านกัน แต่นึกว่าที่อ้วกเพราะทานมากไป วันรุ่งขึ้นเจดก็มีไข้รุมๆ แต่ตัวไม่ร้อนจัดมาก อ้อมก็ให้พาราทานแล้วก็แปะเจลลดไข้ เจดก็ยังดูร่าเริงดี จับใส่ชุดสวยถ่ายรูปอีกต่างหาก

หลับเอาแรงตอนเช้า

ตื่นมาซ่าได้ต่อ

วันรุ่งขึ้นก็ยังมีไข้อีก ก็ไม่ได้คิดอะไร นึกว่าเป็นไข้หวัดธรรมดา ที่ไหนได้ผ่านไปสามวันจนวันจันทร์ ไปรับเจดกลับจากเดย์แคร์ เพื่อนที่ไปรับลูกด้วยกันเห็นหูเจดก็ตกใจ ถามว่าเป็นอะไร อ้อมก็ตกใจเพราะดูที่หูขวามีน้ำเหลือง เหมือนขี้หูแฉะๆไหลออกมา โถ ลูกแม่ เย็นนั้นก็เลยพาไปคลินิก หมอดูแล้วก็บอกนี่ severe infection อร๊ายยยยยยยยยยยย ฟังแล้วก็ตกใจ หมอให้ยาแก้อักเสบมาทานห้าวันแล้วเช็คอีกทีว่าเป็นไง ก็เอายาแก้อักเสบมาหยอดกันไป สามเวลาต่อวัน ช่วงนี้เจดงอแงหน่อยๆ คงเพราะปวดหู ข้าวก็ไม่ยอมทาน จะดูดนมแม่อย่างเดียว

พอเริ่มให้ยาแก้อักเสบไปคืนเดียว วันรุ่งขึ้น เป็นเรื่องเลย เจดอ้วกที่เดย์แคร์ไปสามรอบตอนเช้า ทานอะไรไม่ได้เลย ที่เดย์แคร์ก็โทรมาถามว่าจะให้ทำไง คุยกันก็ไม่รู้เรื่องต้องให้เพื่อนที่ทำงานช่วยพูดให้ ตอนแรกก็นึกว่าจะรอไปรับตอนบ่ายเหมือนปกติเพราะไม่มีรถกลับมาอยู่ดี แต่จิตตกเอง พอเพื่อนมาทักอ้อมเลยร้องไห้ซะ กร๊ากกกกกกกก เพื่อนๆที่ทำงานทุกคนเลยบอกว่ากลับบ้านไปรับเจดเถอะ คนนึงโทรให้คนขับรถตัวเองมารับเสร็จสรรพ ก็เลยไปรับเจดกลับบ้านตั้งแต่สิบเอ็ดโมง ให้นมเจดเสร็จ เจดก็หลับยาวเลย คงเพลียมากๆ ตอนเย็นอ้อมก็ให้ยาลดน้ำมูก เจดก็หลับตั้งแต่หกโมง พอวันรุ่งขึ้นก็ดีขึ้น แต่อ้อมก็ไปรับกลับมาบ้านเร็วเหมือนเดิม แต่วันนั้นเจดดูเกือบปกติแล้ว เล่นได้ปกติ แต่ยังไม่อยากทานข้าว ทานแต่นมอย่างเดียว แถมผลข้างเคียงจากยาแก้เสบทำให้เจดถ่ายเหลว กับเป็นผื่นผ้าอ้อมอีกต่างหาก ดีที่เป็นไม่มาก หมอให้ครีมมาทา สองวันก็ดีขึ้น ส่วนที่ท้องไม่ดี อ่านดูในหนังสือเขาบอกให้ทาน full fat yoghurt ก็ให้เจดทานไป ก็ดีขึ้นจริงๆ แต่เนื่องจากทานได้ไม่มากช่วงที่ป่วยนี่เจดซูบไปเลย

พอห้าวันก็ไปให้หมอเช็คดู หมอก็บอกว่า 50% แล้ว ยังแดงอยู่นิดหน่อย ทานยาแก้อักเสบต่อไป พอสิบวันเมื่อวานไปหาหมออีก หมอบอกโอเคแล้ว หยุดยาได้ แล้วอาทิตย์หน้ามาดูอีกที เพราะบางทีมันกลับมาอักเสบได้อีก

พอหลังจากรู้ว่าเจดหูอักเสบนี่ก็มาเปิดหนังสืออ่านดู ก็รู้เลยว่าอาการอ้วก ไข้ขึ้น ทั้งหลายเนี่ยมันคืออาการที่เป็นไปได้ของหูอักเสบทั้งนั้น ไม่ได้เฉลียวใจเลย ปล่อยจนมีน้ำไหลออกมาจากหูซะ เลยต้องทานยาแก้อักเสบยาวเลย แม่ขอโทษนะจ๊ะ เจด

ปล. ประสบการณ์ครั้งนี้ทำให้รู้ว่าอยากขับรถได้เองโว้ยยยยยยยยยยยยยยย เผื่อกรณีฉุกเฉินจะได้ไม่ต้องรอคนขับรถหรือสามี เมื่อไหร่ซาอุจะให้ผู้หญิงขับรถได้ก็ไม่รู้ เห็นพูดกันมานาน ทำไม่ได้ซักที

สิบเดือนอีกซักรอบ(กับแถมพายุทราย)

2009-03-19T00:13:00.005-05:00

วันก่อนรีบๆเขียน ไม่ได้เก็บตกรายละเอียดเท่าไหร่ วันนี้มาเพิ่มหน่อย

หลังจากเขียนไว้ว่าเจดยังเกาะยืนไม่คล่อง พออายุสิบเดือนได้สองวันเจดก็เลยโชว์โปร เกาะยืนมันทุกที่ที่มีโอกาสซะเลย บางทีคลานๆอยู่ก็ทำท่าจะลุกขึ้นมายืนเองซะงั้น แต่ยังไม่กล้าปล่อยมือนะ

ได้ยินเสียงเพลงจะตื่นเต้นปรบมือ ชอบดูพ่อกับแม่เต้น(แบบปัญญาอ่อนหน่อยๆ) พอจบเพลงก็ปรบมือให้พ่อกับแม่

ชอบพ่นน้ำลาย โดยเฉพาะถ้าพ่นให้ดูก่อน เจดจะพ่นตามและพ่นไม่หยุด

รู้จักซบอ้อนพ่อแล้ว นอนๆข้างๆกันเจดจะไปซบอกซบคอ คริสละลายไป บอกว่าเจดอยากได้อะไรให้หมดเลย อ้อมว่าจะสอนให้เจดบอกคริสว่า แด๊ดดี้เหม็นบุหรี่ได้เร็วๆ คริสจะได้เลิกบุหรี่เสียที ฮ่าๆ

เป็นลูกอีช่างรื้อ รื้อแหลก ชอบรื้อรองเท้ามาก เท่าที่ดูเป็นหญิงแท้นะฮะ ชอบเล่นแต่รองเท้าส้นสูงของแม่

ทานน้ำหลอดดูดได้แล้ว แรกๆมีสำลักบ้าง แต่ตอนนี้สบายมาก

ฟันบนขึ้นมานิดนึงแล้ว ตอนนี้ดูดนมแม่เจ็บๆคันๆน่าดู

อยากทานอาหารเหมือนผู้ใหญ่ เห็นแม่กับพ่อทานอะไรก็อยากร่วมด้วย ได้ถือช้อนเคาะจานก็ยังดี อยากป้อนตัวเองด้วย อ้อมป้อนได้แป๊บเดียวก็จะแย่งช้อนไปจิ้มๆถ้วยเอง แต่เอาเข้าปากได้มั่งไม่ได้มั่ง เดี๋ยวนี้ทานที เลอะกระจายทั้งตัวเองทั้งเก้าอี้และแม่ หยิบอาหารชิ้นเล็กๆเข้าปากได้คล่องแล้ว ไอ้ที่ไม่ใช่อาหารเช่นเศษผงตามพื้นก็หยิบถนัดเหมือนกัน เจดเก็บเข้าปากหมด -_-"

วันก่อนอ้อมนั่งเขียนรายการกับข้าว เจดเห็นก็อยากได้ปากกามั่ง พอยื่นให้ก็มองกระดาษแบบจะเอาด้วย พอวางให้ใกล้ๆ ก็เอาปากกามาจิ้มๆขีดๆทันที โห เลียนแบบกันเห็นๆ

แถมด้วยรูป sand storm หน่อย ตอนมันมา อ้อมอยู่ที่ที่ทำงาน กำลังสอนอยู่ เด็กร้อง เฮ้ยกัน มองออกไปนอกหน้าต่าง เหลืองมืดเลย ตอนแรกนึกว่ามืดเพราะกระจกหน้าต่างมันมีสี ที่ไหนได้ ออกไปขึ้นรถกลับบ้าน มันมืดจริงนี่หว่า เหมือนหมอกลงจัดๆ แต่สีเหลืองไปหมด นั่งรถไปลุ้นไปเพราะทัศนวิสัยแย่มากๆ มองเห็นไม่เกินสิบเมตร

ไปรับเจดที่เดย์แคร์ก็แทบเป็นลม ข้างในนั้นฝุ่นเยอะมาก หาผ้าปิดหัวปิดหูเจดได้ก็วิ่งขึ้นรถกลับบ้าน ในบ้านค่อยดูดีหน่อย ไม่เห็นฝุ่นมากเพราะผนังสีขาว ฮ่าๆ แต่ดูตามโต๊ะ ตามชั้นนี่ฝุ่นเกาะอย่างหนา ขนาดเพิ่งปัดฝุ่นไปไม่นาน

ถ่ายรูปจากหน้าบ้านหน่อย เพิ่งล้างระเบียงหน้าบ้านไป ตอนนี้ฝุ่นหนาเป็นเซ็นต์

ส่วนหนูเจดก็เล่นได้เหมือนเดิม อยู่ที่นี่ฝุ่นมากก็เล่นแต่ในบ้านเป็นส่วนใหญ่อยู่แล้วนี่นะ

เจด(เกือบ)สิบเดือนแล้ว

2009-03-08T12:56:00.007-05:00

พอมีเวลาเลยขอมาเขียน อีกสี่วันเจดก็จะสิบเดือนแล้วนะเนี่ย จะว่าเวลาผ่านไปไวก็ไว แต่บางที่เหนื่อยๆก็รู้สึกว่าไม่ไวเท่าไหร่ เหะเหะ

เข้าเดือนที่สิบเอ็ดแล้ว เจดคลานได้คล่องมากๆ ตอนนี้คลานไปทั่วบ้านเลย ยังไม่ดึงตัวขึ้นยืนเต็มที่ ชอบแค่ดึงตัวขึ้นมาคุกเข่า จริงๆดึงตัวขึ้นยืนได้ตั้งนานแล้ว แต่ต้องจับถนัดๆและพื้นไม่ลื่นถึงจะทำได้

นน.ก็คงประมาณแปดกิโลเหมือนเดิม ตอนไปเมืองไทยเปลี่ยนอากาศเปลี่ยนที่ ทานน้อยลงไปมากนน.เลยลดไปหน่อย ตอนนี้น่าจะคืนมาแล้วล่ะ เพราะทานได้มากเหมือนเดิม ส่วนสูงไม่รู้แน่ น่าจะประมาณ 72 ซม.

ยังพูดมากพูดภาษาต่างดาวเหมือนเดิม พูดไม่เป็นคำซักที นอกจากบางที่มีงอแงๆหลุดเรียกแม่ออกมาบ้าง(มั้ง)

เริ่มรู้จักกลัวคนมากขึ้น ไม่ค่อยยอมให้คนแปลกหน้าอุ้มอีกแล้ว ติดแม่มากขึ้นด้วย

ตอนที่อยู่เมืองไทยเก้าวัน รู้สึกว่าพอเจดได้ไปเจออะไรใหม่ๆและมีคนคุยด้วยหลายๆคนนี่เจดจะเรียนรู้อะไรใหม่ๆทำอะไรใหม่ๆได้เร็วขึ้น เช่น ชี้นิ้วเวลาเห็นอะไรน่าสนใจหรืออยากได้อะไร กับปรบมือเวลาได้ยินเสียงเพลง

ชี้แหลก

รูปพวกนี้ถ่ายตอนไปทานข้าวริมแม่น้ำที่อยุธยา

นั่งรถเข็นยายที่บ้าน คราวนี้ไปเมืองไทยกันสองคนแม่ลูกและไปแป๊บเดียวก็เลยไม่ได้แบกรถเข็นเจดไป

อยู่ไม่เคยเฉยแล้ว ถ้าใครปรบมือเป็นจังหวะเจดก็จะโยกตัว ตีมือพั่บๆ เต้นตามไปด้วย

แผลที่ตานี่ฝีมือแม่เอง กางหนังสือไปเฉี่ยวหน้าลูก ถลอกเลย แต่ไม่ช้ำนะคะ

ชอบทำปากเป็ดพ่นลมพ่นน้ำลายเหมือนเดิม

เจดเก้าเดือนแล้ว

2009-02-13T00:36:00.002-05:00

ครบเก้าเดือนเมื่อวานนี้ พาไปหาหมอ พยาบาลชั่งนน.ได้ 8 กิโล รีบๆวัดส่วนสูงเพราะเจดร้องไห้ออกมาได้เท่าสามเดือนที่แล้ว 69 ซม. ฮ่วย เป็นไปได้ไงวะ ไม่เป็นไรเดี๋ยวลองวัดใหม่เองก็ได้

ตอนนี้เจดเริ่มกลัวคนแปลกหน้ามากขึ้น หรือไม่ก็อารมณ์ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เลยร้องไห้ตอนอยู่ที่โรงพยาบาลตอนนอนที่เตียงหมอ แต่ก็ร้องแป๊บๆ อ้อมอุ้มคริสอุ้มก็หาย โดนฉีดวัคซีนโรคหัดไปหนึ่งเข็ม ดีหน่อยที่ไม่มีไข้

เข้าเดือนที่สิบแล้ว เจดก็ทำอะไรได้มากขึ้น เช่น ลุกนั่งเองได้ พอลุกนั่งเองได้ปุ๊บนี่ สบายเขาเลย คืบปร๊าดๆไปหาของที่อยากเล่นแล้วก็นั่งเล่นไป ตอนนี้ก็ชอบปีนป่ายอะไรไปเรื่อย ดึงตัวขึ้นยืนได้ตั้งนานแล้ว แต่เนื่องจากในห้องนั่งเล่นไม่มีที่จับความสูงเหมาะๆเหมือนที่เตียงก็เลยยังไม่ถึงกับยืนแค่ลุกขึ้นมาคุกเข่า

เรื่องอาหารก็ทานได้มากกว่าเดิม ตอนนี้ยังทานแค่สองมื้ออยู่ บางวันก็มีของว่างตอนบ่ายด้วย หยิบของเข้าปากทานเองได้บ้างแล้ว เช่น cracker หรือ cheerios ท้องไม่ผูกแล้ว เบ่งอึได้สบายมาก

รู้ชื่อตัวเองแล้ว เรียกแล้วหัน แต่บางทีก็ไม่หันถ้ารู้ว่าจะโดนห้ามไม่ให้เล่นนู่นเล่นนี่ ฮ่าๆ ส่วนเรื่องพูดก็เรื่อยเปื่อยๆ ต้องเรียกว่าพล่ามมากกว่า เพราะทำเสียงนู้นเสียงนี้ไปเรื่อย แต่ยังไม่เรียกพ่อกับแม่จริงๆซักที มีเหมือนจะเรียกแม่บ้างตอนร้องไห้

ดูรูปดีกว่า ขี้มูกยืด ตัวการทำให้พ่อกับแม่ป่วยกันหนักเมื่อสองอาทิตย์ที่แล้ว อ้อมทั้งเจ็บคอไข้ขึ้น ยาแก้อักเสบก็ไม่ได้ทานเพราะให้นมเจดอยู่ กว่าจะหายเล่นเอาแทบแย่

คลานสี่ขายังไม่ค่อยได้ ถ้าอยากไปไหนไวๆจะกระดึ๊บๆไปมากกว่า

ของเล่นใหม่ activity table

2009-01-17T13:08:00.003-05:00

ซื้อ activity table ให้เจดเมื่อสองวันก่อน ฉลองอายุแปดเดือน ทุ่มทุนมากเพราะราคาลดแล้วยังเกือบ 300 riyals (ก็เกือบสามพันบาทนะ) มีปุ่มให้กดๆหรือหมุนๆ แล้วก็จะมีเพลงทั้งแบบดนตรีเฉยๆ หรือแบบนับเลขและท่อง abc เพลงก็น่ารักดี ตอนนี้ในหัวอ้อมมีแต่เพลง abc ฮ่าๆ นอกจากนี้ยังเปลี่ยนภาษาได้ด้วยนะ มีทั้งอังกฤษและอิตาเลียน เราจะท่อง 1-10 กับ abc เป็นภาษาอิตาเลียนได้ก็ตอนนี้แหละ ฮ่าๆ

ตามเคยค่ะ มุ่งมั่นได้หนึ่งนาที

เอาดอกไม้มาอมมันกว่า

แถมรูปติดยบัตรที่ถ่ายเองหน่อย มีเงาข้างหลังแต่ก็พอหยวนๆ

เจดแปดเดือนแล้ว

2009-01-14T23:40:00.003-05:00

ไม่ค่อยมีแรงทำอะไรเท่าไหร่ เนื่องจากเหนื่อยใจกับการสอนเทอมนี้มาก เลยไม่ค่อยได้ถ่ายรูปเจดเลย ตอนนี้เจดก็แปดเดือนแล้ว มีพัฒนาการเดือนที่ผ่านมาดังนี้ค่ะ

ฟันล่างขึ้นแล้วสองซี่ แต่ยังไม่เต็มซี่ดี ฟันบนยังไม่มีวี่แวว กัดนมแม่ไปแล้วสองสามครั้ง เจ็บจี๊ดฮ่ะ

คืบได้คล่องแล้ว ใช้ขาขวาดันๆตัวแล้วก็เอาข้อศอกดึงตัวไถๆไปเรื่อยๆ ยกตัวขึ้นทำท่าจะคลานๆอยู่เหมือนกันแต่ยังไปไม่ได้

ดึงตัวขึ้นยืนได้แล้วถ้ามีที่ให้จับถนัดๆ

นั่งได้นานมากๆ แต่ยังลุกขึ้นนั่งเองไม่ได้ซักที

พูดมากขึ้นแต่ฟังไม่รู้เรื่องและชอบพูดคนเดียว พ่อกับแม่พูดด้วยก็ไม่พูด (แต่เมื่อวานเห็นมีทักทายหนุ่มยูเซฟวัยสามขวบตอนนั่งรถกลับบ้านด้วยกัน)

ทานนมแม่สองขวดและอาหารเด็กอีกหนึ่งกระปุกที่เดย์แคร์ กลับมาบ้านก็จิบๆนมแม่แล้วก็นอนกลางวัน ตื่นมากินอาหารเย็นอีกหนึ่งมื้อ ก่อนนอนก็จิบๆนมแม่อีกรอบ ตอนนอนติดนมแม่เหมือนเดิม แบบพลิกตัวไปมาปากก็จะยื่นหาหัวนมอย่างเดียว พอได้จุ๊บๆหน่อยก็หลับต่อสบาย (แต่แม่นอนตาโพลงหลับต่อไม่ได้)

นน.ตอนนี้ร่วมแปดโลแล้ว ส่วนสูงไม่รู้ค่ะ แต่ดูสูงขึ้นแน่ๆเพราะชุดเก่าๆเริ่มสั้นไปล่ะ

รูปล่าสุดไม่มี เอารูปลงอ่างไปดูก่อนละกันค่ะ แฮ้ปปี้มากๆ

จับทำผมตั้งเป็นคิวพี หน้าตาดูทะเล้นมากๆ

เจดเจ็ดเดือนแล้ว

2008-12-19T01:25:00.004-05:00

เจดอายุเจ็ดเดือนมาหนึ่งอาทิตย์แล้ว ช่วงที่ไม่ต้องไปทำงานได้อยู่กับเจดเต็มที่รู้สึกเลยว่าลูกโตขึ้นมากจริงๆ

เข้าเดือนที่แปดแล้วเจดทำอะไรได้บ้าง:

พลิกคว่ำพลิกหงายสบายมาก เดี๋ยวนี้กว่าจะเปลี่ยนไดเปอร์ได้แต่ละครั้ง ต้องหลอกล่อกันน่าดู
คืบได้บ้างแล้ว จากที่ไปข้างหลังอย่างเดียว ตอนนี้มาข้างหน้าได้บ้างล่ะ ไถๆแถกๆไปเรื่อยๆก็พอไปไหว ฮ่าๆ
หม่ำอาหารเสริมได้มากขึ้นอีกนิด แต่ก็ยังไม่มาก เมื่อคืนเพิ่งทำสถิติทานได้สี่ก้อน ปกติสองก้อนครึ่งก็เก่งแล้ว
ถือแก้ว sippy cup ที่หัวดูดเป็นยางดื่มน้ำเองได้สบายมาก
ดึงตัวขึ้นยืนแล้วแต่ขายังไม่แข็งพอ ยังทรงตัวเองไม่ได้
นั่งได้นานมากๆ แต่ยังลุกขึ้นนั่งเองไม่ได้
ฟันล่างโผล่ขึ้นมานิดๆแล้วหนึ่งซี่

รูปนี้ถ่ายเมื่อสองอาทิตย์ก่อน

เล่นจนหลับไป

ตอนนี้เจดเป็นหวัดอีกแล้ว ติดมาจากเดย์แคร์เหมือนเดิม เมื่อวานกำลังเตรียมตัวพาเจดไปหาหมอ ก็วางเจดไว้ที่เบาะเปลี่ยนผ้าอ้อมที่วางอยู่บนเตียง อ้อมหันไปใส่เสื้อแว้บเดียว ได้ยินเสียงดังตุ้บ หันมาเจดลงไปนอนคว่ำพังพาบอยู่ที่พื้นร้องไห้จ้าซะแล้ว ใจหายไปอยู่ที่ตาตุ่ม รีบอุ้มเจดขึ้นมาปลอบ ดูๆแล้วที่หัวไม่มีรอยอะไรก็โล่งใจไปหน่อย เจดร้องไห้อยู่ซักพักก็หลับไปเลย คงเหนื่อยน่าดู จากที่คิดว่าจะพาเจดไปหาหมอที่คลินิคใกล้คอมพาวนด์ ก็เลยต้องพาไปหาหมอที่รพ.เลย หมอตรวจแล้วก็ไม่มีอะไร ได้ยาหยอดจมูกกับยาแก้ไข้มาสำหรับอาการหวัด หมอบอกว่าต้องให้ลูกอยู่ในกรงเพราะเราดูตลอดเวลาไม่ได้ หมอเรียนรู้ข้อนี้เองหลังจากมีลูกไปแล้วสองคน ฮ่าๆ อ้อมเองก็คงต้องเอา playpen ออกมากางใช้ซะแล้ว

เรื่องเล่าจากซาอุ (ตอนที่ 7): เข้าเมืองตาหลิ่วต้องหลิ่วตาตาม(แขก)

2008-12-11T02:59:00.003-05:00

อยู่ซาอุมาปีนึงกับหนึ่งเดือนละ ทนไม่ไหวขอระบายหน่อยเว้ย ไอ้คนเมืองนี้มันเป็นยังไงทำไมถึงได้ไร้มารยาทและเห็นแก่ตัวขนาดนี้ เวลาไปไหนทีนี่ต้องตั้งการ์ดเตรียมพร้อมรอฟาดฟันกับคนอื่นตลอดเวลา ยกตังอย่างเช่นจะไปซื้อของที่ซุปเปอร์มาร์เก็ต

เริ่มตั้งแต่ขับรถ นี่ดีนะไม่ได้ขับเอง เพราะที่นี่ไม่ให้ผู้หญิงขับรถ (กดขี่ทางเพศจริงๆ) ที่นี่มารยาททางท้องถนนไม่มีนะคะ ปาดได้ปาด แทรกได้แทรก ขับไล่บี้จี้ตูดได้ขับ ไม่ได้นึกถึงหรอกค่ะว่ามันอันตรายทำให้คนอื่นเดือดร้อน ตอนนี้คริสก็ต้องขับรถเร็วขึ้น เพราะไม่เร็วก็โดนจี้ ขับไปด่าไป ต้องระวังซ้ายขวาหน้าหลังค่ะ พอไปถึงที่จอดรถ ฮ่ะๆๆ ล็อคไหนจอดได้สามคัน ก็จอดได้แค่สองซะงั้นเพราะคนที่นี่จอดให้ตรงช่องไม่เป็น นิสัยอย่างนึ้คนไทยเราเรียกว่าชุ่ยอ่ะค่ะ คนที่นี่ชุ่ยมากๆจนเห็นแก่ตัว เอาตัวเองสะดวกเข้าว่า คนอื่นจะเป็นไงชั่งมัน

พอเข้าไปถึงซุปเปอร์ อ่ะ เลือกดูผักเอาใส่ถุงเรียบร้อย ที่นี่เหมือนเมืองไทยคือต้องเอาไปชั่งนน. เตรียมใจอีกค่ะ คนที่นี่เข้าคิวต่อแถวกันไม่เป็นฮ่ะ ไปที่ที่ชั่งนน.ก็ต้องไปยืนออๆกัน ไม่มีคิว ใครดีใครได้ สองวันก่อนเพิ่งได้ด่าคนชั่งนน.ไป แหม ไอ้เรายืนหัวโด่อยู่ข้างหน้า ถืออยู่ถุงเดียว ดันไม่ชั่งให้ หยิบแต่ของผู้ชายคนอื่นๆที่มาทีหลัง รอให้เขาชั่งไปสองคน ไม่ไหวแล้วเว้ย อ้อมกับสาวปินส์ที่มารอพร้อมๆกันโวยเลย ชั้นมาก่อนเว้ย มีแก้ตัวอีกว่าชั่งให้คนที่มีน้อยถุงกว่าเสร็จเร็วกว่าก่อน อ้อมสวนกลับ นี่ชั้นมีถุงเดียว! เลยหยิบไปชั่งให้ ไอ้หอยหลอด

นอกจากจะเจอคนชั่งเฮงซวยแล้ว บางทีเจอมุขนึ้ค่ะ คุณพ่อคุณแม่ที่นี่สั่งสอนลูกกันดีมาก ส่งลูกให้มาแซงคิวชั่งนน.ผักผลไม้ เด็กๆนี่แหละค่ะ แทรกปึ๊บๆเลย จากที่เคยเป็นนางงามรักเด็ก ตอนนี้กลายเป็นนางยักษ์อยากตบเด็กบ่อยๆ คนซาอุนี่ดูรักครอบครัว ครอบครัวมาที่หนึ่ง แต่นอกจากมีลูกมากแล้วเนี่ย ไม่รู้รักกันยังไง ไม่สั่งสอนลูก (อย่างว่าผู้ใหญ่ก็ทำเองนี่นา) ถ้าปล่อยให้ลูกๆออกมาเล่นที่ถนนเนี่ย อย่างมากก็มีสาวใช้ปินส์เดินตามมาคนนึง เด็กๆก็วิ่งกันให้พล่าน เอาไม้ไล่ตีรถบ้าง ทิ้งจักรยานไว้กลางถนนบ้าง ตอนอ้อมท้องแก่ มีอยู่คืนนึง ไอ้เด็กหน้าบ้านมากดออดเล่นตอนตีสาม! แล้วไม่ได้กดครั้งเดียวนะ มันกดถี่ๆๆ ไอ้เราก็ตกใจตื่นขึ้นมา นึกว่ามีอะไร ที่ไหนได้ออกมาดู ได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักๆจากบ้านตรงข้าม โหย โคตรโกรธ ยังดีหน่อยที่วันรุ่งขึ้นตัวพ่อก็มาขอโทษ แต่เด็กจะสำนึกรึเปล่านี่ไม่ต้องไปหวัง

นอกเรื่องไปหน่อย บอกแล้วว่าอยากระบาย ต่อที่ซุปเปอร์มาร์เก็ต จะไปต่อคิวจ่ายเงินก็อีหรอบเดิม มันไม่ค่อยจะมีแถวเท่าไหร่ ไอ้เลนด่วน ของน้อยกว่าสิบชิ้นเข้าช่องนี้นี่ไม่มีนะคะที่นี่ คาดว่ามีไปพี่แขกก็คงไม่ทำตามอยู่แล้วก็เลยไม่รู้จะมีไปทำไม เพราะงั้นเวลาต่อคิวอย่างนี้ก็จะเห็นคนคอยเสียบค่ะ เดินดุ่มๆหน้าด้านๆจะแทรกข้างหน้าเราเลยนี่แหละ อย่างนี้ไม่ยอมค่ะ ต้องรีบดันรถเข็นเข้าไปให้ติดคนข้างหน้า แล้วหันไปส่งสายตาประหาร จริงๆถ้าเราของเต็มรถเข็นแล้วคนที่มาหลังเรามีแค่ชิ้นสองชิ้นเราก็ให้เขาไปก่อนนะคะ เคยทำมาแล้ว แต่ทำแล้วรู้สึกเสียเส้นเล็กน้อยเพราะเขาไม่ยักกะขอบคุณเราแฮะ สงสัยคงจะงงๆไม่เคยมีใครทำแบบนี้มาก่อนเลยตั้งตัวไม่ถูก

เฮ้อ ตอนนี้เวลาอ้อมกับคริสจะไปจ่ายกับข้าวทีก็เลือกไปตอนที่คนน้อยๆค่ะ ตอนเช้าหรือบ่ายต้นๆจะดีมาก ไม่ไปช่วงตอนเย็นโดยเฉพาะหลังสวดก่อนค่ำเด็ดขาด ถ้าไปช่วงนั้นนี่เรียกว่ารนหาเรื่องอารมณ์เสียเอง แหะๆ

แต่เมื่อสองวันก่อนเพิ่งออกไปผจญคนหมู่มากมา ไปเดินเล่นที่ห้างใหม่กลางเมืองตอนค่ำ โหย ฟาดฟันมาก เพราะว่าเอารถเข็นเด็กไปก็ต้องไปขึ้นลิฟท์ พอลิฟท์มา ประตูเปิดมีสาวซาอุอยู่คนเดียว คริสก็เอามือไปกันลิฟท์ไว้ให้มันเปิดจะได้เอารถเข็นเข้าไปได้ ที่ไหนได้ประตูลิฟท์มันไม่เด้งเปิดอัตโนมัติ มันจะหนีบมือคริสเอา คนที่อยู่ข้างในลิฟท์แม่-ก็ไม่ช่วยนะ ไม่กดเปิดให้ อ้อมต้องกดปุ่มข้างนอกเอง ฮ่วย แค่นี้ยังไม่พอ ตอนจะออกจากลิฟท์ ก็ต้องฟาดฟันคนออกมา ปกติคนจะเข้าลิฟท์ต้องรอให้คนข้างในลิฟท์ออกมาก่อนใช่มั้ยคะ ที่นี่ไม่ค่ะ พอประตูเปิดก็กรูกันเข้ามา แล้วมันจะเข้ามากันได้มั้ยเนี่ยถ้าคนข้างในไม่ออกไปก่อน ไม่รู้ใช้สมองส่วนไหนสั่งการกัน

วันนั้นนี่นอกจากได้อารมณ์เสียตอนขึ้นลงลิฟท์แล้วก็ยังได้หงุดหงิดต่อที่ฟู้ดคอร์ท โฮ้ย มันยืนกันเกะกะไปหมด ไอ้เราก็เข็นรถเจด ก็ขอทาง พูด Excuse me ๆ มันก็ไม่หลบ เลยเข็นชนไปเลยค่ะ ชนไปสองสามคน ฮ่าๆ สะใจโว้ย เข้าเมืองแขกตาหลิ่วต้องหลิ่วตาตามแขก!

ปิดท้ายด้วยรูปหนึ่งในตึกสูงสองตึกกลางเมือง Al Faisaliah กับพระจันทร์ยามกลางวันค่ะ

หยุดแล้วจ้า ดีใจๆ

2008-12-03T00:22:00.003-05:00

เทอมแรกหมดไปแล้ว สอนไปเจ็ดอาทิตย์ ตรวจข้อสอบทำคะแนนอีกสี่วัน ได้หยุดสิบวัน เพราะเป็นช่วง Hajj ดีใจจริงๆ วันนี้ไม่ต้องปลุกเจดไปส่งที่เดย์แคร์แต่เช้า เจดเลยยังนอนสบายเลย (แต่เมื่อคืนตื่นซะหลายรอบ สงสัยน้ำมูกจะมาอีกแล้ว หายใจดังครึดๆอีกล่ะ)

วันหยุดนี้ไม่มีแพลนมาก สบายๆ คงไปเดินห้างบ้าง และก็อยากไปเดินสวนด้วย ช่วงนี้ตอนกลางวันอากาศเย็นๆสบายๆมากๆเลย ส่วนตอนกลางคืนนี่หนาวเลยล่ะ

ปิดท้ายด้วยรูปเจดใส่เสื้อทีมเบสบอลทีมโปรดของที่บ้านคริส ลืมไปเลยว่ามีเสื้อตัวนี้อยู่ คุณย่าซื้อให้ เกือบเล็กไปแล้วนะเนี่ย

ปล. ในรูปนี่ยังดูคึกดีอยู่ แต่วันนั้นเจดท้องผูกมากๆ พอปวดท้องทีก็เบ่งแล้วก็เจ็บก้นจนร้องไห้ น่าสงสารมาก ตอนแรกอ้อมก็ให้น้ำแอ้ปเปิ้ลทาน ก็ยังไม่ช่วยเท่าไหร่ จะสวนก้นก็ลองๆดูแล้วก็ไม่ช่วยแถมเจดเจ็บร้องไห้อีก สุดท้ายเลยต้มลูกพรุนแล้วบดผ่านกระชอนให้ทาน เจดชอบอีกต่างหาก ป้อนหายๆๆ ทำเอาแม่อยากทำให้ทานอีกเยอะๆ ฮ่าๆ แต่ต้องยั้งไว้ เดี๋ยวจากท้องผูกกลายเป็นท้องเสียไป สุดท้ายทานไปสองลูกครึ่ง ห้านาทีให้หลังก็อึปู้ดดดดดๆๆเลย ไม่ต้องเบ่งหน้าดำหน้าแดงละ ค่อยยังชั่วหน่อย ตัวการทำให้ท้องผูกคราวนี้คงเป็นบร็อคโคลี่ กับอ้อมให้น้ำเจดทานน้อยเกินไป

คนเป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมแต่ทำไมให้นมแม่ไม่เห็นง่ายเลย

2008-11-26T23:20:00.005-05:00

ขอเขียนเล่าประสบการณ์ให้นมแม่ของตัวเองหน่อย ไหนๆก็ให้มาได้จนครบหกเดือนตามที่ตั้งใจไว้ตั้งแต่แรกแล้ว

ที่ขึ้นหัวบล็อกไว้อย่างนั้นก็เพราะว่าให้นมแม่นี่มันไม่ง่ายจริงๆนะ อ้อมเองก็แม่มือใหม่ อ่านหนังสือมากมาย หาข้อมูลจากอินเตอร์เน็ตอีกตั้งเยอะ พอเอาเข้าจริงๆ ทำได้ไม่ดีอย่างที่ตั้งใจไว้

เริ่มจากคลอดเลยละกัน พอคลอดเจดเสร็จ พยาบาลเช็คเจดแล้วล้างตัวแล้ว อ้อมรอหมอเช็คอยู่ เขาก็เอาเจดมาให้ดูดนม ที่ซาอุนี่ไม่รณรงค์หรือเน้นให้นมแม่เท่าที่เมกาหรือเมืองไทย ครั้งแรกที่เจดดูดก็ทุลักทุเล ยัง latch on ไม่ได้ พยาบาลอินเดียเขาก็คอยช่วยด้วย แต่เจดดูดได้แป๊บเดียว พยาบาลวอร์ดเด็กก็มาเอาตัวไป อ้อมก็ไม่มีแรงย้ำกับเขาว่าอย่าให้นมขวดเจดเด็ดขาดนะ จะให้นมแม่อย่างเดียว พออ้อมกลับไปที่ห้องก็เรียกให้เขาเอาเจดมาให้ เจดก็หลับปุ๋ยมาเลยค่ะ มีขวดนมผงกินไปแล้วหน่อยนึงวางข้างตัวมาเลย กะให้แม่ป้อนต่อเต็มที่ อ้อมเซ็งไป คืนแรกพอเจดร้องอ้อมก็พยายามให้นมค่ะ เพราะรู้ว่าถึงน้ำนมจะยังไม่มาแต่มีนมเหลืองหรือ colostrum ที่มีประโยชน์มากๆแล้ว (นมเหลืองนี่ซึมๆมาตั้งแต่เดือนนึงก่อนคลอดแล้ว) อ้อมก็ยังจับเจดไม่คล่องก็ต้องเรียกพยาบาลเข้ามาช่วย กี่คนๆที่เข้ามาก็จะถามว่า มาดามมีนมแล้วเหรอ ฮ่วย ยังไม่มีเว้ย แต่ต้องให้ลูกดูดกระตุ้นอ่ะ โรงเรียนพยาบาลที่ฟิลิปปินส์ไม่ได้สอนรึไงวะ

พอกลับมาบ้านก็ทำตามตำราเขาว่าไว้นั่นแหละค่ะ ให้ลูกดูดกระตุ้นบ่อยๆ เจดร้องเมื่อไหร่ก็เอานมยัดปาก เจ็บก็เจ็บ แต่ยังดีที่หัวนมอ้อมแตกไม่มาก แค่อาทิตย์เดียวก็หายเจ็บละ น้ำนมมาจริงๆก็วันที่สาม (ตามตำราบอกเป๊ะๆ) พอนมคัดนี่ดีใจมากๆ รีบให้เจดดูดใหญ่เลย แต่ดีใจได้ไม่นาน วันที่ห้าเจดตัวเหลือง ไปนอนรพ.ซะหนึ่งคืน อ้อมก็ปั๊มนมเก็บไว้บ้าง แต่จริงๆควรไปเฝ้าเจดที่รพ.แล้วให้นมที่นั่นเลย แต่เหนื่อยมากๆเลยไปไม่ไหว กว่าจะไปถึงพยาบาลเขาก็ให้นมขวดเจดไปแล้ว แถมก่อนเอาเจดกลับบ้านพยาบาลยังบอกอีกว่าให้อ้อมให้นมผงด้วย เจดจะได้ตัวไม่เหลือง อ้าว มึนเลย สรุปทีทำมานี่ผิดเหรอ ก็เลยรอถามหมออีกที หมอบอกว่าให้นมแม่ล้วนน่ะดีแล้ว แต่ต้องให้นมให้บ่อยกว่านี้ ก็โอเคไป ในใจแอบเคืองพยาบาลปินส์อีกครั้ง ฮึ กลับมาบ้านมากางตำราอ่านอีกรอบ อ้อ ใช่ ต้องให้ลูกกินนมบ่อยๆจะได้อึบ่อยๆ กำจัดสารทำให้ตัวเหลืองได้

หลังจากนั้นมาก็ทุลักทุเลกับการให้นมค่ะ เพราะไม่รู้ว่าเจดได้นมพอรึเปล่า แรกๆโรคจิตถึงขั้นจดบันทึกว่าเจดทานนมตอนไหนบ้าง อึฉี่กี่ครั้งต่อวัน ทำได้อยู่หนึ่งอาทิตย์เลิกแล้ววุ้ย ยิ่งทำยิ่งเครียด แอบให้นมผงเจดไปบ้างเพราะสงสารลูกตัวผอมหัวโต อ้อมเองก็เหนื่อยมากๆ รู้สึกว่าตอนเย็นๆนมจะน้อย ก็ให้นมผงเจดเสริมไปวันละ 3-4 ออนซ์ได้ ตอนนั้นก็รู้ว่าต้องพยายามปั๊มกระตุ้นด้วยแต่ก็เหนื่อยอ่ะนะ เลี้ยงลูกอยู่คนเดียว ให้นมเสร็จก็ต้องดูลูกต่อจะปั๊มกระตุ้นก็ไม่สะดวก ก็ได้แค่ปั๊มเก็บข้างนึงตอนเช้าเพราะตอนเช้าเจดทานแค่เต้าเดียว ก็ทำแบบนี้ได้สักพักก็รู้สึกว่านมมาดีขึ้น พอสักเดือนครึ่งก็หยุดให้นมผงเสริม เสริมนมแม่ที่ปั๊มไว้แทน ปั๊มเช้าเสริมบ่าย ไม่ได้ทำสต็อคน้ำนมกับเขาหรอกค่ะ พอไปเมกาตอนเจดสองเดือนก็ลองเสริมนมตอนเย็นน้อยลง ก็เหลือนมทำสต็อคเก็บได้บ้างนิดๆหน่อยๆ พอกลับมาซาอุแป๊บนึง ระบบรวนอีกเพราะเจ็ตแล็กกันทั้งแม่ทั้งลูกแต่ก็ไม่ต้องให้นมผงเสริมแล้วนะ พอไปเมืองไทยอ้อมก็ตัดใจเลย ไม่ให้ขวดเสริมแล้ว ให้เจดดูดบ่อยๆแทน เอ๊ะ นมก็พอเว้ย ลองให้นมปั๊มเสริมดูตอนเย็นๆก็ไม่เอานี่หว่า แปลว่าอิ่มจริงๆ มีอยู่วันนึงคุณตาลองให้นมผงเสริมดู เจดไม่เอาเลยแถมพอคุณตาพูดๆก็มองคุณตาแล้วว้ากใส่ร้องไห้จ้าอีกแน่ะ

สรุปก็คือว่าตั้งแต่สองเดือนถึงห้าเดือนนี่เจดทานนมแม่ตลอดจริงๆ ถึงทานนมขวดก็เป็นนมแม่ แต่พอกลับมาซาอุ เริ่มไปเดย์แคร์ อ้อมก็ไม่มีสต็อคนมเลย อ้อมปั๊มนมสองรอบที่ทำงานก็พอให้เจดทานได้สองขวดที่เดย์แคร์ แต่เจดต้องทานสามขวดเพราะอยู่ที่นั่นตั้งเกือบแปดชม. อ้อมก็ต้องแพ็คนมผงให้หนึ่งขวด แต่ก็ไม่เป็นไรไม่คิดมาก เอาลูกอิ่มท้องไว้ก่อนดีกว่า

ตอนนี้อ้อมก็ยังให้นมเจดอยู่ ปั๊มสองรอบที่ทำงาน กลับมาบ้านพยายามปั๊มอีกรอบนึงเพราะเจดเริ่มทานอาหารเสริมแล้ว ทานนมน้อยลง แต่อิแม่โรคจิตกลัวนมหมดก็เลยพยายามปั๊ม แต่ก็ทำไม่ได้ทุกวัน ตอนนี้นมก็เลยน้อยลงไปมากในตอนบ่ายๆ แต่ก็พอให้เจดทาน ก็หวังว่าคงทำอย่างนี้ไปได้เรื่อยๆจนกว่าเจดจะขวบนึง

เขียนมาซะยาวนี่ตั้งใจจะบอกว่า มีหลายอย่างที่ควรทำแต่ไม่ได้ทำตั้งแต่ต้น ทำให้นมมันไม่ได้มีมากมายเหมือนคนอื่นเขาค่ะ

1. ช่วงที่นมมาแรกๆอ้อมดื่มน้ำไม่พอ ตอนนั้นปากแห้งมากๆ แทนที่จะดื่มน้ำให้มากกกกกกกกกกกกกว่าปกติก็ไม่ได้ทำ น้ำอุ่นก็ไม่ได้กิน

2. ไม่ได้ปั๊มมากเท่าที่ควร ตอนที่นมมามากๆช่วงเดือนแรกควรจะปั๊มเคลียร์เต้าทุกครั้ง ก็ไม่ได้ทำ มัวแต่คิดว่าจะเก็บอีกข้างไว้ให้ลูกกินซะงั้น นมมันก็เลยมาแค่พอดีๆให้ลูกทาน

3. คิดมากไปว่านมไม่พอก็เลยเสริมนมขวด พอเสริมไปนมก็เลยไม่พอจริงๆ จริงๆนมแม่นี่มันมีเรื่อยๆนะคะ ถึงจะไม่เห็นว่าลูกดูดไปเท่าไหร่นี่ ถ้าลูกดูดบ่อยๆยังไงก็พอ โชคดีมากๆที่ให้นมขวดเจดตั้งแต่เจดยังเล็กแต่เจดไม่มีปัญหา nipple confusion สลับทานนมแม่และนมขวดได้สบาย

ทั้งหมดนี่ไม่ใช่เรื่องใหม่เลยนะคะ ตำราไหนๆเขาก็เตือนกันไว้ทั้งนั้น อ้อมก็อ่านมาหมดล่ะ ทฤษฎีปึ้กมากแต่พอภาคปฏิบัติ ทำไม่ได้อย่างนั้นค่ะ

เจดตื่นแล้ว ไปดูลูกก่อนล่ะ ปิดท้ายด้วยรูปล่าสุดค่ะ

>แทะแอ้ปเปิ้ล

เจดหกเดือนแล้วค่า

2008-11-20T23:30:00.008-05:00

เมื่อวานไปหาหมอโดนไปสองเข็ม ร้องไห้หลังจากเข็มที่สองไปสองวิ เก่งมากๆลูกแม่ ไข้ก็ไม่ขึ้น ดีจริงๆเลย ตอนนี้เจดหนัก 7.2 กก. สูง 69 ซม.แล้ว ยืดตัวยาวขึ้นตั้ง 7 ซม.ในสองเดือน ถึงว่าทำไมตอนนี้นอนแผ่ทีปาเข้าไปครึ่งเตียง เหลือที่ให้แม่นอนนิดเดียว ฮ่าๆ

ตอนนี้เจดพลิกคว่ำพลิกหงายคล่องมากๆ กลิ้งไปได้ทุกที่ แต่ไม่กระดกก้นคืบ ถ้าเวลาอยากไปข้างหน้าจะพลิกไปพลิกมาไถๆไป กลายเป็นถอยหลังไปเสียอีก แต่แค่นี้ก็ต้องระวังแล้ว กลิ้งไปคว้ารองเท้าแตะแด๊ดดี้มาเข้าปากได้สองรอบแล้วเนี่ย -_-"

จับของก็คล่องแล้ว เปลี่ยนมือได้ด้วย บางทีก็ทำมือรำๆดูมือตัวเองแบบศึกษาเต็มที่ ตอนนี้ดูดนมไปคว้าหน้าแม่มั่ง ล้วงจมูกแม่มั่งไปด้วย ให้เจดดูดข้างนึงและปั๊มอีกข้างไม่ถนัดแล้วเพราะเจดจะคอยคว้าคอยดึงปั๊มตลอด บางทีมีคายนมออกมาดู แล้วก็ดึงหัวนมฮ่ะ โอ๊ย เจ็บ

อ้อมเริ่มให้อาหารเสริมเมื่อเดือนที่แล้ว ตอนนี้ก็ทานได้สองสามอย่าง(เพราะแม่ขี้เกียจไม่มีเวลาทำให้ทานมาก) ทาน rice cereal เป็นหลัก มีให้แครอทกับมันหวานบดด้วย เดี๋ยววันนี้จะทำดอกกะหล่ำกับบร็อคโคลี่ให้ลองอาทิตย์นี้

นั่งไฮแชร์ทีไรต้องชันเข่าทุกที ไม่เป็นสุภาพสตรีเอาซะเลย

ทานมื้อแรก เกร็งน่าดู

ปิดท้ายด้วยรูปเล่นจัมเปอรู ยังเด้งๆไม่ค่อยเป็น หนักแต่แทะของเล่นด้วยความเมามัน

ปล. นน.อ้อมลดลงไปอีกหน่อย ตอนนี้ใส่กางเกงยีนส์เก่าบางตัวได้แล้ว โฮะๆๆๆ จริงๆยังกินสะบั้นหั่นแหลกมาก แต่พอทำงานแล้วมันก็ลดไปเอง

เจดห้าเดือนกว่าแล้ว....(ตอนต่อ) โพสต์นี้ให้ working mom ทุกท่านค่ะ

2008-11-05T23:40:00.012-05:00

ต่อๆๆๆ กลับจากเมืองไทยแรกๆ เจดงอแงมาก คงเป็นเพราะไม่คุ้นกับบ้านที่ซาอุและก็คงเหนื่อยกับการปรับตัว แถมที่เมืองไทยคนอุ้มกันทั้งวัน เจดรับแขกแจกยิ้มได้ตลอดวัน พอกลับมาซาอุ เหลือแต่พ่อกับแม่ก็เลยเหงา อ้อมวางเจดไม่ได้เลย วางก็ไม่ชอบ ถ้าเดินลับตาไปเนี่ยร้องเลยค่ะ แต่ก็ต้องใจแข็งเพราะกลับมาซาอุได้วันเดียวอ้อมก็ต้องกลับไปทำงานแล้ว เริ่มสอนเลยด้วย เอาเจดไปที่ทำงานด้วยไม่ได้แล้ว ตัดใจเลยค่ะ เอาไปส่งเดย์แคร์ที่ในคอมพาวนด์เลย

วันแรกที่ไปส่งเจดนี่ อิแม่แย่ค่ะ คนเลี้ยงเขาก็รับไป พูดกันก็ไม่รู้เรื่องเพราะเขาไม่รู้ภาษาอังกฤษ ส่วนเจดก็ทำหน้างงๆแต่ไม่ร้องเพราะเขาอุ้มอยู่ คือถ้ามีคนอุ้มเนี่ยเจดจะไม่ร้อง ใครอุ้มก็ได้ ก็ดีหน่อยที่อ้อมไม่เห็นเจดร้องไห้ ส่วนอ้อมเองหอมแก้มเจดแล้วน้ำตาก็ไหลค่ะ แต่แอบเก็บอาการกลัวเจดร้องตาม ไปร้องในรถต่อ ฮ่าๆ บ่ายวันนั้นเลิกงานก็กลับมารับเจดกับลูด้า เพื่อนรัสเชียที่สอนด้วยกัน เขาก็ส่งลูกสองคน คนโตสามขวบ คนเล็กสามเดือนที่เดย์แคร์นี้เหมือนกัน ตอนมารับเจดก็ดูปกติดี คนเลี้ยงเขาก็บอกเจดเป็น good girlๆๆ กลับมาบ้านเจดก็ติดอ้อมกระจองอแง อ้อมทำกับข้าวไปอุ้มเจดไปด้วย

แต่เจดก็งอแงอย่างนี้ได้ไม่นานหรอก พอสักอาทิตย์นึงก็ดีขึ้น นอนเล่นที่ play gym ได้แล้ว ไม่ร้องตามมาก อ้อมก็คอยสังเกตดูว่าเจดเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมบ้างมั้ย ก็ไม่นะ ไปรับก็ยิ้มแย้ม กลับมาบ้านก็ร่าเริงดี ตอนไปส่งก็ไม่งอแง (เพราะเขาไม่ได้วางเจดนั่นแหละ มีอยู่วันนึง คนเลี้ยงเขายังไม่มา อีกคนนึงก็มารับเจดไปวางในเตียง อ้อมกำลังจะเดินออกมา เจดเห็นอ้อมก็เบะปากน้ำตาคลอเลย เรียก"ม่ะ" อีกต่างหาก โห น้ำตาอิแม่มาเลย แต่ต้องใจแข็งเดินออกมา) ก็แสดงว่าเจดปรับตัวได้ดี ที่เดย์แคร์เขาก็ดูรักเจดด้วย อ้อมก็วางใจ นี่ไปเดย์แคร์ได้ไม่เท่าไหร่สาวเจดก็ป๊อบแล้วนะคะ มีหนุ่มๆมาเล่นด้วย โยเซฟลูกลูด้านี่ไม่ยอมเล่นกับน้องตัวเองเลย เล่นแต่กับเจด ส่วนอีกหนุ่มก็อาห์เม็ด ลูกครูที่เดย์แคร์นั่นแหละ ฮ่าๆ

ชักยาว คั่นด้วยรูปเจดก่อนละกัน

นอนเล่นบน play gym

ตอนนี้กลิ้งไปกลิ้งมาคล่องแล้ว เลยซื้อพรมยางมาปูให้ด้วย

นั่งบัมโบ้ แทะนุ้งตรีน สุขใจมากค่ะ

สรุปว่าตอนนี้กิจวัตรประจำวันของอ้อมเป็นอย่างนี้ค่ะ ตื่นตีห้าสิบห้า อาบน้ำแต่งตัว ทานข้าวเช้า (ไข่ต้มกับขนมปังปิ้ง) ควักเจดออกมาจากเตียง เปลี่ยนผ้าอ้อม ส่งเจดที่เดย์แคร์ ไปถึงที่ทำงานประมาณหกโมงห้าสิบ (เข้างานจริงๆเจ็ดโมงครึ่ง แต่ออกเช้าเพราะรถติด) ปั๊มนมรอบแรกตอนเจ็ดโมงสิบห้า ปั๊มไปเตรียมสอนไปด้วย ปั๊มอีกรอบตอนเบรค สิบโมงครึ่ง ทำงานจนถึงบ่ายโมงครึ่ง ก็กลับคอมพาวนด์มารับเด็กๆที่เดย์แคร์กับลูด้าเวลาบ่ายสอง (เพราะคริสเลิกงานบ่ายสองครึ่งมารับอ้อมไม่ทัน เดย์แคร์ปิดก่อน)

พอถึงบ้านก็เล่นกับเจดบ้าง แว่บไปล้างขวดนมและปั๊มนมด้วย เพราะต้องปั๊มเพิ่มเนื่องจากปั๊มที่ทำงานสองรอบไม่พอเจดทานสองขวดใหญ่ๆ พอสามโมงก็ให้เจดดูดนมหนึ่งข้าง ปั๊มอีกข้างไปด้วย เสร็จแล้วก็ให้อาหารเสริมเจดอีกนิด แล้วก็จับเจดใส่ชิงช้า นอนโลด กว่าจะถึงตอนนี้เจดก็จะง่วงมากๆแล้วค่ะเพราะคงไม่ได้นอนมากที่เดย์แคร์ เจดก็จะนอนไปได้ชั่วโมงครึ่งถึงสองชั่วโมง อ้อมก็รีบล้างขวดล้างปั๊ม เตรียมของสำหรับเดย์แคร์ให้เจด ทำกับข้าว ทานข้าว ล้างจาน เฮ่อ พอเจดตื่นตอนสักหกโมง ก็อาบน้ำ ให้นม เล่นกันไปเรื่อย อ้อมแว่บไปทำแซนด์วิชให้ตัวเองกับคริสเอาไปทานที่ทำงานด้วย เข้านอนประมาณสามทุ่ม บางทีอ้อมหลับก่อนเจดอีก ฮ่าๆ เปิดนมให้ดูดโลด ลูกหลับไปตอนไหนไม่รู้เหมือนกัน

เหนื่อยนะคะ ทำงานไปด้วยเลี้ยงลูกไปด้วยเนื่ย คนช่วยก็ไม่มี คริสก็สอนตอนค่ำตั้งสามวัน กว่าจะกลับถึงบ้านก็สี่ทุ่ม สะบักสะบอมกลับมาเหมือนกัน อ้อมก็ทำงานบ้านเองระหว่างอาทิตย์ ซักผ้าเจดหนึ่งรอบ ซักผ้าตัวเองหนึ่งรอบ ถึงจะเอาลงเครื่องซักเครื่องปั่นแต่ก็ต้องพับเก็บ กับข้าวก็ต้องทำเองเพราะออกไปซืัอไม่ได้ พอวันหยุดสุดสัปดาห์ก็ต้องช่วยกันดูดฝุ่น ถูบ้าน ซักผ้า ไปจ่ายกับข้าว แป๊บเดียวสองวันหมดแล้ว ต้องตื่นไปทำงานอีกล่ะ

เพราะงั้นโพสต์นี้ขอให้ working mom ทุกท่านค่ะ ไม่ได้เป็นเองนี่ไม่รู้เลยว่ามันเหนื่อย ผู้หญิงเราทำได้ทุกอย่างจริงๆ ทั้งนี้ทั้งนั้นก็เพื่อลูกนี่แหละ แค่เห็นลูกแฮปปี้แข็งแรงอย่างในรูปข้างล่างนี่ ก็หายเหนื่อยแล้ว

เจดห้าเดือนกว่าแล้ว

2008-10-22T23:50:00.010-05:00

ไม่ได้เขียนนานมากๆ มีเรื่องมากมายที่อยากเขียน ไม่รู้จะเขียนได้หมดมั้ย ก็ขอเขียนไปเรื่อยๆก่อนเจดจะตื่นละกัน

เรื่องแรกก่อนลืม เมื่อวันพฤหัสที่แล้ว 16 ตุลา พาเจดไปหาหมอมาเพื่อฉีดวัคซีนเพิ่ม เจดอายุได้ห้าเดือนกับสี่วัน พยาบาลวัดนน.ชั่งส่วนสูงได้ 6.6 กิโลกับ 63 ซม. ไอ้นน.นี่ไม่เท่าไหร่ แต่ส่วนสูงนี่ไม่อยากจะเชื่อ สูงขึ้นจากเดือนที่แล้วแต่หนึ่งเซนต์ได้ไง เสื้อผ้าเจดตึงกว่าแต่ก่อนตั้งเยอะ ดูๆเขาวัดเห็นรีบๆไม่ได้จับตัวเจดตรงๆซักเท่าไหร่ คิดเข้าข้างตัวเองว่าเจดสูงกว่านี้แน่ๆ

เรื่องที่สอง ไปเมืองไทยมามีความสุขมากๆ วันเดินทางออกจากซาอุก็ไปกับเจดสองคนก่อน เพราะอ้อมลางานไม่เอาเงินเดือนขอหยุดก่อนล่วงหน้า คริสไม่ได้ลาด้วย ก็หอบหิ้วกันไปสองคน อ้อมมีกระเป๋าถือใบนึงกับกระเป๋าผ้าอ้อมเจด เอารถเข็นไปด้วย ตอนขึ้นเครื่องที่ริยาดห์ก็เข็นรถไปพับให้เขาโหลดก่อนขึ้นเครื่องเลย เพราะเจ้าหน้าที่เขาบอกว่าไปรับรถเข็นที่อาบูดาบีได้ เราก็เชื่อ เพรามีเวลาเปลี่ยนเครื่องที่นั่นตั้งสามชม. อยากเข็นเจดเดินเฉิดฉายดูของดิวตี้ฟรีเสียหน่อย ก็เลยโหลดแต่รถเข็นแต่เอาตัว carrier ขึ้นเครื่องไปด้วย ที่ไหนได้พอถึงอาบูดาบี คุณแขกเธอบอกไปเอารถเข็นที่กทม.ซะงั้น ฮ่วย สรุปเลยต้องหอบกระเป๋าสองใบแล้วก็หิ้วเจดใน carrier ที่ก็หนักใช้ได้ ไม่ได้เดินเลยอ่ะ เอาเจดไปเปลี่ยนไดเปอร์ได้รอบเดียวก็พอแล้ว นั่งเฉยๆดีกว่า พอถึงสุวรรณภูมิก็แทบตาย เพราะเครื่องลงเช้าแต่เขาไม่เสริฟอาหารเช้าให้ อ้อมก็นอนบนเครื่องไม่ได้มาก เหนื่อยสุดๆ เกทก็โคตรไกล แบกเจดแบกกระเป๋าเดินไปเกือบเป็นลม แต่ก็ผ่านมาได้ด้วยดี เจดยังเป็นเซียนเรืองเดินทางเหมือนเดิม ไม่มีร้องไม่มีบ่นค่ะ กินนมแม่แล้วนอนโลดตลอด

ตอนอยู่เมืองไทยสุขทั้งแม่สุขทั้งลูก แม่กินแหลก เจดก็ดูดนมแหลก นมอ้อมเลยมีพอซะงั้น เจดดูดได้ทั้งวัน แถมปั๊มตอนเช้าเก็บได้อีกนิดๆหน่อยๆ ดีจริงๆ (จริงๆนมอ้อมอาจจะพอมาตั้งแต่แรก แต่ไม่ชัวร์เองล่ะ) แต่เนื่องจากอิแม่เห็นแก่กินไปหน่อย เจดก็เลยก้นแดงเป็นผื่นผ้าอ้อมไปซะหนึ่งอาทิตย์แรก ไม่รู้กินอะไรไปเหมือนกันเพราะกินเยอะมาก ฮ่าๆ แต่ก็ยังดีที่เป็นไม่มาก เจดไม่ได้เจ็บอะไร

ตอนอยู่เมืองไทยเจดก็มีพัฒนาการมากมายในช่วงอายุสี่เดือน

- หลังจากจับเท้าที่เมกา ก็สามารถดึงมาดูดๆๆๆได้ บางครั้งดูดแบบมันมากๆดังจ๊วบๆๆๆเลย แถมบางทีดูดนิ้วโป้ง ส่วนนิ้วชี้จิ้มจมูกอีกต่างหาก
- คว่ำได้เมื่อวันที่ 16 กันยาก่อนวันเกิดอ้อมหนึ่งวัน แบบว่าแก้ผ้าผึ่งก้นอยู่ คงเบาสบายดีเลยคว่ำซะเลย ฮ่าๆ พอคว่ำได้ก็เริ่มจะกระดกก้นคืบล่ะ แต่ยังไปได้ไม่มาก บางทีถอยหลังอีกต่างหาก
- จับของได้ดีขึ้นมากๆเพราะคุณตาหัดให้จับนู่นจับนี่ตลอด เวลาอยากได้อะไรเจดจะทำหน้ามุ่งมั่นมากๆ ขมวดคิ้วปากห้อยน้ำลายยืดเลย ขาก็จะถีบๆๆๆแบบว่าจะเอาให้ได้ ดุรูปชุดแดงข้างล่างประกอบค่ะ
- นั่งได้เองแป๊บนึง คอยๆพยุงไว้สักนิดก็จะนั่งเล่นโน่นเล่นนี่ได้นานเลย

สาวเจดตื่นแล้ว เดี๋ยววันหลังมาเขียนต่อค่ะ เอารูปที่เมืองไทยไปดูเพิ่มก่อนละกัน

แถมด้วยรูปอาบน้ำในกาละมังกับคุณตา ชอบมากๆค่ะ

อัพเดทเจด(เกือบสีเดือน) กับคู่เดท

2008-09-04T11:05:00.003-05:00

วันนี้พาเจดไปหาหมอฉีดวัคซีนสี่เดือนมา จริงๆเจดจะสี่เดือนวันศุกร์หน้าแต่พาไปก่อนเพราะวันนั้นจะบินไปเมืองไทย ฉีดยาซะก่อนหลายวันหน่อยเผื่อไข้ขึ้น

ตอนนี้เจดหนัก 5.6 กิโลแล้ว และสูง 62 ซม. นน.เพิ่มขึ้นจากสองเดือนก่อนหนึ่งกิโลเองแต่สูงขึ้นตั้ง 6 ซม. ท่าทางลูกแม่จะสูงยาวเป็นนางแบบ เหะเหะ

ส่วนด้านอื่นๆ ยังคว่ำไม่ได้เลย นอกจากแม่จะช่วยหน่อย จับวางเอนๆบนหมอนก็จะหน้าคว่ำแล้วก็พลิกก้นเองได้ คอแข็งขึ้นอีก ตอนนี้อุ้มไม่ต้องคอยประคองมากแล้ว แต่ยังมีคอพับคออ่อนบ้างเวลานั่ง นอนกลางคืนได้ยาวเจ็ดแปดชม.แน่ะช่วงนี้ หลังจากที่เวลานอนเละไปหนึ่งอาทิตย์หลังจากกลับจากอเมริกาเพราะเจ็ตแล็ก ตอนนี้กลับมาเหมือนเดิม แถมนอนได้ยาวกว่าเดิมอีกต่างหาก เดี๋ยวไปเมืองไทยไม่รู้จะเป็นไง สงสัยต้องปรับใหม่อีก

ตอนนี้ฮิตจับเท้าตัวเองมากค่ะ

ตอนอยู่อเมริกาเจดก็ได้เจอคู่หมั้นคู่หมายเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ฮ่าๆ พ่อหนุ่มคนนี้ชื่อเฮนรี่ เป็นลูกชายของเพื่อนซี้คริส เกิดหลังเจดสองเดือน แต่ดูขนาดตัวซะก่อน นน.แซงหน้าเจดไปหลายออนซ์แล้ว

สองคนนี้เขาเจอกันที่งานปาร์ตี้เลี้ยงส่งคริสกับอ้อมค่ะ

สาวเจดหลับเอาแรงก่อนปาร์ตี้

วันนี้ใส่ชุดเก๋นะคะ กางเกงสามส่วนกะเสื้อแขนกุด

เจอกันแรกๆยังเขินอยู่

ว้าย เฮนรี่อย่าจ้องมากสิ เขินนะ

แหม แม่ก็ลุ้นจัง

เราเป็นเพื่อนกันค่ะ

ใช่มะ เฮนรี่

เฮนรี่บอกโนคอมเม้นท์ขอจุกหลอกมาอมดีกว่า ฮ่าๆ

อีกหน่อยเฮนรี่เป็นหนุ่มผมแดงตาสีฟ้าสุดหล่อแน่ๆ

ปิดท้ายด้วยรูปครอบครัวค่ะ

สามเดือนกับหนึ่งอาทิตย์

2008-08-18T16:25:00.004-05:00

ตอนนี้เจดชอบอมมือมากค่ะ

คอแข็งมากขึ้น จับนั่งพิงพอได้แล้ว ชอบดูทีวีมาก(จนน่ากลัว)

ยิ้มยังหวานเหมือนเดิม เห็นใครก็ยิ้มไห้เค้าไปหมด

ส่วนพลิกหงายนี่ก็ทำได้มั่งไม่ได้มั่ง แล้วแต่วัน แต่พลิกคว่ำนี่ยังไม่ได้เลย เคยเกือบพลิกได้อยู่วันนึงแล้วช่วงนี้ก็เลิกพยายามไปซะงั้น แต่คอแข็งขึ้นมาก

เฮ้อ จะอยู่ที่เมกาอีกแค่อาทิตย์เดียวก็ต้องกลับซาอุแล้ว อยู่ที่นี่ดีกับเจดจริงๆเพราะอากาศดี ได้พาเจดออกไปเดินเล่นข้างนอกทุกวัน กลับไปซาอุก็ต้องอยู่แต่ในบ้านเพราะอากาศที่นั่นยังร้อนระอุอยู่เหมือนเดิม แต่ก็ยังดีที่อยู่ซาอุแค่สองอาทิตย์ก็จะไปเมืองไทยอีกสามอาทิตย์ อิแม่ดีใจที่สุดจะได้กลับไปหม่ำๆๆๆๆ ไม่ได้กลับมาปีครึ่งแล้วเนี่ย ส่วนหนูเจดก็ได้บินอีกล่ะ อายุยังไม่ถึงครึ่งขวบก็ได้บินเกือบรอบโลกแล้วนะ ลูกเอ๊ย เกิดเป็นลูกพ่อกับแม่ต้องทำใจหน่อย

ปล. รูปมากหน่อยเพราะเลือกไม่ได้ว่าจะไม่ลงรูปไหน มันน่ารักไปหมด! ได้เลนส์ใหม่มาเลยถ่ายเพลินค่ะ

เด็กช่างคุย & พลิกหงายได้แล้วจ้า

2008-08-07T11:39:00.005-05:00

เอาคลิปเจดส่งเสียงมาให้ดูกันค่ะ ถ่ายไว้เมื่อวาน

คุยไปสักพักชักเหนื่อย เลยเริ่มบ่น เหนื่อยแล้ว อยากนอน อุ้มกล่อมหน่อยสิคะ

มาวันนี้ อ้อมอยากถ่ายรูปเจดใส่ชุดที่เพื่อนส่งมาให้ มันมีระบายที่ก้น น่ารักดี ก็เลยจับเจดนอนคว่ำ คริสก็เล็งกล้อง อ้าว ยังไม่ทันได้ถ่าย เจดพลิกตัวไปนอนหงายผึ่งซะแล้ว สองสามวันก่อนจับคว่ำเจดยังหงายไม่ได้เลย ไปได้แค่ครึ่งทาง ตะแคงแล้วก็กระดิกขาใหญ่แต่ยังพลิกไม่ได้ มาวันนี้พลิกได้อย่างรวดเร็ว อ้อมก็เลยจับคว่ำอีกสองสามรอบ จนได้รูปมาแบบนี้

รอบที่หก ชักไม่ไหวแล้วอ่ะ เจดชักเหนื่อย พลิกไม่ไปล่ะ ติดแขน ฮ่าๆ

พลิกไม่ไป หงุดหงิด ทำอะไรไม่ได้ กัดแขนอมมือดีกว่า ยอมแพ้แล้ววุ้ย

คงอีกสักพักกว่าเจดจะพลิกคว่ำได้ ใจนึงก็อยากให้เจดคว่ำเองได้เร็วๆ แต่อีกใจก็กลัวอ่ะ อย่างนี้ก็วางนอนที่ไหนก็ได้ไม่ได้แล้วสิเนี่ย

ลูกเราน่ารักที่สุด

2008-08-04T16:52:00.007-05:00

หุหุ ขึ้นหัวบล็อกได้น่าหมั่นไส้มาก แต่ก็คิดอย่างนี้จริงๆนี่นา คุณแม่ทั้งหลายคงเข้าใจ เหะเหะ

เปิดด้วยรูปตอนเจดเกือบสองเดือนก่อน

ตอนนี้อยู่เมกาแล้วค่า กลับมาเยี่ยมพ่อแม่คริสได้อาทิตย์กว่าล่ะ ออกจากซาอุวันที่ 16 กรกฎา แวะเที่ยวอัมสเตอดัมซะก่อนหนึ่งอาทิตย์แล้วค่อยมาโอไฮโอ จะว่าเหนื่อยก็เหนื่อย แต่ดีใจมากๆที่ได้ออกจากซาอุเสียที ที่ว่าเจดน่ารักที่สุดก็เพราะว่าเจดทำตัวดีมากๆตลอดการเดินทางจริงๆ ตอนบินก็จะหลับซะเป็นส่วนใหญ่ ตื่นมาอ้อมก็ให้นม(อ้อ อ้อมให้นมเจดกลางสนามบินริยาดห์เลยฮ่ะ คลุมโปงเปิดอบายาเปิดนมให้ลูก ฮ่าๆ) เจดมีร้องไห้งอแงนิดหน่อยบ้างแต่ก็ไม่มากอะไร ตอนเครื่องขึ้นลงก็ไม่มีปัญหา อ้อมก็ให้อมจุกหลอกไปถ้าตื่น ก็ไม่มีร้องไห้เพราะปวดหูเลยสักครั้ง

ช่วงที่อยู่อัมสเตอดัมตอนแรกก็เอาเจดใส่รถเข็นเวลาออกไปข้างนอก ปรากฏว่าเจดไม่ชอบอย่างแรง งอแงมากๆ คงเป็นเพราะว่าต้องปรับนอนราบแล้วเจดมองอะไรไม่เห็นก็คงอึดอัด นอนหลับก็ไม่ได้นาน เลยต้องเปลียนแผน เอาเจดใส่สลิงแทน ก่อนออกจากโรงแรมก็อัดนมให้อิ่ม พอจับใส่สลิงห้อยเป็นลูกจิงโจ้แบบนี้ อ้อมเดินไปได้ไม่เท่าไหร่ เจดก็จะหลับแล้ว ส่วนใหญ่ก็หลับยาวได้ทีละสองสามชม.รวดเลย อ้อมกับคริสก็ได้เดินดูนู่นดูนี่ แถมสะดวกกว่าเข็นรถเข็นคันยักษ์ไปไหนมาไหนด้วย แต่เสียดายที่อากาศไม่ดีเท่าไหร่ ฝนตกหนาวอยู่หลายวัน จนสองวันสุดท้ายนั่นแหละ ค่อยดีขึ้นหน่อย เช้าวันกลับงี้แดดแรงฟ้าใสเชียว พออากาศไม่ดีก็เลยไม่ได้ถ่ายรูปมากค่ะ อ้อมเองก็ห้อยเจดต่องแต่งอยู่จะจับกล้องก็ไม่ถนัด ก็เลยได้รูปมาไม่มาก

ตอนนี้เจดก็เป็นขวัญใจคุณปู่คุณย่า อ้อมบอกเจดก่อนลงจากเครื่องบินว่าพอคุณย่าอุ้มให้ส่งยิ้มให้คุณย่านะ เจดก็ทำตามที่บอกจริงๆอ่ะ พอย่ารับไปอุ้มปุ๊บ เจดก็ยิ้มหวานทันที อู๊ย คุณย่าดีใจมากๆ เจดก็เป็นเด็กเลี้ยงง่ายจริงๆนั่นแหละ ใครอุ้มก็ได้ ร้องไห้หนักๆเวลาหิวเท่านั้น แต่ถ้าร้องแอ๊ะๆแบบบ่นๆเนี่ยหมายความว่าเหนื่อยแล้วนะ อยากนอน อุ้มกล่อมหน่อย พาไปที่ไหนก็มีแต่คนชมค่ะ อยู่ต่อหน้าคนอื่นนี่น่ารักมาก เพราะเธอไม่ร้องเลย แต่ชอบร้องเวลาอยู่ในรถกับพ่อแม่สองคนนะ แต่ก็ไม่ว่ากันค่ะ แค่นี้ก็น่ารักจะแย่อยู่แล้ว อิอิ คอนเฟิร์มด้วยรูปอีกรอบ

ยิ้มให้คุณย่า

กำลังพูดค่ะ เดี๋ยวนี้จ้อใหญ่แล้ว แฮรรรร ฮารรรร ไปเรื่อย

อัพเดทอีกนิด

2008-06-23T01:42:00.004-05:00

เมื่อวันอังคารพาเจดไปหาหมอมา เจดครบห้าอาทิตย์พอดี น้ำหนักตัวก็ 4.1 กิโล ขึ้นมาเกินกิโลไปนิดนึงในห้าอาทิตย์ ส่วนความยาวก็ 55 ซม. ยาวขึ้นมา 5 ซม. อ้อมก็โล่งใจไปที่เจดนน.ขึ้นดี เพราะตอนแรกก็ไม่แน่ใจเลยว่าเจดได้นมพอมั้ยตามประสาแม่มือใหม่

ทางด้านอื่นๆ ก็มี เช่น เจดคอแข็งขึ้น ชันคอได้มากขึ้นตอนอุ้มพาดบ่า ถ้าจับคว่ำก็ชันคอได้นานสองสามวิบางครั้ง ส่วนตาก็เริ่มมองตามของได้บ้างแล้ว เจดเริ่มออกเสียงมากขึ้นด้วย เดี๋ยวนี้ชอบทำเสียงเล็กเสียงน้อย ยิ้มมากขึ้นอีกเช่นกัน โดยเฉพาะเวลาตื่นนอนอารมณ์ดีๆจะยิ้มหวานเชียว

อ้อ ตอนนี้เจดนอนมากขึ้นด้วย แต่กว่าจะนอนตอนกลางคืนได้ ก็ดึกเหลือเกิน ตีสองแน่ะ แต่นอนยาวถึงเช้าเลย แม่นอนสบาย แต่ตื่นมานมคัด แถมกลุ้มใจอีกว่าลูกจะกินนมไม่พอ จะปลุกขึ้นมากินนมตอนเช้ามืด แม่ก็ลุกไม่ไหวเองฮ่ะ

ปิดท้ายด้วยรูปชุดนี้ที่ชอบมากๆๆ

รูปสุดท้ายนี่รูปโปรดพ่อเขาค่ะ ลูกใครก็ไม่รู้หน้าฝรั่งจริงๆ

อัพเดทรูปเจดหน่อย

2008-06-16T15:23:00.002-05:00

เวลาผ่านไปไม่ไวเหมือนโกหกค่ะ อิแม่เหนื่อยเหลือเกิน ช่วงเดือนแรกเหนื่อยมากๆ ตอนนี้เจดอายุห้าอาทิตย์แล้ว อ้อมก็ยังเหนื่อยอยู่ แต่เหนื่อยแบบทำใจได้ ฮ่าๆ

เดี๋ยวพรุ่งนี้พาเจดไปหาหมอ แล้วจะมาอัพเดทเพิ่มค่ะว่าเจดโตแค่ไหนแล้ว

12 May 2008: วันที่โลกเปลี่ยนวงโคจร... 2 (ตอนคลอดสด)

2008-05-17T22:11:00.009-05:00

เฮ้อ เมื่อวานพาเจดไปหาหมอมา หมอบอกว่าตัวเหลืองเลยโดนจับตรวจเลือดเช็ค jaundice ผลออกมาเกินไป .1 ก็เลยต้องเข้าตู้อบ เศร้ามากๆ ตัวนิดเดียวต้องไปนอนอยู่คนเดียวที่รพ.ซะแล้ว เมื่อคืนตอนรอเช็คอินเข้าห้อง อิแม่อย่างอ้อมก็น้ำตาหยดแหมะๆค่ะ ตอนนี้รู้สึกว่าตัวเองเศร้า baby blue นิดๆ เซ้นซิทิฟกว่าปกติมาก วันก่อนก็ร้องไห้เพราะคิดถึงคริส ฮ่าๆ

เล่าเรื่องคลอดดีกว่า ไหนๆก็ตื่นเช้ามาปั๊มนมให้เจดแล้ว (นมคัดด้วยแหละ ตื่นเองเลย)ไม่อยากให้ปริมาณนมน้อยลงก็ต้องปั๊มเก็บไว้ก่อน

เมื่อเช้าวันจันทร์ที่ 12 พฤษภา คริสก็ออกไปทำงานแต่เช้ามืดเป็นปกติ ส่วนอ้อมก็นอนไป ปกตินี่หลังจากคริสไปทำงานอ้อมจะหลับต่อได้ แต่วันนั้นนอนไปเรื่อยๆไม่ยักหลับ พอ 6:45 ก็รู้สึกตัวว่าน้ำเดิน ก็รีบเดินไปเข้าห้องน้ำ คว้าผ้าอนามัยมาใส่ โทร.หาคริสให้กลับมารับไปรพ. แล้วอ้อมก็ไปแพ็คกระเป๋า รดน้ำต้นโหระพา ทำนู่นทำนี่รอไป นี่ดีว่ากวาดบ้านถูบ้านไว้ตั้งแต่วันอาทิตย์ ไม่งั้นคงทำไปแล้ว ฮ่าๆ ตอนนั้นยังไม่ปวดท้องคลอดเลย

กว่าจะไปถึงรพ.ก็แปดโมงครึ่งแล้ว เริ่มรู้สีกหน่วงๆนิดๆ แต่ไม่มากเลย สบายๆ ไปถึงที่ ER ก็บอกเจ้าหน้าที่ว่าน้ำเดิน จะมาคลอด ไอ้เจ้าหน้าที่นี่ก็เหลือบตาขึ้นมาจากหนังสือพิมพ์ที่อ่านอยู่หน่อยนึง แล้วหันไปถามคริสว่า Is she pregnant? ไอ้หอยหลอด หนึ่งพูดกับชั้นเองก็ไม่ได้ สอง ก็เพิ่งบอกไปว่าจะมาคลอด ดันถามแบบนี้อีก คริสก็บอกใช่ ย้ำไปอีกว่าจะมาคลอด ถึงได้ไปเรียกพยาบาลเอารถเข็นมารับไป maternity ward ให้

พอไปถึงห้องตรวจ ก็โดนหมอล้วงดูว่าปากมดลูกเปิดรึยัง อู้ว์เจ็บถึงใจจริงๆ ตอนนั้นก็เปิดแล้วแค่เซ็นต์เดียว หมอก็ดูอาการ วัดความถี่ที่มดลูกหดตัวอยู่ซักสองสามชม.ได้ เห็นไม่คืบหน้าก็เลยให้ขึ้นไปรอที่ห้องผู้ป่วย ถ้าครบ 24 ชม.แล้วยังไม่คลอดเองก็ต้องเร่งคลอด

ห้องพักผู้ป่วย ได้อัพเกรดจากห้องธรรมดาเป็นห้องสวีทฟรีๆเฉยเลย

พอเที่ยงหมอก็มาเช็คอีก ก็เปิดแค่ 2 ซม. ตอนนั้นรู้สึกปวดท้องมากขึ้นแต่ก็ทนได้สบายๆ พอบ่ายสี่หมอมาอีกก็ยังเปิดเท่าเดิม แต่อ้อมก็เจ็บมากขึ้นแล้ว หมอก็บอกว่าเดี๋ยวสามทุ่มจะมาดู ถ้าตอนนั้นเปิด 3-4 ซม.แล้ว ก็จะให้ลงไปห้องคลอด ทำ epidural ได้เลย อ้อมก็โอเค ปวดยังไม่มาก ทนรอได้สบายๆ ที่ไหนได้พอหมอไปไม่นานเริ่มปวดมากขึ้นและถี่ขึ้นเรื่อยๆ แต่อ้อมก็ทนไป เพราะในใจคิดว่าถ้าใช้ epidural หรือ painkiller ตั้งแต่แรกเนี่ยจะยิ่งคลอดช้า ก็อดทนอึดไป กะรอหมอตอนสามทุ่ม พอสองทุ่มก็ไม่ไหวแล้ว ปวดถี่มากๆ แบบทุกสองนาที contraction มาทีนี่แทบร้อง ได้แต่หายใจเข้าออกไป บอกกับตัวเองว่ามันมาเป็นพักๆเดี๋ยวก็หาย แต่สุดท้ายก็ไม่ไหว บอกคริสตามหมอมาเถอะ ขอ painkiller ล่ะ เจ็บเหลือเกิน พอหมอมาเช็ค อ้าว เปิด 4-5 ซม.แล้วนี่นา ลงไปห้องคลอดทำ epidural ได้เลย อ้าว เวรจริงๆ ทำตัวเป็นบักอึดทนปวดเองอยู่ตั้งหลายชม. รู้งี้เรียกหมอมาดูตั้งแต่เริ่มปวดหนักๆแล้วก็ดี

กว่าจะได้ลงไปห้องคลอดก็สองทุ่มครึ่งแล้ว ตอนนั้นโคตรเจ็บบบบบบบบบบบบบบบ พยาบาลเอารถเข็นมาเข็นลงลิฟต์จากห้องพักชั้นห้าไปห้องคลอดชั้นใต้ดิน อ้อมก็นั่งคู้ไป เป่าลมหายใจเวลาเจ็บที แบบว่าทรมาณมาก ที่แย่มากๆก็คือ ลิฟต์จอดแม่มันทุกชึ้นค่ะ เพราะแขกซาอุเดินลงบันไดกันไม่เป็น ชั้นเดียวก็มาลงลิฟต์ พยาบาลพยายามบอกว่านี่ emergency ก็ไม่สนใจกันฮ่ะ ไอ้เราก็เจ็บท้องอยู่ ด่าเองไม่ไหว ไม่งั้นมีด่ากราด

พอไปถึงห้องคลอด หมอก็มาตรวจว่าเปิดกี่ซม.อีก ไอ๊หยาแป๊บเดียว ตอนนั้นสามทุ่ม เปิด 7 ซม.แล้ว จะทำ epidural ก็อาจจะไม่ทัน หมอดมยาก็บอกว่าถ้าอยากทำก็ทำให้ได้แต่ไม่แน่ใจว่าจะเป็นไง เพราะตอนนั้นปวดท้องถี่มากๆ หมอทำคลอดก็บอกว่าลองสูดแก๊ซหัวเราะกับฉีดยาแก้ปวดช่วยดูก่อนละกัน น่าจะคลอดในอีกสักสองชม.ก็ประมาณเที่ยงคืน อ้อมก็โอเค อ่ะ เอามาสูด ฟืดแรกก็เออ ดีแฮะ ช่วยได้เหมือนกัน แต่พอไปอีกสักพัก ปวดมากขึ้นอีกก็ไม่ไหวล่ะค่ะ ก๊งแก๊สอะไรก็เอาไม่อยู่ ปวดจนตัวโยนเกร็งไปทั้งตัวเลย พยายามหายใจเข้าออกลึกๆแบบที่พยาบาลบอกก็ไม่ไหวแล้ว เอาไม่อยู่จริงๆ อ้อมโยนหน้ากากแก๊สทิ้งแล้วบอกคริสให้เรียกหมอมาทำ epidural เถอะ หมดดมยาก็เลยมา หมอทำคลอดก็มาปรึกษากันอยู่หน้าห้อง ตอนนั้นใกล้สี่ทุ่มแล้วมั้ง สุดท้ายอ้อมปวดมากๆ แล้วก็อยากเบ่งด้วย ต้องบอกให้คริสเรียกหมอมาด่วน หมอมาตรวจดู ปากมดลูกเปิดเต็มที่แล้วค่ะ คลอดได้เลย สรุปว่าไม่ต้องบล็อกหลังแล้ว เบ่งสดโลด ก็พยายามทำสมาธิ เบ่งตามจังหวะที่หมอบอกไป คือพอ contraction เริ่มมาก็ให้หายใจเข้าออกลึกๆสองสามครั้งเอาแรง แล้วก็สูดหายใจลึกๆ แล้วก็เบ่งเหมือนเราเบ่งอึ เวลาเบ่งอย่าออกเสียงให้รวบรวมแรงเบ่งข้างล่างอย่างเดียว ก็เบ่งไปหลายรอบอยู่ หมอก็คอยบอกว่าเห็นหัวแล้วนะๆ พอ contraction หายไปอ้อมก็หายใจเป็นผู้เป็นคนได้ก็คอยถามคริสว่าเห็นหัวเจดมั้ย สุดท้ายในที่สุดก็คลอดเจดตอน สี่ทุ่มหกนาทีค่ะ พอเจดหลุดออกมานี่โล่งมากๆ คริสที่อยู่ข้างอ้อมตลอดนี่บอกว่าอึ้งมากๆตอนเห็นเจดออกมาร้องอุแว้ๆ

หลังคลอดเจดแล้วนี่ขอบอกว่ายังไม่หายเจ็บนะคะ ต้องคลอดรกอีก แล้วหมอก็ต้องนวดๆพุงให้ขับเลือดออกมา ยังไม่นับเย็บแผลที่โดนกรีดอีก ตอนนั้นอ้อมดมแก๊สต่อแล้วค่ะ สูดเพลินจนหมอบอกให้หยุด ฮ่าๆๆๆ ทั้งนี้ทั้งนั้นที่เจ็บๆตอนนี้เทียบกับตอนคลอดไม่ติดเลย แต่ก็เจ็บล่ะ

หลังจากนั้นพยาบาลก็เอาเจดมาให้อุ้มค่ะ โอ๊ย มีความสุขจริงๆ ถึงจะเหนื่อยแค่ไหนก็ตาม กลับไปพักฟื้นที่ห้องคืนนั้นก็เอาเจดมานอนด้วย อ้อมก็นอนไม่ค่อยหลับเพราะยังปลื้มอยู่ และก็พยายามให้นมเจดด้วย พอค่ำวันรุ่งขึ้นก็กลับบ้านค่ะ

12 May 2008: วันที่โลกเปลี่ยนวงโคจร...

2008-05-17T17:09:00.004-05:00

โลกใครเป็นอย่างไรไม่รู้ แต่โลกของอ้อมกับคริสตอนนี้หมุนรอบสาวน้อยคนนี้ค่ะ

ปล. ประสบการณ์คลอดสดๆจะมาอัพเดททีหลังนะคะ

Baby's Room: ห้องเจดค่ะ

2008-05-07T08:50:00.006-05:00

แต่งห้องเจดเสร็จเสียทีค่ะ จริงๆเสร็จมาหลายวันแล้ว แต่เพิ่งได้มาโพสต์เพราะอินเตอร์เน็ตที่บ้านห่วยมากๆๆๆๆ

จากห้องเปล่าๆ

กลายเป็นแบบนี้
เนื่องจากทาสีไม่ได้ ก็เลยพยายามใส่สีไปที่พรมแทน อิแม่ไม่ชอบสีชมพู ก็เลยไม่หนักสีชมพู เล่นแม่สีแทน ว่าที่คุณพ่อแอบขี้เห่อเหมือนกัน ตุ๊กตาปลาวาฬนั่นชอบเองเลยซื้อมา ฮ่าๆ ตอนนี้ได้ชื่อว่าน้องชามี่ ผ้าคลุมโต๊ะลายทางนั่น อิแม่เย็บกับมือเองค่ะ ซื้อผ้ามา อิชั้นรีดและสอยเก็บชายเอง ถูกดี ฮ่าๆ จริงๆปิยสุดาเกลียดการเย็บผ้ามากๆแต่นี่ทำได้เพื่อลูก

เตียงเจดซื้อมือสองมา แต่ใหม่เอี่ยมเลย เพราะเจ้าของเก่าไม่ได้ใช้ เขาให้ลูกนอนบนเตียง อ้อมก็อยากให้ลูกนอนด้วยกันเหมือนกัน แต่กลัวคริสหลับลึก พลิกมาทับลูก และคริสเองก็ต้องตื่นไปทำงานแต่เช้ามืด ก็เลยเอาเป็นว่าอ้อมนอนกับเจดไปก่อนช่วงแรก แล้วค่อยว่ากัน ตุ๊กตาบนเตียงนี่คริสบอกให้ซื้อทั้งนั้น อ้อมเองกะจะซื้อแค่ตัวสองตัว ไปๆมาๆ ได้มาหลายอยู่ ส่วนดาวนั่นเป็น light projector ฉายรูปการ์ตูนที่เพดานพร้อมเพลงกล่อม

โมบายล์นี่ก็คริสเลือกอีกค่ะ ขนาดลดแล้วยังแพงกว่าอันอื่นตั้งเยอะ ตอนแรกอ้อมอยากได้แบบสีสดๆ แต่ตอนนี้ได้หมีพูห์แบบนี้มาก็น่ารักดี ดูอ่อนหวานนุ่มนวล ฮ่าๆ ส่วนตุ๊กตาหมานั่นชื่อ มินิแม้ดดี้ เป็นตัวแทนของแม้ดดี้ หน้าตามันใจดีดี

ตอนนี้อ้อมก็เข้าอาทิตย์ที่ 39 แล้ว เหลืออีกไม่ถึงสองอาทิตย์ก็ครบกำหนดคลอด ครั้งหลังสุดที่ไปหาหมอ หมอบอกว่าเจดยังไม่ drop หรือหัว engaged ในท่าเตรียมคลอดเลย ยังลอยไปลอยมา เตะชายโครงแม่อยู่ หมอบอกว่าปกติแล้ว 80% ของท้องแรกนี่ เด็กจะกลับหัวเตรียมคลอดตั้งแต่อาทิตย์ที่ 36 อีก 16% กลับตอนคลอด ส่วนอีก 4% ที่เหลือต้องทำ c-section ก็ลุ้นกันต่อไป

อัลตราซาวนด์ล่าสุด ลูกใครไม่รู้แก้มพองเชียว

2008-04-10T02:46:00.004-05:00

เอารูปเจดที่อัลตราซาวนด์ล่าสุดเมื่อสองอาทิตย์ก่อนมาให้ดูกันค่ะ ช้าไปหน่อยเพราะเพิ่งมีเวลาสแกนรูปเมื่อคืนนี้

ลูกใครก็ไม่รู้แก้มพองเชียว นี่เป็นครั้งแรกที่อ้อมกับคริสได้เห็นหน้าเจดชัดๆเต็มๆแบบนี้ จริงๆไปทำ 4D ultrasound ก็ได้ แต่ด้วยความงกก็เลยไม่ได้ทำ กะลุ้นทีเดียว ที่นี่เขาไม่อัลตราซาวนด์ทุกครั้งที่หาหมอ ก็เลยได้เห็นเจดนานๆครั้ง คราวนี้ก็ตื่นเต้นเพราะไม่ได้เห็นเจดนานพอสมควร เห็นอีกทีก็ดูเป็นเด็กค่อนข้างสมส่วน แก้มพองซะแล้ว นน.ปาเข้าไปเกือบสองโล ท่าจะตัวใหญ่เหมือนแด๊ดดี้ แต่ดูท่าจะได้จมูกแม่ ฮ่าๆ โตขึ้นหาแว่นสวยๆเหมาะกับดั้งที่ไม่ค่อยจะมียากหน่อยนะลูกเอ๊ย ที่อัลตราซาวนด์ครั้งนี้ก็ดูว่าเจดสมบูรณ์รึเปล่าด้วย ก็ดูดีค่ะ ไม่มีปัญหา หมอบอกว่าได้คะแนน 8/8 จากการดูความสมบูรณ์ด้านต่างๆ เช่น ดูความเคลื่อนไหว ดูการกำมือคลายมือ สรุปว่าไม่มีอะไรน่าห่วงค่ะ

เมื่อวานก็ไปหาหมออีกครั้ง ก็ปกติดีทั้งแม่ทั้งลูก อาทิตย์นี้ได้หยุดอีกแล้ว และอ้อมก็กะจะเข้าไปทำงานอีกซักอาทิตย์นึง แล้วก็ลาป่วยมาเตรียมรอคลอดดีกว่า เหลืออีก 40 วันก็จะถึงกำหนดคลอด แต่ใครเห็นพุงก็จะบอกว่าดูเหมือนใกล้คลอดเต็มที่แบบว่า ready to pop anytime แล้ว อ้อมก็อยากคลอดซักช่วงอาทิตย์ที่ 38-39 เหมือนกันแหละ แต่เรื่องอย่างนี้กำหนดไม่ได้ ลุ้นไปละกัน ขอแค่คลอดไม่ยากไม่มีปัญหาก็พอแล้ว

แตงลูกยักษ์ เข้าอาืิทิตย์ที่ 32 แล้ว

2008-03-15T06:12:00.004-05:00

ตอนนี้จะเข้าอาืทิตย์ที่ 32 แล้วค่ะ พุงโย้หนักขึ้นเรื่อยๆ อาการทั่วไปเหมือนเดิมก็ึคือปวดเมื่อยขา (จริงๆขอบอกว่าเมื่อยตั้งแต่เป้าลงไป ฮ่าๆ) ทั้งก้นทั้งหลังเมื่อยไปหมด อาการที่เพิ่มมาช่วงนี้ก็คือขี้ร้อน นอนตอนกลางคืนต้องขอให้แอร์เย็นเข้าไว้ ไม่งั้นตื่นมากลางดึก เหงื่อซึมเลย ปกติขี้หนาวแท้ๆ แล้วก็มีเป็นตะคริวที่ขาด้วย ตื่นมาใกล้ๆเช้าเนี่ย เอาแล้ว ตึงเชียว เจ็บด้วย ต้องค่อยๆยืดขา เพราะงั้นตอนนี้ก็เลยเหนื่อยหน่อยเนื่องจากนอนไม่ค่อยจะเต็มอิ่ม เดี๋ยวร้อน เดี๋ยวตะคริว พลิกตัวไปมาก็ไม่ได้ นอนหงายยิ่งอึดอัดหายใจไม่ออกใหญ่ ได้แต่นอนตะแคงซ้ายตามที่หนังสือเขาแนะนำนั่นแหละค่ะ

ลองดูว่าพุงโตขนาดไหนแล้ว ตอนนี้นน.อยู่ที่ 60 กิโลพอดีๆ เดืือนที่แล้วขึ้นมา 2 กิโล ตามเกณฑ์หนังสือฝรั่งเล้ย อาทิตย์ละปอนด์ ก็ถือว่าลูกเราลูกครึ่งฝรั่ง นน.คงตามเกณฑ์ฝรั่งไป รวมนน.ที่ขึ้นมาทั้งหมดก็ประมา่ณเกือบ 12 กิโลหรือ 26 ปอนด์แล้วค่ะ

เรื่องเล่าจากซาอุ (ตอนที่ 6): เที่ยวเมืองเก่า Old Dar'iyah (เพิ่มรูปค่ะ)

2008-02-29T01:18:00.007-05:00

แวะมาแปะรูปเมือง Old Dar'iyah ให้ดูกันเพิ่มค่ะ ขอบอกว่าส่วนใหญ่คริสเป็นคนถ่าย แหะๆ แต่อ้อมทำเนียนทำลายน้ำเป็นชื่อตัวเองเพราะขี้เกียจ

อ้อมเองเดินตุ้มต๊ะตุ้มตุ้ยไปเรื่อยๆก็เหนื่อยแล้วค่ะ บางทีต้องเดินข้ามคูที่เขาขุดไว้ด้วย มีอยู่ตอนนึงคุณคริสบอกให้โดดข้ามเอา โหหหหหห เมียท้องโย้ขนาดนั้นมีบอกให้โดดข้ามคู มันไม่กว้างเท่าไหร่หรอกค่ะ แต่อ้อมก็ไม่ยอมโดด บ้า โดดไม่ข้ามตกลงไปก็แย่อ่ะสิ สรุปว่าคนงานก่อสร้างที่อยู่แถวนั้นเห็นแล้วคงสงสาร ก็เลยเอาไม้มาพาดให้ เชอะ สามีชั้น ไม่ได้สงสารคนแบกพุงอย่างเราเล้ย

ปิดท้ายด้วยรูปประตูเก่าๆค่ะ

ปล. ตอนนี้สบายดีทั้งแม่และลูกค่ะ อาทิตย์ที่แล้วกังวลว่าเจดดิ้นน้อยลงไปหน่อย เลยไปหาหมอ เจอหมอสั่งอัลตราซาวนด์แบบละเอียดเข้าไป จ่ายตังค์ไป 500 riyals (ก็ห้าพันห้าร้อยบาทได้) พอแม่เสียเงินเท่านั้นลูกก็ดิ้นโชว์หมอทันทีเลย คริสบอกว่าแล้วเชียว ฮ่าๆ แต่ทำไงได้เสียตังค์ค่า peace of mind ไปอย่างแพง แต่ก็ดีกว่าเป็นอะไรไปแล้วแก้ไขไม่ทันเนอะ

เข้าไตรมาสที่สามแล้วค่ะ

2008-02-20T08:52:00.005-05:00

มาอัพเดทรูปพุงหน่อย ตอนนี้ก็เข้าไตรมาสที่สามแล้ว เพิ่งไปหาหมอมาเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว ก็ไม่มีอะไรมาก หมอเช็คคร่าวๆให้ ฟังเสียงหัวใจเจดเต้นก็ปกติแข็งแรงดี แต่ที่ไม่ดีก็คือน้ำหนักอ้อมขึ้นมาตั้งสามโลในเดือนเดียว หมอเตื่อนว่าเยอะไปหน่อย ถ้าขึ้นขนาดนี้ทุดเดือนกว่าจะคลอดก็แย่พอดี ตัวใหญ่เกิน ตอนนี้ก็เลยงดทานของหวานๆไปแล้ว หวังว่าจะดีขึ้นหน่อย ตอนนี้น้ำหนักก็อยู่ที่ 57.5 กิโล ขึ้นมารวม 9 กิโลแล้ว แหะแหะ ตอนแรกนน.ไม่ค่อยขึ้นก็วางใจ ที่ไหนได้พอเข้าไตรมาสที่สองนี่บวมเอาๆ คาดว่ากว่าจะคลอดต้องทะลุ 60 กิโลแหงๆ

อาการคนท้องตอนนี้ก็ทั่วๆไปค่ะ มีเมื่อยขาเมื่อยก้นทุกวัน วันไหนใช้ขาเดินยืนนานๆ เท้าก็บวม แต่พอเทอมนี้ได้สอนน้อยลง แค่วันละสามชม.ก็ดีขึ้นมากๆ แต่ที่ทำงานก็เสียอย่างตรงที่ต้องเดินขึ้นลงบันไดเยอะหน่อย ทำให้มีเหนื่อยบ้าง ก็อาศัยค่อยๆเดินเอา

สุดท้ายก็คือตอนนี้รู้สึกว่าเจดดิ้นได้ชัดเจนมาก ทั้งเวลาเจดสะอึกหรือเคลื่อนไหวเต้นดิสโก้อยู่ในพุง บางครั้งพุงที่โย้ซ้ายโย้ขวาเลย เพิ่งมีสักสองวันที่ผ่านมาที่รู้สึกจะเงียบไปหน่อย ดิ้นไม่แรงมาก ไม่รู้เพราะอ้อมงดทานของหวานรึเปล่า น้ำตาลน้อยไปหน่อย เลยไม่ค่อยคึก แต่ก็ยังรู้สึกว่าเจดเคลื่อนไหวอยู่ค่ะ

เหลืออีกสามเดือนเท่านั้น!!

เรื่องเล่าจากซาอุ (ตอนที่ 5): ชั้นไม่ใช่น้องปินส์!!

2008-02-14T05:00:00.008-05:00

ตั้งแต่มาอยู่ที่ซาอุนี่ก็สามเดือนจะสี่เดือนเข้าไปแล้ว ขอสารภาพว่าภาษาอารบิคนี่ยังไม่กระดิกเลยค่ะ ทำไมน่ะเหรอ ก็นอกจากจะใช้ภาษาอังกฤษที่บ้านกับคุณคริส ที่ทำงานก็พูดอังกฤษตลอดเหมือนกัน จะไปขอให้นักเรียนสอนภาษาอารบิคให้ก็กลัวจะโดนไล่ออกซะก่อนค่ะ ที่สำคัญอยู่ที่นี่ไม่ต้องพูดอารบิคก็เอาตัวรอดได้แล้วเพราะไม่ว่าจะทำอะไร ไปซื้อของที่ไหน ก็ใช้ภาษาอังกฤษได้หมด เพราะว่าแรงงานทั้งหลายที่นี่เนี่ย ต่างด้าวทั้งนั้นค่ะ จากข้อมูลในวิกิพีเดีย ซาอุมีประชากรทั้งหมด 27 ล้านคน เป็นต่างด้าวที่เข้ามาทำงานซะห้าล้านกว่าคน ส่วนใหญ่ก็จะมาจากอินเดีย ปากีสถาน และบังกลาเทศ ที่มีมากไม่น้อยหน้าแขกทั้งหลายก็หมู่เหล่าฟิลิปปินโน เพื่อนบ้านเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ของเรานี่แหละ อยู่ที่นี่กันร่วมล้านคนเหมือนกันค่ะ

เนื่องจากมีน้องปินส์อยู่กันมากขนาดนี้ เดินไปทางไหนก็จะเจอน้องปินส์เต็มไปหมดค่ะ ถ้าเป็นผู้หญิง (เรียกว่าฟิลิปปินนา) ก็ทำงานเป็นพยาบาลในโรงพยาบาลบ้าง แต่ส่วนใหญ่ก็เป็นแม่บ้าน คนใช้ คนเลี้ยงลูก ค่ะ เรียกว่าไปห้าง ไปซุปเปอร์มาร์เก็ตเนี่ย เจอน้องปินส์เต็มไปหมด รู้ได้ไงว่าเป็นน้องปินส์เหรอคะ ง่ายมาก หน้าเขาก็เหมือนหน้าเรานั่นแหละ ใส่ abaya ไม่คลุมหัวทำตัวเป็น infidels เดินกันขวักไขว่ให้คนซาอุเหล่ ฮ่าๆ หน้าเอเชียตะวันออกเฉียงใต้อย่างเราก็กลืนไปกับเขามากๆ บ่อยครั้งเลยที่มีคนเดินเข้ามาเว้าตากาล็อกด้วย ก็ได้แต่บอกเขาว่าบ่ใช่ฟิลิปปินน่าเด้อ บางทีนั่งๆอยู่คนเดียวในห้าง หนุ่มฟิลิปปินส์เดินผ่านไปก็มีแอบแซว แต่ขอโทษ ฟังไม่ออกฮ่ะ เลยไม่รู้จะยิ้มรับเพราะเขาชมหรือทำเชิดใส่ดี

เวลาไปซื้อของก็จะมีคนถามค่ะ ว่ามาจากไหน ส่วนใหญ่เขาก็ไล่ไป ตั้งแต่ฟิลิปปินส์ มาเลย์เซีย อินโดนีเซีย ก็บอก โนว์ โนว์ โนว์ ไทยแลนด์เฟร้ย ไม่เคยมีใครทายถูกเลยค่ะว่ามาจากเมืองไทย สงสัยแรงงานไทยไม่มีมาที่นี่นานมากแล้วจริงๆ

ทีนี้ไอ้ถูกทักว่าเป็นฟิลิปปินนานี่มันก็ไม่น่าเจ็บใจเท่าไหร่หรอกค่ะ ทำใจได้ หน้ามันเหมือนๆกัน ยิ่งเดินไปทางไหนกับคริสนี่ก็มีคนมองทั้งสาวซาอุและสาวปินส์ คงเห็นว่าเราโชคดี ได้แต่งงานกับฝรั่งด้วยเว้ยเฮ้ย ฮ่าๆ แต่บางทีดันมาปฏิบัติกับเราแบบเราเป็นคนใช้เหมือนกันนี่สิเซ็งเลย ที่เจอครั้งแรกก็ตอนไปโรงพยาบาลรัฐเพื่อตรวจสุขภาพทำใบต่างด้าวที่เรียกว่า iqama ตอนนั้นก็มีคนมาเตือนแล้วนะว่าอย่าไปรพ.รัฐเล้ย ยอมเสียเงินไปรพ.เอกชนดีกว่า แต่คนขับรถของที่ทำงานยืนยันว่าจะพาไปรพ.รัฐ เราก็อ่ะ หยวนๆ ไปก็ได้ ลองดู ก็ไปพร้อมกับคริสนั่นแหละ ไปถึงก็แยกกันเพราะที่นี่มันแยกชายหญิงหมด ส่วนที่เป็นของผู้ชายก็ดูดีเชียวค่ะ คริสเข้าไปติดต่อก็ไม่มีปัญหาอะไร มีคนพูดภาษาอังกฤษด้วยอย่างดี แต่ไอ้ของอ้อมนี่ เข้าไปแล้วท้อเลย สถานที่ก็ไม่ค่อยจะสะอาด ป้ายบอกทางบอกขั้นตอนอะไรก็ไม่มีทั้งนั้น เข้าไปถามก็ได้แต่โดนปัดมือส่งๆออกมา ว่าให้ไปทางนั้นทางนี้แบบเสียไม่ได้ เหมือนเราเป็นชนชั้นแรงงานขั้นต่ำอ่ะ ไอ้เราก็ต้องไปต่อคิวทางนั้นทางนี้หลายรอบมากๆ แถมต้องคอยกันคนที่จะมาแซงคิวอีก นอกจากนี้ก็แอบสยองในความสกปรกของสถานที่ไปด้วย ท้องก็ท้องอยู่ กลัวมากๆว่าจะติดเชื้ออะไรมาก็ไม่รู้ตอนเจาะเลือด หรือไม่ก็จะโดน x-ray ปอด สุดท้ายเสียเวลาไปสามชม.เต็ม ไม่ได้อะไรเลย!! ต้องไปรพ.เอกชนอีกรอบ เสียตังค์ไป 300 riyals มีคนพูดภาษาอังกฤษรู้เรื่องคอยบอก ใช้เวลาทำเรื่องทั้งหมดเสร็จภายใน 20 นาที -_-"

อีกครั้งนี่ฮากว่า กำลังเลือกแตงโมอยู่ในซุปเปอร์มาร์เก็ต อยู่ๆก็มีหนุ่มซาอุเข้ามาช่วยเลือก บอกลูกนั้นดี ลูกนี้ไม่ดี ไอ้เราก็ขยับถอยห่างไปสองก้าว แล้วก็ขอบอกขอบใจเขาไป คุณพี่แกเลยได้ทีเกริ่นมาเลยฮ่ะ "You know, my wife and I are looking for a maid...." -_-" ฮ่วย หาคนใช้แล้วมาเกี่ยวอะไรกับตรูด้วยวะ แต่ก็ทำตัวเป็นคนดีบอกเขาไปว่า "urrrr, I just got here. I don't know anyone." แล้วก็เดินหนีเขามาค่ะ แต่ในใจงี้แอบแค้น ชั้นไม่ใช่น้องปินส์นะ(ยะ)!!!!

เรื่องเล่าจากซาอุ (ตอนที่ 4): เที่ยวเมืองเก่า Old Dar'iyah

2008-02-11T09:37:00.000-05:00

วันนี้พาเที่ยวเมืองเก่า Dar'iyah (อ่านว่าดะเรียห์)ที่อยู่นอกตัวเมืองริยาดห์ทางตะวันตก ขับรถไปแค่ครึ่งชม.(แบบไม่หลง)ก็ถึงแล้วค่ะ

ดะเรียห์เป็นเมืองหลวงเก่าของอาณาจักรซาอุแรก เป็นที่มั่นที่ครอบครัว Al Saud ใช้เป็นฐานในการขยายอาณาเขตในช่วงศตวรรษที่ 18 ต่อมาในปีคศ. 1818 อาณาจักรออตโตมานได้ส่งกองทัพมาโจมตีเมืองดะเรียห์ และทำลายเมืองลง ราชวงศ์ Al Saud ที่หนีรอดได้ไปก่อตั้งเมืองใหม่ที่ Riyadh และดะเรียห์ถูกทิ้งร้างมาจนกระทั่งศตวรรษนี้ที่มีไม่กี่ครอบครัวเข้าไปอาศัยอยู่ จนกระทั่งช่วงทศวรรษ 1970 รัฐบาลซาอุจึงได้เริ่มทำการบูรณะซ่อมแซมเมืองในฐานะเมืองเก่า (ย่อความแปลจากหนังสือ Desert Treks from Riyadh by Ionis Thompson)

จากที่เห็นนะคะ ขอบอกว่าตัวเมืองนั้นแทบไม่เหลืออะไรให้ดูมากแล้ว ส่วนใหญ่เป็นซากปรักหักพังทั้งนั้น มีบางส่วนที่ได้นับการรักษาซ่อมแซมแบบครึ่งๆกลางๆ เช่นบ้านเรือนเก่าๆนั้นก็มีคานใหม่รับน้ำหนักบ้าง แต่ก็มีอยู่มากที่ติดป้ายว่าเป็น dangerous area ห้ามเข้าเพราะอาจถล่มได้

ลองไปดูบ้านเก่าๆเขาก่อน ก่อสร้างด้วยทรายและหินทั้งนั้น ส่วนคานรับน้ำหนักก็เป็นไม้ บ้านแบบนี้กันความร้อนได้ดี

เท่าที่เห็นแต่ละบ้านจะเปิดโล่งตรงกลางเหมือนเป็น courtyard

ไปดูส่วนที่เขาซ่อมแซมสร้างขึ้นมาใหม่แล้วบ้าง ประเทศนี้ก็แน่นอนเลย ซ่อม mosque หรือมัสยิดก่อนค่ะ

ขอยืนพุงโย้หน้าประตู

แอบดูข้างในสักนิด เขาไม่เปิดให้เข้าค่ะ

ขอบอกว่าที่เดินๆจนทั่วเนี่ย ไม่ได้รู้เรื่องราวความเป็นมาอะไรทั้งนั้นค่ะ เพราะมันไม่มีป้ายบอกให้ความรู้อะไรเลย Visitor's Center ก็ง่อยมาก ไม่มีโบรชัวร์อะไรแจกทั้งนั้น ก็ได้แต่เดินตามป้ายบอกทางไปเรื่อยๆ เดินอยู่ชม.นึงก็กลับค่ะ ก็ได้แต่หวังว่าอีกหน่อยเขาทำนุบำรุงเสร็จแล้ว คงจะสวยงามน่าเดินมากๆกว่านี้ นึกถึงเมืองเก่าอยุธยาบ้านเรา ของเราน่าเดินกว่ามาก

ปิดท้ายด้วยรูปตัวเอง

ยังมีรูปเหลืออีกหลายรูป เดี๋ยวลงบล็อกหน้าละกัน

เปลี่ยนหมอ เปลี่ยนโรงพยาบาล เท้าเริ่มบวม

2008-01-26T10:21:00.000-05:00

เมื่อสองอาทิตย์ก่อนมีนัดกับหมอคนเดิมที่โรงพยาบาล The Kingdom เหมือนเดิม พอไปถึงโรงพยาบาลก็ได้รู้ว่าไอ้ที่นัดไว้ล่วงหน้าอ่ะ มันไม่ได้รวมนัดอัลตราซาวนด์ที่หมอสั่งด้วย ฮ่วย ใครจะไปรู้วะว่าต้องนัดแยกกัน คือไปทำนัดเองที่แผนก x-ray ก่อนจะไปนัดหมอ ตอนที่นัดกับหมอ คนที่ทำนัดให้ไม่เห็นบอกเรานี่หว่าว่าต้องนัดอัลตราซาวนด์ก่อนทั้งๆที่ใบหมอสั่งมันก็เย็บอยู่ติดกับใบนัดนั่นแหละ นางพยาบาลก็ไม่บอกเราด้วย สรุปว่าต้องเดินไปที่แผนก x-ray เพื่อลองขอนัดเขาดูในวันนั้นเลย ทางนั้นก็บอกเต็ม แทรกให้ไม่ได้ ผู้ชายซาอุคนนึงที่นั่งอยู่ที่เคาน์เตอร์ OB/GYN เขาก็ดีมากเลย เสนอว่าเดี๋ยวลองโทรหาหมอละกัน เผื่อหมอจะโทรไปบอกทางนั้นให้แทรกเราได้ ต่อโทรศัพท์ให้เสร็จสรรพ พออ้อมคุยกับหมอ หมอบอกแล้วแต่ทางแผนก x-ray อ้าว หมอไม่ช่วยกันเลยนี่หว่า สรุปว่าไปวันนั้นเสียเที่ยว ต้องนัดใหม่อาทิตย์ถัดไป ตอนนั้นก็ชักเริ่มตุ่ยๆกับบริการของทางรพ.และหมอแล้ว ประกอบกับที่ไม่ได้ถูกชะตากับหมอคนนี้มากนักตั้งแต่แรก คือเขาก็โอเค แต่ไม่ถึงกับประทับใจ ก็เลยลองถามถึงหมอชื่อ Dr. Fatimah ที่เพื่อนที่ทำงานแนะนำมาอีกรอบ จากที่เคยถามตอนแรกเลยที่มาแล้วได้คำตอบว่าหมอคิวเต็มไปอีกสองเดือน คราวนี้ลองถามใหม่ ผู้ชายซาอุคนเดิมนั่นแหละ เขาบอกตรงๆว่าหมอ Fatimah ย้ายไปทำที่อื่นแล้ว อ๊ะ เข้าทาง เลยถามแย้บต่อว่าแล้วหมอ Fatimah คนนี้ดีกว่าคนที่อ้อมหาอยู่ที่โรงพยาบาลนี้มั้ย ฮู้ย พี่แกตอบมาตรงๆ ฟันธงดีกว่า 100%! อ้อมกับคริสก็เลยถามต่อ งั้นติดต่อหมอได้ไงอ่ะ เขาก็พาเดินออกมาจากเคาน์เตอร์หาเบอร์หมอ เบอร์โรงพยาบาลที่หมอทำให้เสร็จสรรพ ก็ขอบอกขอบใจเขาไป

หลังจากนั้นก็เลยได้ไปดูโรงพยาบาลใหม่ ชื่อ The Specialized Clinic Hospital อยู่กลางเมืองใกล้ย่านช็อปปิ้งเลย ดูสถานที่ ดูค่าใช้จ่าย แล้วก็โอเค เป็นโรงพยาบาลเอกชนระดับเดียวกัน ค่าใช้จ่ายก็ไล่เลี่ยกัน ก็เลยขอนัดหมอ วันรุ่งขึ้นก็ไปหาหมอเรียบร้อย หมอน่ารักกว่าคนเก่าจริงๆด้วย ดูมีประสบการณ์มากกว่าอีกต่างหาก โอเคเลย ค่อยยังชั่วหน่อย ไม่งั้นคงต้องเปลี่ยนหมอเปลี่ยนรพ.ไปด้วยจนกว่าจะคลอด ฮ่าๆ

เมื่ออาทิตย์ที่แล้วก็ไปอัลตราซาวนด์ช่วงไตรมาสที่สองแบบละเอียดมา หมอก็ดูว่ามีอะไรผิดปกติมั้ย คราวนี้คริสได้เข้าไปดูด้วย ก็ได้เห็นเจดดิ้นดุกดิกๆ เห็นกระดูกสันหลัง เห็นหัวใจเต้นตุบๆ เห็นมือเห็นขา และหมอก็คอนเฟิร์มว่าผู้หญิงนะ หลังจากคริสถามไปสามรอบว่าผู้หญิงหรือผู้ชาย จนหมอต้องหันมาถามคริสว่าเป็นคนอะไร มาจากไหน เพราะปกติมีแต่คนซาอุที่แคร์ว่าลูกชายหรือลูกสาว ฮ่าๆ

ตอนนี้ก็โล่งใจไปหนึ่งเปลาะล่ะค่ะที่ลูกแข็งแรงดี ตอนนี้น้ำหนักเจดอยู่ที่ 550 กรัม หรือหนึ่งปอนด์ ตามเกณฑ์อายุครรภ์เป๊ะเลย ดิ้นทุกวัน ส่วนใหญ่จะเป็นตอนบ่ายๆ หลังจากที่อ้อมงีบกลางวันแล้วตื่นมา โดยเฉพาะเวลาอ้อมหิว กับตอนกลางคืน บางทีก็รู้สึกแค่ตอดๆ แต่บางทีก็รู้สึกเหมือนท้องผลุบเข้าผลุบออกเลย มันส์ดีเหมือนกัน

อ้อมเองก็ทำน้ำหนักขึ้นมาใช่ย่อย ตอนนี้อยู่ที่ 55 กิโลแล้ว เดือนครึ่งที่ผ่านมาขึ้นมาพรวดเดียว 3 กิโล เร็วไปหน่อย ตอนนี้จะพยายามให้ช้าลง สงสัยเพราะทานของหวานมากไป อาการที่เพิ่งเริ่มเป็นเมื่อสักสามสี่วันที่ผ่านมาก็คือ ข้อเท้ากับเท้าบวม อันนี้ก็ตามปกติเหมือนกัน เส้นเลือดที่ลงไปที่ขาโดนกดก็เลยเกิดอาการน้ำคั่งที่ขาได้ ที่เป็นมากๆก็คือวันที่มีสอนนั่นแหละ ทั้งยืนทั้งเดินวันละ 4-5 ชม.ไม่บวมได้ไง แต่โชคดีมากๆที่ตอนนี้หมดสอนแล้ว ไม่ต้องสอนไปอีกสามอาทิตย์เพราะหมดเทอมแรกล่ะ แถมที่ทำงานก็น่ารักมาก เขาเสนอคุมสอบแทนให้ อ้อมจะได้ไม่ต้องเดินหรือยืนมาก ช่วงนี้เลยสบายค่ะ =^_^=

ดูรูปพุงโย้ๆดีกว่า โตกว่าสองอาทิตย์ที่แล้วมากกกกกกกกกก แถมหน้าก็บวมฉึ่งเลย ให้ดูรูปหน้าตรงไม่ได้ค่ะ

กับรูปเสื้อผ้าเจดที่เริ่มซื้อเตรียมๆไว้บ้างแล้ว เพราะตอนนี้ร้านค้าลดราคากันกระจาย

และชุด travel system รถเข็นเด็กพร้อม car seat ลดราคาอยู่เหมือนกันเลยรีบซื้อไว้ก่อน

ที่นี่น่ากลัวมากๆเพราะเขาไม่ให้เด็กๆนั่ง car seat กันเลย เด็กเล็กก็แม่อุ้ม ไอ้ที่โตหน่อยก็ยืนกันเต็มรถไปหมด เห็นแล้วเสียวแทนเพราะคนที่นี่ขับรถแย่มากๆ ทั้งอันตรายทั้งงี่เง่า เมืองไทยว่าแย่แล้ว ที่นี่แย่กว่าสิบเท่าค่ะ เพราะงั้นลูกเราต้องนั่ง car seat แบบถูกต้องตาม standard เท่านั้น เพื่อความปลอดภัยค่ะ

เรื่องเล่าจากซาอุ (ตอนที่ 3): อยู่ compound (ที่ไม่ค่อยจะดี) เป็นอย่างไร

2008-01-18T00:49:00.000-05:00

ชาวต่างชาติที่อาศัยอยู่ในริยาดส่วนใหญ่จะอยู่กันใน compound นะคะ คอมพาวนด์ก็จะมีรั้วรอบขอบชิด มีการรักษาความปลอดภัยเป็นอย่างดี คือเรียกได้ว่ามียามถือปืนกลปืนยาวคอยเช็คดูรถทุกคันที่ผ่านเข้าออกนั่นแหละ ถ้าไม่ได้อยู่ในคอมพาวนด์นั้นก็ต้องมีการแลกบัตรก่อนถึงจะเข้าไปได้ แถมยามต้องได้รับการแจ้งล่วงหน้าด้วยว่าจะมีใครมาหาใครที่บ้านหลังไหน

คอมพาวนด์ที่อ้อมกับคริสอยู่นี่ชื่อว่า Al Yamama I อยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของตัวเมืองริยาด ก็ไม่ได้ไกลจากตัวเมืองมาก ขับรถไปทำงานในเมืองก็ประมาณ 15-20 นาทีถ้ารถไม่ติด หรือไปช็อปปิ้งกลางเมืองก็ประมาณ 20-30 นาที

คนที่อยู่ที่คอมพาวนด์นี่ส่วนใหญ่จะเป็นคนที่ทำงานที่เดียวกับอ้อมกับคริส ก็เลยมีทั้งคนต่างชาติและซาอุปะปนกันไป ซึ่งตรงนี้แหละมันทำให้คอมพาวนด์นี้ไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่นัก โดยทั่วๆไปคอมพาวนด์ทั้งหลายจะมีแต่ต่างชาติ ซึ่งก็หมายถึงว่าพอเรากลับบ้านเข้าไปในคอมพาวนด์แล้วเนี่ย เรามีอิสระ ไม่ต้องทำตามกฎซาอุที่ให้ผู้หญิงคลุมตัวคลุมผม บริการสาธารณะก็แยกหญิงชายออกจากกัน แต่ที่ Al Yamama I นี่ไม่งั้นสิคะ หน้าบ้านก็ซาอุ หลังบ้านก็ซาอุ เพราะงั้นอ้อมจะออกไปเดินหน้าบ้านทีก็ต้องควัก abaya ออกมาใส่ สระว่ายน้ำที่ออกกำลังอะไรทั้งหลายก็ไม่เปิดให้ผู้หญิงเข้าไปใช้ได้ด้วยข้ออ้างที่ว่าไม่มีผู้หญิงมานั่งเฝ้าให้ คือถ้าวันไหนเปิด ผู้ชายเข้าได้เท่านั้น ถ้าผู้หญิงจะใช้ก็ต้องรอวันที่เปิดให้ผู้หญิงเท่านั้น ซึ่งก็ไม่ได้เปิดให้ผู้หญิงใช้มานานสองสามปีแล้วมั้ง แถมที่นี่ก็เรียกว่าไม่ได้รับการดูแลเท่าที่ควร เนื่องจากสถานที่ทำงานของอ้อมเอง (ของรัฐบาลซาอุนี่แหละ) เซ็นสัญญาเช่าคอมพาวนด์แต่ไม่ได้จ้างเจ้าของคอมพาวนด์ให้ดูแลด้วยเนื่องจากแพง ก็เลยจ้างคนมาทำเอง ก็เลยห่วยสิคะ สระว่ายน้ำก็ไม่ได้มีการดูแล ร้านอาหารที่สปอร์ตคลับก็ปิดไป มีซุปเปอร์มาร์เก็ตเล็กๆอยู่ที่นึง ตอนแรกที่มาก็ยังเปิดตลอดเวลาไม่ปิดช่วงสวด ตอนนี้ปิดช่วงสวดด้วยแล้ว ฮ่วย

ดูรูปบ้านก่อนดีกว่าเดี๋ยวบ่นต่อ

จริงๆก็พอใจกับตัวบ้าน(เรียกว่าวิลล่า)นะคะ กว้างขวางใช้ได้เลย สองห้องนอนสองห้องน้ำ มีเฟอร์นิเจอร์พร้อม มีเครื่องซักผ้าเครื่องปั่นผ้าให้เสร็จสรรพ ครัวก็ใหญ่ อยู่สบายๆ จนกระทั่งได้ไปเห็นคอมพาวนด์อื่นๆนี่แหละ ถึงได้รู้ว่าไอ้ที่เราอยู่นี่มันลูกเมียน้อยนี่หว่า เช่น ที่ Al Yamama II รั้วติดกันเนี่ย การรักษาความปลอดภัยก็ดีกว่า สภาพทั่วๆไปก็ดีกว่ามาก หน้าบ้านแต่ละบ้านมีสวนสวยงาม (ไม่ใช่ต้นไม้โทรมๆอย่างหน้าบ้านเรา) สระว่ายน้ำอย่างใหญ่ มีร้านอาหารอย่างดี ที่สำคัญมีกิจกรรมให้เด็กๆมากมายค่ะ จะพ่อจะแม่ก็พาเด็กๆไปเรียนนู่นเรียนนี่เสริมความรู้ได้ทั้งนั้น อยู่ในนั้นไม่ต้องคลุมตัวคลุมผม อยากใส่อะไรก็ใส่ ได้ไปเยี่ยมพี่คนไทยที่อีกคอมพาวนด์นึง หูว์ ดีกว่าอีก มีโรงเรียนอินเตอร์อยู่รั้วติดกัน มีวารสารของตัวเองบอกข่าว แจ้งกิจกรรมเด็กๆ เรียกว่าเหมาะมากๆสำหรับครอบครัว อยู่ที่นี่เน้นครอบครัวเป็นหลักค่ะ คนโสดๆจะไม่ได้อยู่คอมพาวนด์แบบนี้หรอก

เฮ้อ พูดไปก็หาว่าบ่น ที่อยู่ที่มีก็ใช่ว่าไม่ดี แต่ก็ขอบ่นล่ะค่ะ กลับบ้านจากทำงานเหนื่อยๆทั้งทีก็อยากผ่อนคลายเป็นตัวของตัวเองจริงๆ แต่อยู่ใน Al Yamama I นี่มันทำไม่ได้นะ ที่เซ็งมากกว่าคือเรื่อง facilities ทั้งหลายที่มันน่าจะดีกว่านี้ คิดดูละกันว่าอยู่ที่ซาอุไม่มีอะไรอย่างอื่นให้ทำ โรงหนังก็ไม่มี ร้านกาแฟส่วนใหญ่ก็ไม่มีที่ให้ผู้หญิงนั่ง มีแต่ห้างให้เดินช็อปปิ้ง ถ้าเราหากิจกรรมอะไรทำได้ในคอมพาวนด์นี่ก็ดีกว่าออกไปเดินห้างมากๆ นี่อ้อมอยากไปเดินออกกำลังบนสายพานในยิมกับคริสก็ทำไม่ได้ จะไปว่ายน้ำก็ว่ายไม่ได้ ที่สำคัญก็คือหลังคลอดอ้อมจะกลับไปทำงานก็ต้องฝากเจดไว้กับ daycare ที่นี่ ยังไม่ได้ไปดูเองเลย คิดว่าก็น่าจะโอเคแต่ปัญหาก็คือนางพยาบาลดันไม่พูดภาษาอังกฤษ กลัวเวลามีปัญหาแล้วจะพูดกันไม่รู้เรื่องนี่แหละ

แต่....ตอนนี้ก็มีข่าวลือแพร่สะพัดอยู่ว่าทุกคนอาจจะต้องย้ายออกจากที่นี่ค่ะ เพราะสัญญาเช่าจะหมดในเดือนมิถุนา แถมเจ้าของที่ก็อยากได้ที่คืนจะแย่อยู่แล้วเพราะมันโทรมลงไปมากๆ (อย่างว่าให้ซาอุอยู่ซาอุดูแลก็อาจเป็นเช่นนี้ได้น่ะแหละ) ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆก็ลุ้นกันล่ะค่ะว่าเขาจะย้ายเราไปอยู่ที่ไหน ถ้าต้องย้ายบ้านช่วงเดือนพฤษภาคงสนุกน่าดู กำหนดอ้อมคลอดพอดี ฮ่ะๆๆ

เจดถีบแม่แล้วจ้า

2008-01-12T13:17:00.000-05:00

ขอเขียนย้อนหลังหน่อย เมื่ออาทิตย์ที่แล้วได้รู้สึกว่าเจดดิ้นดุ๊กดิ๊กๆอยู่ในพุงแล้วค่ะ เออ จริงๆต้องเขียนย้อนหลังไปถึงอัลตราซาวนด์ครั้งแรกที่นี่เลยมั้ง ไปหาหมอที่โรงพยาบาล The Kingdom ซึ่งเป็นโรงพยาบาลเอกชนที่ริยาดนี่ หมอก็ดูแบบคร่าวๆให้ ก็ได้เห็นกระดูกสันหลัง เห็นลูกนอนอยู่หัวใจเต้นตุบๆ แล้วหมอก็ดูขาดูก้นด้วย เห็นชัดอยู่เหมือนกัน อ้อมก็เลยถามหมอว่าผู้หญิงหรือผู้ชาย หมอก็บอกว่า "It looks like a she." ค่ะ ตอนนี้ก็เลยเรียกลูกว่าเจด Jade ที่แปลว่าหยก เป็นชื่อที่อ้อมคิดไว้นานแล้ว

ทีนี้เมื่อสองอาทิตย์ก่อน อ้อมก็เริ่มเข้า week ที่ 21 แล้ว ตามหนังสือเขาว่าน่าจะรู้สึกว่าลูกดิ้นได้ตั้งแต่ช่วง week ที่่ 16-22 อ้อมก็ขักเริ่มกังวลหน่อยๆ เอ...ชักจะข้าไปหน่อยแล้วจนป่านนี้ยังไม่รู้สึกเลย กลัวว่าตัวเองเหนื่อยไปไม่มีเวลาผ่อนคลายอย่างจริงจัง ทำให้ไม่รู้สึกซักที หรือไม่งั้นก็หมายความว่ามีอะไรผิดปกติรึเปล่า จนบ่ายวันที่ 3 มกรา กลาง week 21 นั่นแหละ ลองนั่งพักผ่อนดูทีวีแบบสบายๆอย่างจริงจังดู (ปกติอยู่บ้านวันหยุดก็ทำงานบ้าน ทำกับข้าวตุนไว้ไปเรื่อยเปื่อย ไม่ค่อยได้อยู่นิ่งๆมาก) สักพักรู้สึกเหมือนมีอะไรเต้นๆตุบๆอยู่ในท้องค่ะ เหมือนมีหัวใจเต้นตุบๆอยู่ ก็ไม่แน่ใจว่าใช้เจดดิ้นรึเปล่า แต่ก็หันไปบอกคริสแหละ พอแม่โทรมาเย็นนั้นก็เลยถามแม่อีกที แม่ก็บอกว่าใช่แล้วล่ะ ดีใจมากๆเลย เจดมาถีบแม่ตามเวลา เหมือนกับจะบอกแม่ว่าไม่ต้องกังวลล่ะน้า หนูสบายดีค่ะ =^_^=

ตอนนี้ก็รู้สึกว่าเจดดิ้นดุ๊กดิ๊กอยู่ในพุงทุกวันแล้วค่ะ เธอจะคึกหน่อยช่วงบ่ายๆเย็นๆหลังจากอ้อมเลิกงานกลับบ้านมาได้พักผ่อนหน่อยแล้ว แต่บางทีสอนๆอยู่เจดก็ดิ้นให้รู้สึกอยู่เหมือนกัน ดุ๊กดิ๊กๆเหมือนมีปลาว่ายอยู่ในพุงค่ะ ลูกดิ้นทีแม่ก็แฮปปี้นะคะ

ปล. กลัวน้ำหนักขึ้นไม่พอ เพิ่งขึ้นมาได้แค่ 4-5 โลเอง ช่วงนี้เลยโด๊ปด้วยโรตีกล้วย เหอะๆ ไปเจอแผ่นโรตีแช่แข็งในซุปเปอร์มาร์เก็ตเลยลองซื้อมาทอดดู ใส่เนยตอนทอดเยอะหน่อย ออกมากรอบมันอร่อย ขุนตัวเองไม่พอขุนคริสด้วยค่ะ

เรื่องเล่าจากซาอุ (ตอนที่ 2): เที่ยวตลาด Batah

2008-01-04T02:59:00.000-05:00

รีบมาเขียนก่อนที่จะต้องไปตรวจการบ้านกองพะเนินค่ะ จริงๆไปที่ตลาด(ที่นี่เรียกว่า souk) นี้มาหลายอาทิตย์แล้ว ตลาด Batah อยู่ในตัวเมืองริยาด เป็นตลาดห้องแถวที่ใหญ่มากๆ มีหลายบล็อค ขายสินค้าต่างๆกันไปตั้งแต่สากกะเบือยันเรือรบนั่นแหละ เป็นตลาดขายส่งด้วย น่าจะเหมือนประตูน้ำบ้านเรา

ตอนที่ไปนั่นเดินได้แค่ส่วนเล็กๆของตลาดเท่านั้น ผู้คนมากมายดีค่ะ ส่วนใหญ่คนขายของจะเป็นต่างชาติ ทั้งอินเดีย ปากี บังกลาเทศ มีตลาดฟิลิปปินส์ด้วย แต่ไม่ได้ไป พี่คนไทยที่ได้รู้จักที่นี่เขาบอกว่าแต่ก่อนตลาด Batah นี้คนไทยยึดครองเกือบครึ่ง แต่หลังจากกรณีเพชรซาอุ คนงานไทยน้อยลงมาก ตอนนี้ก็เลยเป็นชาติอื่นๆไปแทน แรงงานหลักก็เป็นฟิลิปปินโนซะส่วนใหญ่ (ไอ้เราก็ดันหน้าเหมือนน้องปิน เดี๋ยววันหลังค่อยเขียนเรื่องนี้) แหม เราเลยอดทานของไทยเลย ของชำไทยๆหาไม่ค่อยได้ค่ะ

ลองดูรูปดีกว่า ไม่ได้ถ่ายมามากเลย เพราะไม่ค่อยอยากพกกล้องไปไหนมาไหน บางที่ห้ามถ่ายรูปด้วย เพราะกลัวไปถ่ายติดหน้าสาวซาอุเข้า

ตลาดห้องแถว มีซอกซอยให้เดินระหว่างตึก

น้องแมวในตรอก

แวะร้านขายเครื่องเทศกับถั่ว (อาบังขายถั่ว อิอิ)

ได้ถั่วมาทานเล่นอร่อยดี ถูกกว่าซื้อในซุปเปอร์มาร์เก็ตมาก

ไม่ได้ซื้ออะไรอย่างอื่นเลยค่ะ คุณภาพของที่ขายไม่ดีเลย ที่น่าซื้อที่สุดก็คงจะเป็นทอง ทองที่นี่ราคาไม่แพง น่าจะใกล้กับบ้านเรา แล้วฝีมือช่างก็ดี งานสวย ไม่ได้ถ่ายรูปตลาดทองมาให้ดูค่ะ ไม่กล้า เหะเหะ ตอนที่อยู่ในร้านทองร้านนึงเจ้าของร้านก็จะไปตีกับแขกอีกคนซะงั้น เลยต้องรีบเดินออกมากลัวโดนลูกหลง

ก่อนออกจากบาตะห์ก็แวะซื้อน้ำอ้อยสดทานค่ะ แก้วละ 2 riyals ก็ประมาณ 20 บาทบ้านเรา ยืนดูเขาทำอยู่ก็ว่าสะอาดดีเลยกล้าทานค่ะ ถ้าไม่ท้องก็คงไม่คิดมากหรอกแต่นี่ท้องอยู่ก็ไม่กล้าเสี่ยงค่ะ หวานเย็นชื่่นใจดี

ออกจากบาตาห์มา ได้ไปแวะซื้อปลาที่ตลาดปลา ตลาดไม่ใหญ่มาก กลิ่นก็นะ ตลบอบอวลตามแบบตลาดปลา ปลาที่นี่สดใช้ได้ ราคาไก็ไม่แพง ได้ปลาทูตัวไม่ใหญ่นักมาโลนึง โลละ 5 riyals เอง กับจาระเม็ดขาวมาสองตัว ซื้อเสร็จเขาจะมีคนมาคอยรอล้างควักไส้ทำความสะอาดให้ค่ะ เสียค่าล้างปลาเพิ่มอีกโลละ 3 riyals ก็โอเค ดีกว่ามาทำเองเพราะทำไม่เป็น ฮ่าๆ แค่ทอดปลาทานในบ้านคริสก็เหม็นจะแย่แล้ว วันนั้นทอดจาระเม็ดทานเลยสองตัว ทำน้ำปลาพริกแกล้มด้วย โอ้ว์ อร่อย เพราะไม่ได้ทานมานานนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนมากๆ

ไปก่อนล่ะค่า วันหลังมาเขียนใหม่ เหลืออีกหลายเรื่องที่อยากเขียนเลย

ปล. สกุลเงินที่นี่เรียกว่า riyal ค่าเงินคงที่ 3.75 riyal = 1 US. dollar อ้อมคิดง่ายๆก็ 1 riyal = 10 บาท

Happy New Year 2008!!

2007-12-30T11:25:00.000-05:00

มาแปะส่งความสุขในปีใหม่ที่จะมาถึงไว้ก่อน อยากเขียนเรื่องอื่นๆเหลือเกินแต่ไม่มีเวลาเจ้าค่ะ ตอนนี้เวลาว่างมีเท่าไหร่ขอเอนหลังนอนตุนไว้ก่อน

แตงโมลูกน้อยในท้อง ตอนนี้ขอเรียกว่าน้อง Jade ไปก่อนค่ะ หมอบอกว่าน่าจะเป็นผู้หญิง เดี๋ยวอีกสองอาทิตย์จะไปอัลตราซาวนด์อีกรอบ หวังว่าคงได้เห็นชัดๆล่ะ

เรื่องเล่าจากซาอุ (ตอนที่ 1): First Impression

2007-12-14T00:45:00.000-05:00

มาแล้วค่า พอมีเวลามาเขียนแล้ว แต่ยังขี้เกียจทำหัวบล็อกใหม่ ชื่อบล็อกนี้ต้องเปลี่ยนจาก Aom's Life in the USA เป็น Aom's Life in the KSA (Kingdom of Sauidi Arabia) แทนล่ะค่ะ

ขอเล่าย้อนไปถึงตั้งแต่เดือนที่แล้วที่บินมาที่นี่ก่อนดีกว่า ตอนนั้นบินจาก Cleveland ตั้งแต่เช้ามารอต่อเครื่องที่ Washington D.C. ตอนเย็น เหนื่อยมากๆเพราะต้องตื่นแต่เช้ามืด กว่าจะได้ขึ้นเครื่องของ Saudi Airlines ตอนเย็นก็สลบเหมือดกันไปทั้งคู่แล้ว เนื่องจากไปเช็คอินเร็วมากก็เลยได้นั่งดูคนที่มาขึ้นเครื่องด้วยกัน สะดุดที่ผู้หญิงซาอุคนนึง ใส่เสื้อคลุมยาวสีดำที่เรียกว่า abaya มาเช็คอิน แต่ไม่ได้ปิดหน้า แต่พอไปรอขึ้นเครื่องที่ gate ก็ปิดหน้าเรียบร้อยเลย ผู้หญิงซาอุคนอื่นที่รอขึ้นเครื่องอยู่ก็เหมือนกัน คลุมหน้าคลุมผมกันทั้งนั้น ทั้งๆที่ยังไม่ได้อยู่ในซาอุเลย ทำให้รู้ว่าเขาเคร่งกันมากๆ ตอนแรกที่เห็นก็รู้สึกอิ้งไปเหมือนกันว่าเขาเคร่งกันขนาดนี้เลยหรือ ความรู้สึกแรกตอนที่เห็นเขาคลุมหน้าคลุมตากันแบบนั้นเนี่ย รู้สึกว่าเขาดูน่ากลัว น่าเกรงขามนิดๆ พูดไม่ถูกเหมือนกัน ถ้าใครเคยเห็นรูปสาวซาอุนุ่งดำปิดหน้าเหลือแต่ตาคงรู้สึกเหมือนกัน

แต่พอตอนขึ้นรถ shuttle bus รอไปขึ้นเครื่อง ได้เห็นเขาไปซักพัก ความรู้สึกก็เปลี่ยนไปค่ะ (แอบ)มองเขาไปซักพักก็รู้สึกว่าเขาสวยกันจัง นึกดูว่าเขาปิดทั้งหน้าเหลือแต่ตาคมๆ แล้วตาเขาสวยกันมากๆ ขนตาดำยาว ยิ่งมองยิ่งรู้สึก intrigued ค่ะ ให้เราปิดหน้าปิดตาแบบนี้คงไม่มีอะไรให้มอง ยิ่งเขาปิดทั้งตัวแบบนี้ยิ่งทำให้รู้สึกว่าน่าดึงดูด น่าค้นหา

แต่อันนั้นก็แค่รูปลักษณ์ภายนอก ที่สังเกตได้อีกอย่างก็คือไฟลท์นั้นเด็กเยอะมากๆ ประมาณว่าใน shuttle bus นี่เกิด trolley jam รถเข็นเด็กติดขัดล้นรถค่ะ ครึ่งนึงของผู้โดยสารเป็นครอบครัวมีลูกเล็กๆกันทั้งนั้น ดูๆแล้วก็น่ารักดี (แต่ตอนนั้นเหนื่อย กลัวเด็กร้องในเครื่องบินแล้วเราไม่ได้นอนมาก ฮ่าๆ ดีที่ไฟลท์คนน้อย ได้นอนแผ่ยึดเก้าอี้ทั้งแถวกันสองคนสบายๆ) เริ่มรู้สึกแล้วว่าเขาดูให้ความสำคัญกับครอบครัว

ตอนก่อนเครื่องลง อ้อมไปยืนรอเข้าห้องน้ำ ก็มีสาวซาอุแม่ลูกอ่อนใจดีชวนให้นั่งรอข้างๆเขาด้วยค่ะ ก็คุยกับเขานิดหน่อย เรื่องลูกเขา พอบอกเขาว่าท้องอยู่เขาก็แสดงความยินดีด้วย ถึงจะคลุมหน้าอย่างนั้นแต่ก็เห็นได้ค่ะว่าเขายิ้มให้เราจริงๆ ก็รู้สึกดีค่ะ เพราะงั้น first impression แรกที่อ้อมมีก็คือ อ้อมกับคริสคิดไว้ไม่ผิด จะคลุมหน้าไม่คลุมหน้า จะนับถือศาสนาอะไรก็คนเหมือนกันทั้งนั้น แถมคนที่นี่ดูมีน้ำใจดีมากๆด้วยค่ะ

พอลงเครื่อง คนขับรถของสถาบันมารับไปส่งที่ที่พัก ได้ดูถนนหนทาง ก็ดูุคล้ายๆกทม. แต่ดูแห้งกว่ากับใหญ่กว่า ไม่หนาแน่นเท่าบ้านเรา ที่สำคัญ อู้ว์ ห้างสรรพสินค้ามากมายจริงๆ ฮ่าๆ ที่เห็นอีกอย่างก็คือ ร้านขายเสื้อผ้าเด็กกับของเล่นเด็กเห็นได้ทั่วไปค่ะ ตอนนั้นชักรู้สึกมั่นใจขึ้นมาอีกนิดว่าทีซาอุนี่ให้ความสำคัญกับเด็กๆและครอบครัวจริงๆ

คราวนี้พูดถึงเรื่อง first impression ที่ดี เดี๋ยว impression ต่อๆมาที่อาจไม่ค่อยจะดีจะค่อยๆตามมาค่ะ ฮ่าๆ อย่างที่บอกไปแล้ว คนเหมือนกันทั้งนั้น

ไม่มีรูปประกอบเรื่องเท่าไหร่ เอารูป landmark สองแห่งหลักของ Riyadh ไปดูละกัน เห็นตัวเมืองไม่ว่าจากมุมไหนก็ต้องเห็นตึกสูงสองตึกนี้ค่ะ

และก็แถมรูปที่ถ่ายกับเพื่อนๆที่นี่ ตอนออกไปทานข้าวเย็นกันที่ Applebee's ฮ่าๆ ชุดดำที่เห็นคือ abaya ผู้หญิงทุกคนต้องใส่เวลาออกจากบ้านค่ะ ส่วนผ้าคลุมศีรษะเรียกว่า hijab สาวซาอุและมุสลิมต้องใส่ ส่วนสาวต่างชาติไม่ต้องคลุมผมก็ได้ (แต่ส่วนใหญ่ก็คลุมกัน) นอกจากนี้สาวซาอุก็ต้องปิดหน้ามิดชิดด้วย niqab ค่ะ

ถนนแถวๆร้านอาหารซึ่งอยู่กลางเมือง

รายงานตัวจากซาอุค่ะ

2007-12-08T11:06:00.000-05:00

มาแล้วค่ะ หายไปเดือนกว่าๆ ตอนนี้ชีวิตลงตัวขึ้นมานิดนึง เลยได้โอกาสแว่บมาเขียนบล็อก

มาถึง Riyadh ตั้งแต่วันที่ 8 เดือนที่แล้ว เริ่มสอนตั้งแต่สองอาทิตย์ที่แล้วแต่ไปทำงานตั้งแต่วันที่สองที่มาถึงแล้วค่ะ งานก็ยุ่งดีใช้ได้เพราะต้องสอนอาทิตย์ละ 21 ชม. ก็วันละ 4-5 ชม. อยู่เมืองไทยสอนแค่ 12 ชม.เอง แถมเวลาทำงานที่นี่เริ่มตั้งแต่ 7:30 แต่เลิกงานตอน 13:30 นะ ส่วนคริสนี่หนักเลยสอนอาทิตย์ละ 35 ชม. วันละ 6 ชม. แถมสอนภาคค่ำอีกอาทิตย์ละสองวัน เนื่องจากต้องตื่นเช้า พอกลับถึงบ้านตอนบ่ายๆก็สลบกันทั้งคู่ค่ะ หมดแรงจริงๆ ต้องงีบกันสักชม.สองชม. ตื่นมาหาข้าวเย็นทาน แล้วก็เตรียมสอนก่อนเข้านอน เหนื่อยมากๆ

ตอนนี้ชีวิตยังไม่ลงตัวเท่าไหร่เพราะยังไม่มีรถของตัวเอง กะว่าน่าจะซื้อได้ภายในอาทิตย์หน้า มีรถแล้วก็คงไปไหนมาไหนสะดวกขึ้น ไม่ต้องรบกวนรอคนอื่นเหมือนตอนนี้

เนื่องจากอินเตอร์เน็ตที่บ้านยังไม่ดีเท่าไหร่ค่ะ โหลดรูปไม่ได้เสียที วันนี้เลยยังไม่มีรูปให้ดู จริงๆก็ยังไม่ได้ถ่ายรูปที่ไหนมากเท่าไหร่ เอาไว้มีเวลาเมื่อไหร่จะทำเป็น scoop เรื่องชีวิตและวัฒนธรรมของที่นี่มาให้อ่านเป็นตอนๆไปค่ะ พร้อมกับรูปพุงโย้ๆ อิอิ

เมื่อคนพุงป่องอยากช็อปปิ้ง

2007-11-01T13:41:00.000-05:00

เมื่อวันเสาร์ไปโคลัมบัสมา ก็เลยได้โอกาสเข้ามอลล์ใหญ่ไปช็อปปิ้ง คราวนี้ได้ไปกับแนนซี่โดยไม่มีคริสมาเดินทำหน้าเซ็งรอไปรอมาเลยมีความสุขมากๆ แหะแหะ

เนื่องจากว่าช็อปปิ้งคราวนี้มีโจทย์หลายข้อ ทำให้หาซื้อของยากนิดนึง ข้อแรกก็คือ พุงที่มันป่องออกมาเรื่อยๆ (ตอนนี้ติดกระดุมกุงเกงไม่ได้แล้ว ก็เลยไปได้ belly sleeve เป็นแถบผ้ายางยืดเอาไว้รัดกางเกงก็ใช้ดีเหมือนกัน) จริงๆพุงป่องไม่ใช่ปัญหาใหญ่เพราะตอนนี้เทรนด์เสื้อปล่อยชายหลวมๆกำลังมาแรง ดีเหมือนกันที่ซื้อแล้วใส่ได้ตลอด ไม่ต้องซื้อแต่ maternity wear โจทย์ข้อที่สองก็คือ จะไปซาอุอยู่แล้ว จะซื้อเสื้อผ้าก็ต้องดูที่มันปิดมิดชิด ยิ่งถ้าไปทำงานต้องใส่แต่เสื้อแขนยาวกับกระโปรงยาวถึงข้อเท้า เหอๆ เสื้อยังพอว่าแต่กระโปรงนี่จะไปหาที่ไหนได้ในเมกาล่ะ โจทย์ข้อสุดท้าย ตอนนี้ที่นี่มีแต่เสื้อกันหนาวหนาๆขายทั้งนั้น จะไปหาเสื้อใส่ที่ร้อนๆอย่างซาอุก็ยากหน่อย

แต่ถึงกระนั้น นักช็อปตัวจริงอย่างอ้อมก็ไม่พลาด ยิ่งอัดอั้นไม่ได้ช็อปมานานแล้วด้วย ยังไงก็ขอซื้อฮ่ะ ได้มาสามตัว หุหุ สองตัวแรกจากร้าน Forever 21 ตอนที่อยู่ในร้านนี้ คริสโทรมาเช็ค พอบอกว่าอยู่ร้าน Forever 21 คุณคริสอุทาน Oh Geeeezzzzz!! รู้ว่าเสียตังค์แน่ตรู ฮ่ะๆ

ตัวแรกเป็นผ้าลินิน ตัวสั้นไว้ใส่คลุมเสื้อตัวยาวข้างใน แขนคลุมข้อศอก น่าจะใส่ไปทำงานที่ซาอุได้

ตัวนี้เป็นเดรส ยาวคลุมเข่า ดูเหมือนคอลึกแต่ใส่แล้วปิดมิดชิดดี เนื้อผ้าเบาๆใส่สบายมากๆ น่าจะใส่ได้ตลอด ท้องไม่ท้องก็ตาม

สุดท้ายตัวนี้ซื้อมาเพราะมันถูกมากๆ หกเหรียญเอง

เสื้อเชิ้ตสำหรับคนท้องไว้ใส่ไปทำงาน ขนาดเบอร์เล็กสุดยังใหญ่อยู่เลย แต่ผ้าดีมากๆ ผ้าฝ้าย 100% นุ่มดี

ตอนนี้ที่หาก็คือกระโปรงยาว จริงๆที่ Forever 21 มีตัวนึง น่ารักมากๆ แต่ดันบางจ๋อยเลยคงไม่เหมาะ เคยไปลองกระโปรงยาวที่ร้านขายเสื้อคนท้องก็ไม่ไหว ตัวใหญ่มากๆ ขนาดท้องป่องเต็มที่ยังไม่รู้จะใส่ได้รึเปล่าเลย

อ้อ แล้วก็ต้องหาเสื้อตัวยาวๆไว้ใส่ขึ้นเครื่องด้วย จริงๆควรจะซื้อชุดคลุมยาวๆที่เขาเรียกว่า abaya มาไว้ใส่ตอนลงจากเครื่อง กับผ้าคลุมไหล่เอาไว้พันหัวพันคอเรียกว่า hijab แต่ไม่รู้จะสั่งซื้อทันมั้ยเนี่ย

ลูกหมาน่าร้ากกกกกกกกกกก

2007-10-30T10:35:00.000-05:00

เอารูปลูกหมามาให้ดูตามที่บอกไว้ค่ะ ถ่ายรูปเจ้าตัวน้อยทั้งหลายไว้ตั้งแต่สองอาทิตย์ก่อนแล้ว ตอนนั้นเจ้าตัวเล็กทั้งหลายเพิ่งอายุได้สองอาทิตย์ครึ่งเอง ป่านนี้คงโตขึ้นเยอะแล้ว

ทั้งหมดนี่เป็นพันธุ์ Belgian Tervuren พันธุ์เดียวกับแมดดี้ค่ะ จริงๆก็คือน้องๆต่างพ่อของแม้ดดี้นั่นเอง ครอกนี้มีทั้งหมดหกตัว ตัวเมียหมดเลย จริงๆตอนคลอดมีเจ็ดตัว แต่ตัวผู้ตัวเดียวไม่รอด

อุ้มเอาออกไปนอกบ้านเป็นครั้งแรกเลยวันนั้น

พอวางที่สนามหญ้าปุ๊บ ก็เริ่มขดตัวซุกเข้าหากันเป็นคู่ๆทันที

ปกติพันธุ์นี้ขนสีน้ำตาลและดำ แต่ครอกนี้มีตัวนึงขนสีเทาดำค่ะ

อดไม่ไหวขออุ้มหน่อย

ส่งการบ้านไก่ฉีกให้มอมแมมดู

2007-10-25T11:49:00.000-05:00

วันนี้ที่แม่โทรมากำลังโยนไก่ลงกระทะพอดีเลย ออกมาก็พอแหลกล่ายนะคะ แม่ แต่ไม่อร่อยเท่าที่แม่ทำ

ที่คิดทำเมนูนี้เพราะมีไก่เหลือจากที่ทำข้าวมันไก่ทานเมื่อวันก่อน กินไปสองมื้อแล้วชักเลี่ยน เอามาแปลงทำไก่ฉีกดีกว่า

วิธีทำง่ายมากๆ (เมนูแม่ง่ายทุกอย่างนี่นา): ถ้าใครไม่มีไก่ต้ม ก็ต้มไก่ให้สุก ฉีกเป็นเส้นๆไว้ ของอ้อมดันหั่นไว้แล้วเลยออกมาเป็นก้อนๆไม่ค่อยอร่อยเท่าไหร่ เหยาะซีอิ๊วนิดหน่อยลงไปคลุกไก่รอไว้ ซอยกระเทียม บุบๆ(หรือซอย)พริกสดตามชอบ ใส่น้ำมันนิดหน่อยในกระทะ เจียวกระเทียมพอเหลือง ใส่ไก่ ปรุงรสด้วยเกลือ น้ำตาล ให้รสออกมาเค็มๆหวานๆรสจัดหน่อย ถ้าแห้งไปเติมน้ำต้มไก่ได้ แต่ผัดให้แห้งๆเครื่องปรุงเข้าเนื้อไก่หน่อยอร่อยกว่า เสร็จแล้วใส่พริกลงไปผัดๆ ก็เสร็จแล้ว ถ้าใครชอบเผ็ดๆก็ผัดพริกไปพร้อมกับกระเทียมก็ได้ค่ะ อ้อมเองไม่ได้ใส่กระเทียมเพราะกลัวเหม็น แต่ออกมาก็อร่อยดี ที่สำคัญคือฉีกไก่ให้เป็นเส้นๆบางๆหน่อยจะอร่อยกว่า ผัดแล้วเข้าเนื้อ ของอ้อมมันหนาไปหน่อย

แถมรูปคาร์บอนาร่าที่ทำคืนก่อน อร่อยมากๆๆ กลัวไม่ได้วิตามินเลยเติมผักโขมกับเห็ดไปด้วย เมนูเรียกน้ำหนักค่ะ

แพ้ท้อง/อาการคนท้อง

2007-10-22T15:34:00.000-05:00

วันนี้ก็เข้าอาทิตย์ที่ 11 มาหนึ่งวัน แล้วค่ะ อายุครรภ์ 10 สัปดาห์เต็มแล้ว คำถามที่เจอบ่อยๆก็คือ แพ้ท้องมั้ย อ้อมเองก็โชคดีมากๆที่ไม่ได้แพ้ท้องอะไรมากมาย กินได้(เกือบ)ปกติ แต่ถ้าพูดถึงอาการคนท้องทั่วๆไป ก็มีอยู่แล้วค่ะ มาดูอาการคนท้องทั่วๆไปก่อน

อาการคนท้องในช่วงไตรมาสแรก:

absence of menstruation: ปจด.หาย แหะๆ อันนี้รู้กันอยู่แล้วเนอะ

fatigue and sleepiness: รู้สึกเหนื่อยและง่วง เนื่องจากร่างกายทำงานหนักในการสร้างรก

frequent urination: ปัสสาวะบ่อย เนื่องจากไตทำงานดีกว่าเดิมในการขับถ่ายของเสีย และมดลูกที่ขยายตัวไปกดกระเพาะปัสสาวะในระยะที่ยังขยายตัวไม่พ้นกระดูกเชิงกราน

nausea (with or without vomiting) and excessive salivation: คลื่นไส้ อาเจียน น้ำลายไหลมากกว่าปกติ เกิดได้จากหลายสาเหตุเช่น ระดับฮอร์โมน หรือความเครียดหรือความเหนื่อย ก็คืออาการที่ว่าแพ้ท้องนั่นแหละ ภาษาอังกฤษเรียกว่า morning sickness แต่จริงๆเกิดช่วงไหนของวันก็ได้

indigestion, bloating, flatulence: อาหารไม่ย่อย ท้องอืด ลมมาก เกิดจากระดับฮอร์โมนโปรเจสเตอโรนที่เพิ่มมากขึ้นไปทำให้กล้ามเนื้อทั้งร่างกายผ่อนคลายรวมไปถึงระบบย่อยอาหารด้วย ทำให้เกิดอาการท้องอืดอาหารไม่ย่อย อาการนี้อาจทำให้ไม่สบายตัวแต่เป็นผลดีกับทารกเพราะทำให้ร่างกายดูดซึมอาหารไปเลี้ยงทารกได้มากขึ้น นอกจากนี้อาจมีอาการแสบท้อง (heartburn) ด้วย ซึ่งอาการแสบท้องเกิดจากห่วงกล้ามเนื้อที่แยกหลอดอาหารกับกระเพาะคลายตัวเช่นกันทำให้น้ำย่อยไหลย้อนขึ้นไปตามหลอดอาหารทำให้แสบช่วงท้องช่วงหน้าอก

constipation: ท้องผูกจากสาเหตุข้างต้น

food cravings or aversions: อยากทานอาหารบางอย่างหรือเบื่ออาหารบางอย่าง

breast changes: หน้าอกเต็มขึ้น ใหญ่ขึ้น เจ็บคัด รอบหัวนมมีสีเข้มขึ้น รูขุมขนรอบๆหัวนมมีขนาดใหญ่ขึ้น

white vaginal discharge: มีตกขาว

slight vaginal bleeding: เลือดออกเล็กน้อย เกิดจากการสร้างรกและรกยึดตัวในมดลูก

faintness, dizziness and occasional headaches: หน้ามืด วิงเวียนศีรษะ ปวดหัวบางเวลา เนื่องจากร่างกายสร้างเลือดมากขึ้น ทำให้หัวใจและระบบหมุนเวียนเลือดทำงานหนักมากขึ้น บางทีอาจมีอาการหายใจไม่ทัน

complexion changes: การเปลี่ยนแปลงของผิวเนื่องจากฮอร์โมนทำให้เลือดสูบฉีดดีขึ้น และทำให้ต่อมน้ำมันที่หน้าสร้างน้ำมันมากขึ้น ผิวบางคนอาจดูดีเปล่งปลั่งมีน้ำมีนวล ในขณะที่บางคนอาจมีสิวขึ้น

increased appetite: หิวบ่อยขึ้น

เรียบเรียงข้อมูลจากหนังสือ: What to Expect When you're Expecting และ Mayo Clinic Guide to a Healthy Pregnancy (ขอขอบคุณเพื่อนหนอนและเติ้ลสำหรับหนังสือดีๆจ้า)

ที่เห็นทั้งหมดนี้ไม่ใช่ว่าทุกอาการจะเกิดกับทุกคนนะคะ บางคนก็แพ้ท้องมาก บางคนก็แพ้ท้องน้อย บางคนก็ท้องผูก บางคนก็ไม่ขึ้นอยู่กับอาหารที่ทานด้วย

อย่างอ้อมเอง ที่เป็นก็คือ เหนื่อยง่าย ทำอะไรนิดหน่อยก็เหนื่อยแล้ว บางทีก็มีหอบหายใจไม่ทัน (แต่เป็นไม่บ่อย) สามวันก่อนเดินตากแดดจะไปช่วยคริสกับแมรี่แอนปลูกต้นไม้กลางทุ่ง เกือบไม่รอดเป็นลมกลางทาง ดีที่ไม่เป็นมาก หลังจากนั้นเลยหายซ่าเลย ค่อยๆเดินทีละนิดเอา

อ้อมไม่แพ้ท้อง ไม่อ้วก ไม่ได้อยากทานอะไรแปลกๆ แต่สังเกตตัวเองได้เหมือนกันว่าอยากทานอาหารรสจัดๆมากขึ้น แต่ส่วนใหญ่ทานอะไรก็ไม่อร่อย ทานเผ็ดมากไม่ได้เพราะจะแสบท้อง กับช่วงอาทิตย์นี้หลังทำกับข้าวเสร็จ ทานเสร็จแล้วจะเหม็นตัวเอง แบบต้องไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อทันที แล้วก็ต้องคอยดมยาดมตราโป๊ยเซียนดับกลิ่น ฮ่าๆ บางทีถึงกับต้องเอาหยดๆที่ปกเสื้อ (ยาดมตราโป๊ยเซียนใช้ดมใช้ทาในหลอดเดียวกัน) ส่วนท้องผูกนี่ไม่เป็นเพราะพยายามทานผักผลไม้มากขึ้น ทานโยเกิร์ตทุกวัน ถ่ายดีกว่าตอนไม่ท้องซะอีก แต่ท้องอืดแน่นท้องนี่เป็นประจำถ้าทานมากไป ทานเร็วไป วิธีแก้ก็คือทานช้าๆ ทานไม่ต้องมาก และหลังทานเสร็จต้องลุกเดินหน่อย อย่าล้มตัวลงนั่งหรือนอนเลย แต่ส่วนใหญ่อ้อมจะเรอลมออกมาหมด ฮ่าๆ กินเสร็จก็จะเรอมังกรคำราม เอิ๊กๆๆๆ แล้วสบายพุง อิอิ อ้อ บางวันอ้อมก็หิวทั้งวัน แต่บางวันก็เบื่ออาหาร แต่ก็ต้องทานเพราะถ้าทานไม่พอก็มึนหัว

อ้อมฉี่ยังไม่บ่อยมาก เพิ่งมารู้สึกว่าต้องเข้าห้องน้ำบ่อยขึ้นเมื่อวานนี่เอง เข้าไปสิบกว่ารอบได้ แต่ยังดีที่ไม่ถึงกับต้องตื่นไปเข้าห้องน้ำตอนกลางคืน เพราะบางคืนก็นอนหลับไม่ค่อยสนิทเท่าไหร่ บางครั้งมันไม่สบายตัว

สุดท้ายที่เซ็งที่สุด สิวขึ้น ฮือออออออออออ จริงๆอาการนี้เป็นอาการเริ่มแรกที่มาตั้งแต่ยังไม่รู้ว่าท้องด้วยซ้ำ ตอนแรกนึกว่าไปตัดผมมาแล้วผมระหน้าทำให้สิวขึ้น ที่ไหนได้ท้องนี่เอง ยังดีที่ขึ้นอยู่ไม่กี่ที่ แค่แก้มซ้าย กับคางซ้ายขวา เยินมากๆ มันผลัดกันขึ้น เม็ดเป้งๆเลย ตอนนี้ก็ไม่แกะ ไม่ทายาอะไรทั้งนั้น ปล่อยมันไป รอยดำๆเพียบเลย แต่หน้าส่วนอื่นก็ปกติ เรียบเนียนตึงดีด้วยซ้ำ

ปิดท้ายด้วยรูปหน้าไม่ได้โบ๊ะ ไม่ได้ใช้โฟโต้เฉาะ สังเกตรอยสิวได้

ส่วนน้องหมาที่อุ้มนั่นน้องสาวต่างพ่อของแม้ดดี้ เพิ่งสังเกตหน้าลูกหมาว่าหน้าตาน่าสงสารมาก เหมือนไม่เต็มใจให้อ้อมอุ้ม ฮ่ะๆๆ

เดี๋ยวคราวหน้าเอารูปน้องลูกหมาทั้งหลายมาให้ดูค่ะ

เห่อพุงป่อง

2007-10-19T17:38:00.000-05:00

สองสามวันที่ผ่านมาเริ่มรู้สึกว่าตัวเองป่องมากขึ้น โดยเฉพาะตอนกลางคืนหลังทานข้าวเสร็จแบบท้องอืดๆ พุงจะกลมมาก

ไหนๆวันนี้แต่งตัวจะออกไปข้างนอก ไม่โทรมมากก็ขอถ่ายรูปเก็บไว้หน่อยละกัน ลากคริสออกไปข้างนอกพร้อมกับยัดกล้องใส่มือ บอกให้ถ่ายให้หน่อย พ่อคุณไม่ค่อยกระตือรือล้นมากนัก ได้รูปดีๆพอดูได้ไม่กี่รูปเองทั้งที่วิวอย่างสวยใบไม้กำลังเปลี่ยนสี

ลองกล้องอีกรอบพร้อมเก็บเกาลัด

2007-10-18T09:35:00.000-05:00

เมื่อวันเสาร์ได้ไปสวนเกาลัดของทิมมา คริสเคยไปช่วยทิมทำสวนตั้งแต่ปีแรกที่ทิมซื้อสวนแล้ว ส่วนอ้อมเพิ่งเคยไปเป็นครั้งแรก ทิมพาครอบครัวไปช่วยกันเก็บเกาลัดขาย ส่วนอ้อมกับคริสไปช่วยเหมือนกัน ช่วยเก็บกลับมากินเอง หุหุ

ต้นเกาลัด

ลูกเกาลัดแบบไม่มีเมล็ดแล้วที่ต้น

ปกติจะหล่นลงมาทั้งลูก เปลือกนอกที่เป็นขนๆนั่นแข็งมาก ตำมือเจ็บ

หล่นตามพื้นรอบๆต้น

ลูกนึงมีเกาลัดประมาณ 3-5 ลูก

เวลาเก็บก็ต้องเก็บลูกที่หล่นๆตามพื้น ถ้าไม่ได้ใส่ถุงมือก็ต้องใช้เท้าเขี่ยให้ลูกเกาลัดหลุดจากเปลือกหนามแข็งๆ แล้วค่อยเก็บ

สองพ่อลูกทิมกับแซมช่วยกันเก็บ

เก็บเป็นถังๆไป ขายเป็นถังๆละ $28 ถ้าจ้างเขาเก็บก็ต้องหักค่าเก็บถังละ $10

ตอนนี้รู้แล้วว่าทำไมเกาลัดถึงแพง มันต้องเก็บด้วยมืออย่างนี้นี่เอง ไม่มีเครื่องจักรช่วยค่ะ ตอนนี้จะซื้อเกาลัดทานก็ไม่ต้องเสียดายตังค์แล้ว แต่คงไม่ต้องซื้อไปอีกนานเพราะเก็บมาทานเองตั้งสองสามโลแน่ะ เอามาอบในเตาอบทานเอง ไม่หอมเหมือนคั่วในกระทะแต่ก็อร่อยใช้ได้ค่ะ

จบเรื่องเกาลัดก็ลองกล้องกับนางแบบคนเดิมอีก แม้ดดี้นั่นเอง เอาไปวิ่งเล่นที่สวนด้วย ทำตัวดีมากๆ ไม่วิ่งหนีไปไกลจากอ้อมและคริสเลย เรียกเมื่อไหร่ก็มา ตอนนี้เลยวางใจปล่อยไปข้างนอกได้มากขึ้น

ทำหน้าน่ารัก

Huh? Are you talking about me?

หาวววววววววววววววว

กลับมาทำสวย

ลองกล้องใหม่แบบเหนื่อยๆ

2007-10-09T11:07:00.000-05:00

เมื่อกี้เพิ่งทานก๋วยเตี๋ยวหมูไปหนึ่งชาม ตอนนี้เลยพอมีแรงมานั่งเขียนได้ ช่วงนี้เบื่ออาหาร(ฝรั่ง)มากขนาดไม่อยากดู Food Network แต่ยังดีที่ทานทุกอย่างได้ถ้าหิวพอ แถมหิวบ่อยมากเลยด้วย ก็พยายามทานๆเข้าไปแต่น้ำหนักยังไม่ขึ้นเท่าไหร่ หน้าอกเริ่มตู้มขึ้นมาอีกนิด เสื้อชั้นในทั้งหลายที่มีอยู่ก็ดันมีแต่แบบ push up ดันสุดฤทธิ์ ตอนนี้ก็เลยเกิดอาการอึดอัดเล็กน้อยเวลาใส่ คาดว่าคงต้องไปหาซื้อแบบธรรมดามาใส่สักสองสามตัว รู้สึกกว่ารายจ่ายจะเริ่มมาเรื่อยๆ

พูดถึงรายจ่ายก็นึกถึงเรื่องช็อปปิ้งที่ชอบ ตอนนี้ก็ตัดใจไม่ซื้ออะไรทั้งนั้นแหละ เพราะว่ารอซื้อพวก maternity wear ทีเดียว (แต่จริงก็มีเสื้อปลายบานๆตามเทรนด์อยู่หลายตัวเมือนกัน เอามาใส่ได้สบายๆ) ตอนที่ไปโคลัมบัสก็ไปยืนน้ำลายหกอยู่หน้ากางเกงยีนส์ทั้งหลายใน Filene's Basement ฮือ พวก premium jeans ทั้งหลายลดแล้วเหลือไม่ถึงร้อยเหรียญเลย อยากได้มากๆๆๆๆ แต่ก็ติดขัดด้วยไม่รู้ว่าซื้อมาจะได้ใส่รึเปล่านี่แหละ อดเลย

แต่มีของที่ทุ่มทุนซื้อไปแล้วอย่างนึงที่ทำให้ต้องอดใจไม่ซื้ออย่างอื่นอีกค่ะ อิอิ หลังจากขายรถได้เมื่ออาทิตย์ที่แล้วก็ไปถอยกล้อง Digital SLR มาเรียบร้อยแล้ว สรุปว่าซื้อคุณนิกร Nikon D80 มา ตอนจ่ายเงินนี่มือไม้สั่นไปหมด ไม่เคยซื้ออะไรแพงอย่างนี้มาก่อนในชีวิตเล้ย แต่งานนี้คริสสนับสนุนเจตนาเดิมของอ้อมที่ว่าอยากได้กล้องดีๆมาไว้ถ่ายรูปลูก คิดไว้ตั้งแต่ยังไม่รู้ว่าจะท้องเมือไหร่เล้ย จนท้องเข้าจริงๆก็เลยซื้อซะก่อนมีลูกแล้วจะต้องเอาตังค์ไปซื้อผ้าอ้อมของเล่นลูกหมด

แต่ปรากฏว่าตั้งแต่ซื้อกล้องมา ดันไม่มีแรงค่ะ เหนื่อยๆเพลียๆทั้งวันเกือบทุกวัน ก็เลยยังไม่ได้ลองกล้องใหม่ซักที จนเมื่อวันอาทิตย์ อยู่บ้านเฉยๆ ทีวีก็ไม่มีอะไรให้ดูเลยแกะเอากล้องออกมาลองเล่นจนได้ ลองแบบเหนื่อยๆ ถ่ายอยู่แต่ใน sun room ที่บ้านนั่นแหละ

ผลก็คือชอบค่ะชอบ แค่ถ่ายโหมด auto ทุกอย่างรูปก็ออกมางามแจ่มแล้ว ฮ่าๆ ไม่ต้องปรับอะไร ยิงๆไปก็ออกมาดี ฮ่ะๆ พยายามลองปรับ aperture ดูเหมือนกัน แต่ออกมาไม่ดีเท่าไหร่ ลองได้แป๊บเดียวก็เก็บเข้ากล่องไปก่อน หมดแรง ไว้ต้องหาข้อมูลหาความรู้เพิ่มเติมอีกมาก

ลองดูรูปเล่นๆไปก่อน เริ่มจากถ่ายของแต่งบ้านใกล้ๆตัว

แก้วใส่เทียน votive

ดอกไม้หิน

เทียน

ลูกบิดประตู

แล้วก็หา subject ต่อไป จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก Maddie ชอบทำหูตูบเวลาถูกถ่ายรูปทุกทีเลย

ทำชายตาเล่นกล้องนิดๆ

ทำหูตูบ ดูหัวล้านเชียว ลูกสาวชั้น

อ้อนสุดฤทธิ์ เกาพุงหน่อยค่า ยอมแล้ว

รูปนี้เบลอค่ะ หลุดโฟกัส แต่ชอบ

ทั้งหมดนี่ถ่ายด้วยการขยับตัวในรัศมีไม่เกิน 2 เมตรจากโซฟา ฮ่ะๆ ไว้อากาศใสๆดีๆเมื่อไหร่ (และอ้อมไม่เหนื่อยมาก)จะลองถ่ายรูปแมดดี้ข้างนอกบ้านดู

First Ultrasound...รักแรกพบ

2007-10-05T13:40:00.000-05:00

เมื่อวานนี้ไปหาหมอเป็นครั้งแรกค่ะ ปกติจะนัดพบหมอได้ก็ตอนที่เข้าอาทิตย์ที่ 8 ไปแล้ว อ้อมโทรไปนัดตั้งแต่สองอาทิตย์ที่แล้วแล้วล่ะ หมอชื่อ Dr. Samson ประจำอยู่คลินิคใกล้โรงพยาบาลในเมืองนี่เอง นัดไว้บ่าย 2:45 ก็ไปก่อนเวลานัดแป๊บนึง เผื่อต้องมีกรอกเอกสารก่อน ที่ไหนได้ ไม่ต้องกรอกอะไรมากเลย รอกันเงก กว่าจะได้เข้าไปวัดความดันชั่งน้ำหนักก็ปาเข้าไปครึ่งชม.แล้ว คริสชักเริ่มหงุดหงิด เพราะว่าจะไปดูเบสบอลต่อ กลัวไปดูเบสบอลช้าไป พอคริสหงุดหงิด อ้อมก็เริ่มหงุดหงิดบ้าง ฮ่ะๆ คือหงุดหงิดที่คริสหงุดหงิด ทำไงได้อ่ะ ก็ต้องรอนี่นา นัดไว้แล้ว แถมเมื่อวานก็รู้สึกแย่ที่สุดเท่าที่ผ่านมา ทานอะไรไม่ลงเท่าไหร่ เพลียมากๆ

พอชั่งนน.วัดความดันเสร็จก็ออกไปนั่งรออีกเกือบครึ่งชม. -_-" พยาบาลก็มาเรียกให้ไปที่ห้องอัลตราซาวนด์ บอกให้อ้อมถอดช่วงล่างออกซะ อ้อมก็ยังงงๆ ทำหน้าเอ๋อๆ เขาก็บอก นี่ทำ vaginal ultrasound ไง อ๋อ เข้าใจแล้วค่ะ ถอดก็ถอด ขึ้นนั่งบนเก้าอี้ขาหยั่งเรียบร้อย มีกระดาษให้คลุมตักก็เอามาคลุมซะ รออออออออออออออไปอีกสิบนาที ตอนนั้นหงุดหงิดเองแล้วค่ะ ทำไมมันช้าอย่างนี้วะ รอไปกระดิกเท้าไป สุดท้ายหมอก็มา ถามนู่นนิดนี่หน่อย พอเป็นพิธี แล้วก็บอกว่าจะละเลงเจลล่ะนะ อ้อมก็ปากดีอุตส่าห์ถามว่า เย็นมั้ยนั่นน่ะ (เห็นเจลมันสีฟ้าๆใสๆเหมือนยาสีฟัน นึกว่าจะเย็นแบบมิ้นท์ๆ กร๊ากกกกกกกก) หมอบอกไม่ พยาบาลข้างหลังแอบขำ หุหุ หมอก็ถามว่าครอบครัวมีประวัติมีแฝดมั้ย อ้อมก็บอกว่ายายมีน้องแฝด หมอก็ปล่อยมุขบอกงั้นเอา triplets เลยละกัน ฮ่ะๆ พูดเสร็จแล้วหมอก็สอดเครื่องอัลตราซาวนด์เข้าไปส่องมดลูกดู อ่ะ เจอแล้ว แล้วก็บอกพยาบาลให้ไปเรียกคริสเข้ามาดูด้วยกัน

นี่คือที่เห็นค่ะ สรุปว่าคนเดียว มิใช่แฝดนะ

หมอก็ชี้ให้ดูว่าตัวเด็กอยู่ที่ไหน แล้วก็ชี้ให้ดูหัวใจที่เต้นตุบๆๆๆๆ ฮู้ว์ มหัศจรรย์จริงๆ รู้สึกตื้นตันแต่ไม่ได้ร้องไห้นะคะ หลังจากนั้นหมอก็ขยับอีกให้ได้เห็น yolk sac ด้วย

หมอบอกว่าดูดีมากๆ แกพึมพำๆว่า "Beautiful, beautiful yolk sac" (หมอแก่แล้ว เป็นคนฟิลิปปินส์) คริสก็ถามว่าหมายความว่าไง แกก็บอกว่าดูกลมสมบูรณ์ดี ไม่ใช่รูปร่างแปลกๆ อย่างนั้นน่าเป็นห่วง yolk (ก็ไข่แดงอ่ะนะ) เป็นตัวให้อาหารทารกก่อนที่ placeta หรือ รก จะทำหน้าที่แทน

หลังจากดูอัลตราซาวนด์เสร็จ ก็คุยกับหมอต่ออีกนิดหน่อย ถามเรื่องต่อไปนี้

เรื่องเอ็กซเรย์ปอดก่อนรู้ว่าท้อง: ไม่มีปัญหา dose รังสีต่ำไม่เป็นอันตราย
เรื่องวิตามิน: หมอสั่งให้ใหม่ โดนดุอีกเล็กน้อยว่าไม่ได้ทาน folic acid เตรียมตัวก่อนท้อง (ก็มันไม่ได้ตั้งใจจะท้องนี่คะ) แต่หมอบอกว่า Better late than never. อ้อมก็หามาทานตั้งแต่รู้ว่าท้องอ่ะนะ
เรื่องนั่งเครื่องบิน: ไม่มีปัญหาอีกเช่นกัน บินได้
เรื่องยา: หมอห้ามทานยาทุกชนิดช่วงนี้ ต้องรอไปจนหลัง 12 อาทิตย์แล้วถึงจะทานยาที่ขาย over the counter ได้

สรุปว่าตอนนี้ อายุครรภ์ 7 สัปดาห์ 6 วัน (นับจากวันสุดท้ายที่ประจำเดือนมา ทั้งหมด 40 สัปดาห์กว่าจะคลอด) กำหนดคลอด 17 พฤษภา 2551 เจ้าค่ะ อ้อ น้ำหนักอ้อมอยู่ที่ 109 lbs. ก็ประมาณ 49.5 กิโล ยังไม่ขึ้นเท่าไหร่เลย

ถ้ายังไม่เดินทางไปซาอุ ก็ต้องนัดหมออีกรอบตอนอาทิตย์ที่ 13 แต่ตอนนี้คาดว่าอีกไม่เกินสองอาทิตย์ได้เดินทางแน่นอน

หลังจากหาหมอเสร็จ คริสก็รีบบึ่งรถไปคลีฟแลนด์เพราะซื้อตั๋วเพลย์ออฟเกมแรกได้จาก ebay คืนก่อน ขับไปก็หงุดหงิดไปเพราะรถเยอะ กว่าจะหาที่จอดรถได้อีก หงุดหงิดกันไปทั้งคู่ ไอ้ที่ตื้นตันใจได้เห็นลูกเป็นครั้งแรกหายหมด ฮ่ะๆ แต่สุดท้ายก็ได้เข้าไปนั่งในสนามก่อนเริ่มแข่งจนได้ คนเยอะมากๆ เชียร์กันสนั่น เกมแรกนี้อินเดียนส์ชนะแยงกี้ส์ไป 12-3 สะใจมากกกกกกกกกกกกก (แต่ก็เหนื่อยนะ ดูแบบเหนื่อยๆ เฮแบบเพลียๆ) คืนนั้นกลับถึงบ้านก็คลานขึ้นเตียงเลยค่ะ

อัพเดทซักนิด

2007-10-01T14:46:00.000-05:00

เรื่องไปซาอุ: หลังจากแจ้งนายจ้างทางนั้นไปว่าท้อง แล้วก็ถามเขาว่าจะมีผลอะไรกับสัญญาจ้างงานรึเปล่า เขาก็ตอบกลับมาว่า ไม่มีปัญหา ทำงานไหวก็ไปทำ โอเคไปหนึ่งเรื่อง เรื่องที่สองที่ถามเขาก็คือเรื่องโรงพยาบาลที่นั่น เขาก็ให้คนอเมริกันที่มีประสบการณ์แฟนเพิ่งคลอดลูกหมาดๆ เขียนเล่าถึงประสบการณ์ของเขามาให้อ่านอย่างยาว น่ารักมากๆ สรุปได้ว่าถ้าอยากคลอดฟรีก็ไปเข้าโรงพยาบาลรัฐ แต่ถ้าอยากได้บริการดีๆเหมือนที่อเมริกาก็เข้าโรงพยาบาลเอกชน สามีสามารถเฝ้าไข้ได้อะไรอย่างนี้ ก็โล่งใจไปอีกหนึ่งเรื่อง วันนี้ก็เลยส่งเอกสารไปทำวีซ่าไปซาอุเรียบร้อยแล้วจ้า ไม่รู้เมื่อไหร่ถึงจะได้วีซ่า แต่ก็ไม่เป็นไร ไม่รีบ ถ้าเขาให้ไปอาทิตย์หน้าล่ะ ซวยเลย ยังไม่ได้เริ่มเก็บของอะไรทั้งนั้น แต่ยังไงคาดว่าไม่น่าเกินสองสามอาทิตย์นี้แน่นอน

เรื่องท้อง: ก็ยังท้องอยู่ ฮ่าๆ จะว่าแพ้ท้องรึเปล่าก็ไม่รู้ มันมาเป็นพักๆ บางวันก็หิวบ่อยมากๆ กินได้ทั้งวัน แต่พอมาช่วงสองสามวันที่ผ่านมา เบื่ออาหารมากๆ ทานอะไรก็ไม่อร่อย จากที่แต่ก่อนทานได้ทานดี ตอนนี้เห็นอาหารฝรั่งแล้วเบื่อ ไม่อยากทานเลย ก็เลยต้องทำอาหารไทยทานเอง โคตรเซ็ง วันๆทำกับข้าวทั้งวัน ทำเช้าล้างจานเสร็จ เดี๋ยวทำอีกแล้ว แล้วตอนกินก็ใช่ว่าอร่อยนะ แต่กินลงดีกว่าอาหารฝรั่ง ดีที่ไม่มีอ้วก คือกินอะไรก็กินได้แต่มันไม่อยากมากเท่านั้นเอง เดี๋ยวนี้ก่อนนอนก็ต้องพยายามทานเข้าไปเยอะๆ ไม่งั้นจะตื่นขึ้นมาหิวซกตอนกลางดึก พยายามกระเดือกนมถั่วเหลืองก่อนนอนด้วย สงสัยต้องหัดทานนมจืดให้เป็น แค่คิดก็แหวะแล้วอ่ะ ทานนมไม่เป็น ไม่ชอบกลิ่น แต่ขนาดบ่นๆเรื่องกินอย่างนี้ ตอนนี้พุงก็ป่องเรียบร้อยแล้ว เอ เขาว่ากว่าจะโชว์คงอีกหลายอาทิตย์ นี่ไม่ทันไรพุงป่องแล้ว หุหุ ทีหน้าอกไม่ยักกะโตตามพุง ฮ่าๆ แค่ขยับจากคัพ AAA เป็น AA กร๊ากกกกกกกกก คริสบอกว่ายังไม่ค่อยรู้สึกว่าจะเป็นพ่อคน อ้อมก็ว่าต้องรอให้หน้าอกอ้อมใหญ่ตู้มขึ้นมาก่อนรึไงถึงจะรู้สึก เอิ๊กๆๆ

วันพฤหัสนี้มีนัดหาหมอเป็นครั้งแรกค่ะ เห็นว่ามีอัลตร้าซาวนด์ด้วย ก็คงจะได้รู้อายุครรภ์และกำหนดคลอดที่แน่นอน อ้อมก็ว่าจะเตรียมคำถามไปถามหมอหน่อย เรื่องวิตามิน เรื่องเดินทางด้วย ได้ความว่าไงแล้วจะมาบอก

เรื่องอินเดียนส์:(ใครอยากรู้กัน ฮ่าๆ) อินเดียนส์ได้เข้ารอบ playoff แล้ว วู้ฮู้!! สองอาทิตย์ก่อนอ้อมไปดูเบสบอลมาสามรอบ วันจันทร์ พุธ เสาร์ อินเดียนส์ชนะสองเกมแรก ดันแพ้วันเสาร์ แต่วันอาทิตย์ชนะ ทำให้ได้แชมป์ central division ของ American League มาครอบครอง เพลย์ออฟเริ่มวันพฤหัสนี้ ไม่มีปัญญาไปดูเพราะตั๋วขายหมดไปแล้ว ที่มีขายก็แพงมากๆ ใบละร้อยกว่าเหรียญขึ้นไป ดูอยู่กับบ้านแล้วกัน สนุกจังตังค์อยู่ครบ

แถมรูปที่ถ่ายเมื่อวันเสาร์ หน้า bobble head ยักษ์ของสถานี TBS ที่จะได้ลิขสิทธิ์ถ่ายทอดสดเพลย์ออฟ

โปรดสังเกตความอวบของแขนอ้อม

ส่วนรูปนี้คนของสถานีถ่ายให้ โหลดมาจากเว็บ

ปิดท้ายด้วยรูปอาหารเกาหลีที่ไปทานมาที่ Columbus เมื่อวันเสาร์ ไปโคลัมบัสตั้งแต่วันศุกร์เพราะกะจะไปดู air show วันเสาร์ ปรากฏว่าเจฟฟ์ดันมีงานปาร์ตี้ที่บ้านคืนวันศุกร์ถึงดึก วันเสาร์ก็เลยตื่นสาย อดไปดูเครื่องบิน ยังดีได้ไปหาอะไรอร่อยๆทาน

ตอนทานก็อร่อยดี แต่ทานไม่ได้มากนักที่ร้าน แต่เก็บกลับมาทานมื้อเย็นได้อีกมื้อ ดีกว่ากินอาหารฝรั่ง

Eating for two @ Thyme Restaurant

2007-09-22T14:54:00.000-05:00

สืบเนื่องจากตอนเดิม หลังจากที่รู้แล้วว่าท้องตอนเย็นวันอังคาร ก็ไปทานดินเนอร์ฉลองวันเกิดอ้อมกันที่ร้าน Thyme อยู่ในเมือง Medina ขับรถไปจากบ้านก็ซักชม.นึงได้มั้ง ที่ไปร้านนี้เพราะแมรี่แอนเป็นเพื่อนกับแม่ของเชฟเจ้าของร้าน ทำนองว่าร้านออกแนวหรูๆหน่อย เช็คดูเมนูในอินเตอร์เน็ตแล้วก็น่าทานดี

จริงๆวันอาทิตย์ก่อนที่จะรู้ว่าท้องเนี่ย อ้อมวีนใส่คริสไปเรื่องไปทานข้าวฉลองวันเกิด คือคริสบอกว่าจะพาไปทานข้างฉลองกันสองคนคืนวันอาทิตย์เพราะวันจันทร์จะไปดูเบสบอล ปรากฏว่าวันอาทิตย์ พ่อคุณตื่นมาทำสำออย ป่วยเพลีย ปวดหัว ทั้งๆที่หวัดก็ไม่ได้เป็น แล้วก็ทำลืมไปเลยว่าจะพาอ้อมออกไปทานข้าว ไม่มีบอกอะไรทั้งนั้นว่า เออ วันนี้ไม่ค่อยสบายเดี๋ยวพาไปวันหลัง งานนี้อ้อมก็งอนสิคะ ร้องห่มร้องไห้ ทำตัว sensitive มาก สุดท้ายคริสก็เลยโทรไปจองโต๊ะสำหรับวันอังคารจนได้ ฮ่าๆ ตอนนี้มานึกๆดู ปกติตัวเองไม่ขี้ใจน้อยอย่างนั้นนะ สงสัยเพราะท้อง ฮ่าๆๆ

ต่อเรื่องกิน ไปถึงที่ร้านเร็วหน่อย ประมาณ 6 โมงเย็น ร้านไม่หรูเท่าที่คิดแต่ก็ดีเพราะไม่ได้แต่งหรูไปอยู่แล้ว นั่งปุ๊บก็สั่งเครื่องดื่มก่อน คริสสั่งกินเนส อ้อมขอน้ำเปล่า ฮือ ตอนสาวเสริฟเอาเบียร์มาเสิร์ฟคริส เธอถือมาเป็นขวดแล้วก็ถามว่าจะให้รินใส่แก้วมั้ย คริสก็บอกรินสิ คุณเธอก็คว่ำขวด 180 องศา เทเบียร์พรวดๆๆๆลงแก้ว อ้อมกับคริสมองด้วยความงงปนสยอง ตาค้างเลย แง้ เทอย่างนี้เสียเบียร์หมด แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรหรอกค่ะ จากนั้นก็สั่งอาหารมาทานกัน มื้อนี้ไม่มีอั้น สั่งแหลก โดยเฉพาะอ้อมที่ถือว่าต้องทานเผื่อสอง ฮาาาาาาาาาาา

เริ่มจาก appetizer ก่อน อย่างแรกที่มาก่อนเลย ไม่ต้องสั่งก็คือซุปมะเขือเทศที่ทางร้านเสิร์ฟให้ทุกคนทุกโต๊ะ รสชาติเข้มข้นมากๆ หอมมะเขือเทศและกลิ่นก็ออก smoky จริงๆ เนยก้อนกลมๆที่เห็นนั่นมากับขนมปังที่หอมสุดๆ ลืมถามเขาว่าขนมปังใส่อะไร คิดว่าอาจจะเป็น lavender คริสเอาจิ้มทานกับซุปมันฝรั่งของตัวเอง โคตรอร่อย ส่วนอ้อมอยากทานผักก็เลยสั่งสลัดแอสพารากัส รู้สึกน้ำสลัดจะใส่ truffle ด้วย อร่อยอีกแหละ น้ำสลัดเข้มข้นแต่ไม่เค็มไม่หวานไม่เปรี้ยว มันมันๆดี

จานหลักของอ้อมเป็นปลาทอด มากับเกี๊ยวไส้ลอปสเตอร์กับครีมชีสสองตัว ส่วนใต้ปลาเป็นผักต่างๆ ปลาสดดีจริงๆ ไม่แห้งด้วย ปรุงรสมากำลังดี ทานได้เรื่อยๆ ส่วนเกี๊ยวทอดนั่นเหมือน crab rangoon ที่ทานตามร้านจีน แต่อร่อยกว่าเยอะนะ ส่วนจานหลักของคริสเป็นสเต้ก เสิร์ฟมากับทาร์ตหอมใหญ่กับบลูชีสและแครอทสามสี (ไม่รู้เห็นมั้ยในรูป มีสีส้ม สีเหลือง และสีขาว) อ้อมชิมทุกอย่างแล้ว อร่อยมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เนื้อก็นุ่ม หอม ซอสสุดยอดดดดดดดดด ส่วนทาร์ตก็หวานหอมใหญ่แต่ตัดรสด้วยความเค็มแบบเข้มข้นสุดๆของบลูชีส กินกันเรียบค่ะ

สุดท้ายก็ของหวาน

ตอนแรกว่าจะสั่งอย่างเดียวเพราะจุกแล้ว แต่ถามไปถามมาเอามาสองอย่างละกัน แครมบรูเล กับช็อคโกแล็ตเค้ก อ้อมชอบช็อกโกแล็ตเค้กมากกว่าเพราะมันเข้มข้น เค้กยังเป็นซอสข้นๆอยู่ข้างใน ทานกับไอติมวานิลลาและซอสผลไม้รสเปรี้ยวๆ เลิศมาก (ตอนนี้ก็ยังฝันถึงอยู่) ส่วนแครมบรูเลก็อร่อยแบบแครมบรูเล หน้าเป็นน้ำตาลไหม้กรอบๆหอมๆ ตัวคัสตาร์ดไม่หวานจัด ทานกับผลไม้เปรี้ยวๆตัดรสหน่อย อร่อยมาก

สรุปว่ามื้อนี้กินกันเต็มที่ รวมระยะเวลาในการทานมื้อนี้สองชม.กว่า ฮาาาาาาาา ไม่เคยนั่งร้านอาหารที่ไหนนานเท่านี้มาก่อน อาหารก็ไม่ถูกแต่ก็ไม่แพงเลย appetizers กับของหวานนี่ไม่เกิน 5-7 เหรียญ ส่วนจานหลักก็แพงหน่อย มีตั้งแต่สิบกว่าไปจนถึงยี่สิบกว่าเหรียญ แต่อ้อมว่ายังไงก็ถูกกว่าไปทานอาหารระดับนี้ตามเมืองใหญ่ๆมาก ทานอาหารที่รู้ว่าพิถีพิถันปรุงรสมาแบบนี้ รสชาติเข้มข้น (concentrated) แบบนี้แล้วทำให้รู้ว่าร้านทั่วๆไปที่เคยทานมาอ่ะ คนละชั้นจริงๆ

Life can take unexpected turns sometimes.

2007-09-19T19:24:00.000-05:00

ไม่รู้จะเกริ่นยังไงดี ช่วงนี้ชีวิตมีแต่เรื่องให้ตื่นเต้น

เริ่มมาจากตั้งแต่กลับจากคอสตาริก้า อ้อมกับคริสก็เริ่มร่อน CVs หางานกันอย่างจริงจังเพราะตอนนั้นแน่นอนแล้วว่าพ่อคริสจะขายบริษัทและคริสเองก็ไม่อยากรับช่วงต่อ ก็ได้เวลากลับมาหางานสอนภาษาอังกฤษทำกัน ตอนนั้นดูๆศึกษาข้อมูลไปเรื่อยก็เห็นว่างานที่จ่ายดีและสวัสดิการดีที่สุดจะมาจากแถบ Middle East เงินเดือนดีกว่าในอเมริกา ญี่ปุ่น หรือ เกาหลี (เมืองไทยไม่ต้องไปเทียบ) แถมภาษีก็ไม่ต้องเสีย มีบ้านให้อยู่พร้อม เรียกว่าถ้าได้ทำงานที่นั่นก็เก็บตังค์กันแบบเนื้อๆ ก็เลยส่ง CVs ไปหลายๆมหาวิทยาลัยแถบนั้น ตอนแรกอ้อมก็ไม่อยากไปเท่าไหร่เพราะรู้ว่าเป็นผู้หญิงอยู่แถบนั้นลำบากแน่ๆ แต่สุดท้ายหลังจากลองเปรียบเทียบกับที่อื่นๆแล้ว แถบนั้นก็ดีกว่าจริงๆ แถมอย่างอ้อมไม่ใช่ native speaker ก็หางานสอนในเกาหลีไม่ได้ด้วย ก็เลยหยวนๆไป สมัครก็สมัคร ปรากฏว่าได้ตอบรับมาแน่นอนสองที่ ทั้งคู่อยู่ในซาอุดิอารเบีย ลองอ่านทบทวนข้อเสนอที่เขาให้มาแล้วก็ตกลงตอบรับไปกับสถาบันที่ดูดี ดู professional มากกว่า กะว่าจะไปทำที่ซาอุซักปีสองปีให้มีประสบการณ์การสอนในแถบนั้นแล้วค่อยหาทางย้ายไป UAE ที่น่าจะอยู่ง่ายกว่าเยอะ ตอนนั้นก็กะเต็มที่ว่าจะไปหาประสบการณ์ใหม่ๆ แถมซาอุก็ใกล้ยุโรป ใกล้แอฟริกา ใกล้เมืองไทย ปีนึงได้หยุดร่วมสองเดือน คงเที่ยวกันเพลิน คึกคักกันมากๆ เลือดนักเดินทางเดือดพล่านกันทั้งคู่ เราจะเที่ยวให้ครบทุกทวีป จะไปดู World Cup ที่แอฟริกาใต้ จะไปยุโรป กลับบ้านได้ทุกปี ฮ่าๆ

พอเซ็นตอบรับ job offers ไปเสร็จก็เริ่มเดินเรื่องทำวีซ่า ส่วนหนึ่งของการขอวีซ่าก็ต้องไปตรวจร่างกายด้วย ในส่วนของอ้อมก็มีต้องทำ pregnancy test ก็ไม่ได้คิดอะไร เพราะปล่อยมานานแล้วก็ไม่เห็นท้องซักที คิดเอาเองว่าเราคงเป็นพวกท้องยากเพราะปจด.ไม่เคยมาตรงเวลาเลยซักครั้ง ที่ไหนได้อาทิตย์นึงผ่านไป เช้าวันจันทร์ที่ 17 วันเกิดตัวเองพอดี คุณพยาบาลโทรมาบอกว่า เอ่อ...สงสัยจะท้อง ให้มาตรวจเลือดเพิ่มด้วย เขาก็บอกแบบเกรงใจๆเรานิดหน่อยเพราะเขารู้ว่าเรามีแพลนจะไปซาอุ ก็คงคิดว่าเราไม่ได้อยากมี ตอนแรกอ้อมก็คริสก็อึ้งกันไปทั้งคู่ คือก็ดีใจ แต่ถามว่า timing มัน perfect มั้ย ก็ไม่ แต่วันนั้นอ้อมก็ยิ้มหน้าบานไปทั้งวันล่ะนะ โทรไปบอกแม่กับพ่อด้วย วันนั้นไม่ว่างไปที่โรงพยาบาล แถมเย็นนั้นก็ไปดูเบสบอลอีก แต่ได้แต่ดมเบียร์ ฮ่าๆ อดดื่มค่ะ ให้คริสดื่มแทนไป

พอวันอังคารก็ไปตรวจที่โรงพยาบาลตอนบ่าย (ไม่ได้รีบร้อนเล้ย) แล้วก็โทรไปถามผลหลังจากนั้นสองชม. ตอนรอคุณพยาบาลหาผลให้ใจเต้นตุบตับๆรู้สึกว่ารอนานมากกกกกกกกกก สุดท้ายเขาก็บอกมาแบบเกรงใจๆอีกแหละว่า It's positive. อ้อมได้ยินเสียงเขาอ่อยๆ ก็บอกไปว่า เฮ้ย ไม่เป็นไร เขาก็ถามว่าแล้วยังจะไปซาอุอยู่รึเปล่า อ้อมก็บอกว่า We'll see. แล้วก็ขอบอกขอบใจเขาไป พยายามให้เขารู้ว่า เฮ้ย นี่ข่าวดีนะ เราดีใจจริงๆ หันไปบอกคริส คริสก็ดูมึนๆ อ้อมต้องบอกว่าโยนบุหรี่ทิ้งไปเดี๋ยวนี้แล้วมากอดเมียหน่อย ฮ่าๆ เย็นนั้นก็ไปทานดินเนอร์ฉลองวันเกิดกันเต็มคราบ ฉลองเรื่องท้องไปด้วยแบบงงๆ คริสบอกว่ายัง overwhelmed อยู่

แถมอีกนิด ที่ว่าแปลกก็คือ ก่อนหน้าที่จะตอบรับเรื่องงานไป ก็ลองปรึกษาหมอดูที่เมืองไทยดู หมอชื่อหมอพีร์ แพรว รุ่นน้องที่โรงเรียนที่เผอิญได้รู้จักกันออนไลน์แนะนำมา ปกติอ้อมไม่เคยดูดวงเพราะไม่ได้เชื่อเรื่องอย่างนี้เท่าไหร่ ดวงเราจะเป็นอย่างไรก็ขึ้นอยู่กับกรรมเรามากกว่า แต่พอได้อ่านข้อเขียนของหมอพีร์ก็รู้สึกว่าหมอพีร์ไม่ได้ดูดวงแบบงมงาย ก็เลยโทรไปปรึกษาหมอพีร์ดู

อย่างแรกที่ถามก็คือเรื่องงาน ถามว่าจะได้งานมั้ย หมอพีร์บอกว่าดวงเรื่องงานมีอยู่แล้ว อยู่ที่จะทำหรือไม่เท่านั้น ซึ่งก็ตรงเพราะตอนนั้นได้ job offers มาเรียบร้อยแล้ว แต่ยังไม่ได้ตอบรับ จริงๆตอนนั้นมีอีกมหาวิทยาลัยที่คูเวตก็ติดต่อมาด้วยแล้วก็หายไป ก็เลยถามหมอพีร์ด้วยว่ามีโอกาสได้งานที่ึคูเวตมั้ยเพราะอยากไปทางนั้นมากกว่า หมอพีร์บอกว่ายาก ซึ่งก็จริงอีกเพราะส่งเอกสารไปเพิ่มทุกอย่างตามที่เขาขอมาตั้งนานแล้วก็ยังไม่ได้อะไรตอบกลับมาอีกเลย

หลังจากนั้นก็ถามเรื่องทั่วๆไปอีก ไม่ได้ลงลึกมากแต่หมอพีร์บอกว่าดวงอ้อมเป็นดวงไกลบ้าน ไม่น่าจะได้กลับไปอยู่เมืองไทย แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะกลับไม่ได้นะ ดวงของทั้งอ้อมและคริสเป็นดวงชีพจรลงเท้่า กว่าจะได้ลงหลักปักฐานที่ไหนก็อายุปาเข้าไป 36 โน่น และก็เนื่องจากว่าดวงไม่อยู่กับที่กับทางก็ต้องระวังเรื่องเก็บเงินเพราะจะมีค่าใช้จ่ายบ้ายเบี้ยรายทางเยอะ

อีกเรื่องที่ถามก็คือเรื่องลูก ถามว่าจะมีเมื่อไหร่ หมอพีร์บอกว่าดวงจะมีลูกตอนอายุ 32 ถ้ายังไม่อยากมีให้ป้องกันดีๆ อ้อมก็ถามอีกว่าถ้าไม่มีตอน 32 แล้วจะมีตอนไหน หมอพีร์ก็บอกว่าตอนอายุ 34 ก็โอเค ตอนนั้นก็กะว่า เออ เดี๋ยวปจด.มาเดือนกันยาแล้วเริ่มทานยาคุมอีกดีกว่า เพราะยังไงก็ยังไม่อยากมีลูกจนกว่าเรื่องงานเรื่องย้ายไปอยู่ซาอุจะลงตัว แถมยังอยากเที่ยวอีกสักปีสองปีด้วย ที่ไหนได้ โป๊ะเชะ ป๊อกช่าป๊อกมาก เช้าวันเกิดอายุครบ 32 ได่โทรศัพท์จากหมอพอดี ฮ่าๆ ดวงหนอดวง

ตอนแรกที่เก็บเรื่องซาอุไว้ไม่บอกใครมากก็เพราะยังไม่มีกำหนดไปที่แน่นอน อยากให้ชัวร์ๆก่อนแล้วค่อยประกาศ ตอนนั้นกะว่าถ้าจะเขียนในบล็อกก็กะจะจบโพสต์ด้วยคำคมของคุณ Anthony Bourdain เจ้าของรายการโปรด No Reservations ช่อง Travel Channel ว่า "A tourist doesn't know where he's been. A traveler doesn't know where he's going next." อ้อมกับคริสก็เป็น traveler ที่ยังรอการเดินทางเส้นทางใหม่อยู่ พอมาตอนนี้ไม่รู้จะจบบล็อกยังไงดี เอาเป็นว่าตอนนี้การเดินทางเส้นใหม่ก็ยังรออ้อมกับคริสอยู่แต่คราวนี้ไม่ใช่แค่เราสองคนเท่านั้นที่จะไปด้วยกัน มีแถมมาอีกหนึ่ง(หรือสอง แม่กะลุ้นแฝดนี่นา)ด้วยค่ะ

ยาวเหลือเกิน แถมไม่มีรูป ฮ่ะๆ สรุปก็คือตอนนี้ท้องได้ไม่ถึงเดือนดี ดีที่ตรวจเจอเร็วขนาดนี้จะได้ดูแลตัวเองทัน ส่วนเรื่องแพลนไปซาอุก็ยังไม่ล้มเลิก เพียงแต่ต้องดูว่าทางนั้นเขาจะว่าไง อ้อมยังทำงานได้มั้ยถ้าท้อง กับสวัสดิการและโรงพยาบาลที่นั่นเป็นไงบ้าง ลุ้นต่อไปค่ะ

Lunch @ Shorty Bone'z

2007-09-11T16:08:00.000-05:00

วันนี้แวะทานมื้อกลางวันที่ร้านอาหารใกล้ๆบ้านที่เพิ่งเปิดใหม่หมาดๆ ชื่อร้าน Shorty Bone'z เป็นร้านขายอาหารเมกันทั่วๆไป แต่มีชื่อ (หรือกำลังพยายามทำชื่อ)เรื่อง cheese steaks กับ barbecue ribs เคยสั่งมาทานกันที่บ้านแล้วรอบนึง อร่อยดี พ่อคริสว่าแพงไปหน่อย ฮ่าๆ แต่อ้อมกับคริสว่าก็โอเคแล้วเพราะใช้วัตถุดิบดีๆทำ ไม่ใช่ฟาสต์ฟู้ดทั่วๆไป

บรรยากาศในร้านทำเป็นแบบ diner's เก่าๆ ร้านไม่ใหญ่มาก นั่งได้ไม่กีโต๊ะ อย่างมากก็ 30 คนเต็มที่ ตอนทีไปอ้อมกับคริสต้องนั่งที่บาร์ เพราะคนเต็ม เจ้าของร้านเป็นแฟนเบสบอล ใต้กระจกที่บาร์ก็แต่งด้วยคลิปข่าวทีมอินเดียนส์เก่าๆ กับ เบสบอลการ์ดเต็มเลย คริสนั่งรออาหารไปก็อ่านไป

คริสสั่ง The Kozmoz เป็นชีสสเต้กแซนด์วิช side dish เป็น macaroni and cheese อร่อยทั้งคู่เลย ชีสเยิ้มมมมมมมมมมมมมมม

ส่วนอ้อมตอนแรกสั่ง bbq beef brisket sandwich ก็ดันหมด จะสั่ง bbq chicken wrap ก็หมดอีก ก็เลยสั่ง bbq rib wrap แทน (ที่ร้านนี้เขาเรียก wrap ว่า tornado) ด้วยความมุ่งมั่นอยากลองซอสบาร์บีคิวของเขามาก เห็นเขาว่าชนะ rib burnoff ที่ Canton มาแล้ว ส่วน side dish เป็น coleslaw ก็ใช้ได้ แต่ตัวซอสบาร์บีคิวหวานไปนิด แต่หอมแบบ smoky ดี

อิ่มกันแบบสบายพุง ค่าเสียหายรวมน้ำอัดลมหนึ่งแก้วของคริสและทิปแล้ว $20 พอดีเป๊ะ ไม่ถูกแต่ก็ไม่แพงนะ